OSHO INTERNATIONAL
Kanalga Telegram’da o‘tish
http://www.instagram.com/hosseini_farzad بنام آنکه آدمی را به فضیلت نطق و مزیت عقل ، بر دیگر خلق ، ممتاز گردانید.
Ko'proq ko'rsatish3 308
Obunachilar
+324 soatlar
-37 kun
-2230 kun
Ma'lumotlar yuklanmoqda
O'xshash kanallar
Taglar buluti
Kirish va chiqish esdaliklari
---
---
---
---
---
---
Obunachilarni jalb qilish
Noyabr '26Noy '26
Noyabr '26
+10
1 kanalda
Oktabr '26
+86
0 kanalda
Get PRO
Sentabr '260
0 kanalda
Get PRO
Avgust '260
0 kanalda
Get PRO
Iyul '260
0 kanalda
Get PRO
Iyun '260
1 kanalda
Get PRO
May '260
0 kanalda
Get PRO
Aprel '260
0 kanalda
Get PRO
Mart '26
+12
0 kanalda
Get PRO
Fevral '26
+35
0 kanalda
Get PRO
Yanvar '26
+24
0 kanalda
Get PRO
Dekabr '25
+45
0 kanalda
Get PRO
Noyabr '25
+40
0 kanalda
Get PRO
Oktabr '25
+48
0 kanalda
Get PRO
Sentabr '25
+61
1 kanalda
Get PRO
Avgust '25
+47
0 kanalda
Get PRO
Iyul '25
+46
1 kanalda
Get PRO
Iyun '25
+33
0 kanalda
Get PRO
May '25
+44
0 kanalda
Get PRO
Aprel '25
+41
0 kanalda
Get PRO
Mart '25
+58
1 kanalda
Get PRO
Fevral '25
+45
1 kanalda
Get PRO
Yanvar '25
+236
0 kanalda
Get PRO
Dekabr '24
+92
1 kanalda
Get PRO
Noyabr '24
+84
1 kanalda
Get PRO
Oktabr '24
+76
0 kanalda
Get PRO
Sentabr '24
+91
1 kanalda
Get PRO
Avgust '24
+107
1 kanalda
Get PRO
Iyul '24
+51
1 kanalda
Get PRO
Iyun '24
+36
0 kanalda
Get PRO
May '24
+56
0 kanalda
Get PRO
Aprel '24
+59
1 kanalda
Get PRO
Mart '24
+62
2 kanalda
Get PRO
Fevral '24
+26
0 kanalda
Get PRO
Yanvar '24
+40
0 kanalda
Get PRO
Dekabr '23
+2
1 kanalda
Get PRO
Noyabr '230
0 kanalda
Get PRO
Oktabr '230
0 kanalda
Get PRO
Sentabr '230
0 kanalda
Get PRO
Avgust '230
0 kanalda
Get PRO
Iyul '230
0 kanalda
Get PRO
Iyun '230
0 kanalda
Get PRO
May '230
0 kanalda
Get PRO
Aprel '230
0 kanalda
Get PRO
Mart '23
+15
0 kanalda
Get PRO
Fevral '23
+26
0 kanalda
Get PRO
Yanvar '23
+42
0 kanalda
Get PRO
Dekabr '22
+39
0 kanalda
Get PRO
Noyabr '22
+50
0 kanalda
Get PRO
Oktabr '22
+37
0 kanalda
Get PRO
Sentabr '22
+32
0 kanalda
Get PRO
Avgust '22
+33
0 kanalda
Get PRO
Iyul '22
+36
0 kanalda
Get PRO
Iyun '22
+34
0 kanalda
Get PRO
May '22
+20
0 kanalda
Get PRO
Aprel '22
+34
0 kanalda
Get PRO
Mart '22
+22
0 kanalda
Get PRO
Fevral '22
+22
0 kanalda
Get PRO
Yanvar '22
+56
0 kanalda
Get PRO
Dekabr '21
+65
0 kanalda
Get PRO
Noyabr '21
+31
0 kanalda
Get PRO
Oktabr '21
+31
0 kanalda
Get PRO
Sentabr '21
+27
0 kanalda
Get PRO
Avgust '21
+58
0 kanalda
Get PRO
Iyul '21
+61
0 kanalda
Get PRO
Iyun '21
+72
0 kanalda
Get PRO
May '21
+32
0 kanalda
Get PRO
Aprel '21
+56
0 kanalda
Get PRO
Mart '21
+48
0 kanalda
Get PRO
Fevral '21
+28
0 kanalda
Get PRO
Yanvar '21
+55
0 kanalda
Get PRO
Dekabr '20
+4 082
0 kanalda
| Sana | Obunachilarni jalb qilish | Esdaliklar | Kanallar | |
| 10 Noyabr | 0 | |||
| 09 Noyabr | +3 | |||
| 08 Noyabr | +1 | |||
| 07 Noyabr | 0 | |||
| 06 Noyabr | +1 | |||
| 05 Noyabr | 0 | |||
| 04 Noyabr | +1 | |||
| 03 Noyabr | +1 | |||
| 02 Noyabr | +2 | |||
| 01 Noyabr | +1 |
Kanal postlari
| 2 | اکت وارد میشود ــ هرگز فریاد زنان وارد نمی‌شود. همیشه زمزمه‌کنان وارد میشود.
باید بسیار ساکت باشی تا پیام او را درک کنی. این یک زمزمه عاشقانه است. و انسان تمایل دارد که پدیده‌های طبیعی را فراموش کند.
* در مورد بایزید، عارف و صوفی بزرگ گفته شده که او مردی بسیار شاد و خوشحال بود.
هیچکس هرگز او را غمگین و ناشاد ندیده بود؛ هیچکس هرگز او را در حال شکایت کردن و غرغرکردن ندیده بود. هر اتفاقی که می‌افتاد او شاد بود.
این وضعیت همیشه برای دیگران مناسب و خوب نبود.
گاهی چیزی برای خوردن پیدا نمی‌شد، ولی او شاد بود.
گاهی برای چند روز او بدون خوراک می‌ماند، ولی شاد بود.
گاهی پوشاکی وجود نداشت،
ولی او شاد بود.
گاهی مجبور بود بدون بالاپوش در زیر آسمان بخوابد، ولی شاد بود.
شادمانی او دست نخورده باقی می‌ماند و مشروط نبود.
بارها وبارها از او سوال شد
ولی او می‌خندید و چیزی نمی‌گفت. وقتی زمان مرگش فرا رسید، کسی از او پرسید:
“بایزید، حالا آن راز و کلیدت را به ما بده. تو بزودی ما را ترک می‌کنی.
راز شادبودن تو در چه بود؟”
بایزید پاسخ داد:
“چیزی مثل راز وجود ندارد؛
بسیار ساده است.
هر بامداد، وقتی چشمانم را باز می‌کنم، خداوند دو راه به من پیشنهاد میکند. میگوید:
«بایزید، آیا امروز می‌خواهی شاد باشی یا ناشاد؟»
و من میگویم:
خدای من می‌خواهم شاد باشم.
و من شادبودن را انتخاب می‌کنم و شاد می‌مانم. این یک انتخاب ساده است؛ رازی وجود ندارد.”
حال تصمیم با خودت است.
زندگی تصمیم و انتخاب خودت است؛ آزادی خودت است.
برای همین است که من سالکان خود را “سوامی” swami می‌خوانم
سوامی یعنی ارباب.
این فقط نشانه‌ای است که از این لحظه به بعد بیشتر تلاش کنید تا یک ارباب باشید نه یک برده ...
کتاب آموزش فراسو
جلد ۲/۴ فصل هشتم
#برگردان_محسن_خاتمی
:
#اشو
#osho
#با_طبیعت_و_حیوانات_مهربان_باشیم
#انقلاب_شیر_و_خورشید
#woman_life_freedom
t.me/osho1990
http://www.instagram.com/hosseini_farzad | 177 |
| 3 | ست؛ پیشاپیش اتفاق افتاده است. چه باید کرد؟
وقتی نوزادی به دنیا می‌آید، او جدا نیست. وقتی در زهدان مادر است، بخشی از مادرش هست.
جداگانه زندگی نمی‌کند.
سپس به‌دنیا می‌آید ـــ
آنوقت هم بخشی از مادرش هست: مادرش پیوسته او را تغذیه میکند و او همیشه در اطراف مادرش می‌چرخد.
سپس رفته‌رفته بزرگ میشود.
این رشد می‌تواند دو نوع داشته باشد: اگر به‌نوعی رشد کند که مردم معمولی رشد می‌کنند، آنگاه او به یک نفْس رشد میکند، سخت میشود، پوسته‌ای سخت در اطراف خودش گردآوری میکند، و همین سبب رنج او می‌گردد. این راه درست برای رشدکردن نیست. چیزی به خطا رفته و ترشیده است.
به‌نظر من:
اگر مادر بادیانت باشد
پدر بادیانت باشد
اگر خانواده‌ای بادیانت باشد
و وقتی میگویم بادیانت،
منظورم این نیست که آنان مسیحی باشند یا هندو یا محمدی یا جین یا بودایی: اینها هیچ ربطی به دیانت ندارند.
ولی اگر خانواده واقعاً بادیانت باشند
ـــ یعنی مراقبه‌گون و با عشق باشند ـــ به کودک کمک می‌کنند خودش باشد، ولی بدون نفْس.
آنان به کودک کمک می کنند تا بیشتر احساس کند، این پیوستگی و وحدتی را که هست بیشتر و بیشتر احساس کند. باید به کودک کمک شود؛
او ناتوان است:
نمی‌داند که کجاست
و نمی‌داند کجا می‌رود.
اگر مورد عشق واقع باشد و در خانواده حال و هوای مراقبه وجود داشته باشد و فضایی از سکوت و ادراک در خانواده حاکم باشد،
کودک شروع میکند به رشد کردن همراه و هماهنگ با جریان زندگی.
او خودش را جدا نخواهد دید.
شروع میکند که یاد بگیرد که چگونه بخشی از این جهان‌هستی شود.
چنین اتفاقی نیفتاده است.
و من به شما نمی‌گویم که در این مورد غبطه بخورید ـــ
ولی می‌توانید همین حالا انجامش بدهید. می‌توانید از حمایت و کمک کردن به نفْس خودتان دست بردارید و شروع کنید به انداختنِ این بارِ گران.
با خود عهد کنید که هیچ فرصتی را برای احساس یگانگی با همه چیز از دست ندهید. اگر شبی مهتابی هست، خود را با آن شب مهتابی یکی احساس کنید. به آن جریان اجازه بدهید، با آن جاری شوید؛ برقصید و آواز بخوانید.
و نفس را رها کنید.
برای انداختنِ نفْس هیچ چیز بهتر از رقصیدن نیست؛
برای همین من اصرار دارم که تمام مراقبه‌کنندگان باید برقصند.
زیرا اگر واقعاً وارد آن چرخش شوید، اگر واقعاً در رقص باشید و گردبادی از انرژی شوید، آن رقصنده گم میشود. در رقص همیشه رقصنده گم میشود؛ اگر گم نشود، پس در رقص نبوده است. آنوقت شاید اجرای نمایش کرده باشی و شاید تمرینی ورزشی انجام داده باشی، ولی آن حرکت تو رقص نبوده است.
رقص یعنی گم‌شدن
مست‌شدن
و لذت‌بردن از آن انرژی که رقص ایجاد میکند. رفته‌رفته خواهی دید که بدنت مانند قبل سفت و سخت نیست رفته‌رفته خواهی دید که ذوب می‌شوی؛ مرز بدن قدری تیزی خودش را از دست می‌دهد و قدری مبهم می‌گردد.
نمی‌توانی دقیقاً حس کنی که تو کجا پایان می‌گیری و دنیا کجا آغاز میشود. یک رقصنده چنان گردبادی از انرژی و ارتعاش میشود که تمام زندگی بصورت یک آهنگ احساس میشود.
پس هرگاه زمان و مکان و موقعیتی را پیدا می‌کنی، عاشق کسی هستی.
این فرصت را از دست نده.
حرف‌های بی‌معنی نزن
نفس خود را به میان نیاور و لاف نزن. نفْس را رها کن!
عشق پدیده‌ای الهی است.
خداوند درِ تو را کوفته است.
گم بشو.
دست معشوق یا دوست خودت را بگیر. گم بشو! باهم آواز بخوانید؛
باهم برقصید ولی گم بشوید.
یا کنار همدیگر بنشینید ولی گم شوید! و احساس کنید که دیگر یک فرد نیستید. کنار درخت که می‌نشینی، گم بشو
این چیزی است که برای بودا رخ داد. در آن لحظه، درخت بُودی Bodhi tree و بودا یکی شدند.
تا پانصد سال پس از بودا، مجسمه‌ای از بودا ساخته نشد.
درعوض تصویری از آن درخت بُودی پرستش می‌شد.
این بسیار زیبا بود.
آن مردم باید فهمیده باشند.
فقط آن درخت پرستش می‌شد؛
در معابد بودایی فقط نمادی از آن درخت وجود داشت.
زیرا بودا در آن لحظه کاملاً ناپدید شده بود. او وجود نداشت.
فقط آن درخت وجود داشت.
او کاملاً گم شده بود.
تو با گم شدن است که پیدا می‌شوی. #نبودن، راهی است برای اینکه واقعاً باشی. و این می‌تواند در زندگی معمولی اتفاق بیفتد.
نیازی نیست به هیمالیا بروی تا در صومعه‌ای پناه بگیری.
در زندگی معمولی میلیون‌ها فرصت و موقعیت هست که این می‌تواند رخ بدهد. تو فقط باید قدری مراقب باشی و قدری شهامت داشته باشی تا از این فرصت‌ها استفاده کنی.
وقتی شروع به استفاده کردی، موقعیت‌های بیشتر و بیشتری خواهند آمد. این موقعیت‌ها همیشه وجود داشته‌اند ولی تو هشیار نبوده‌ای و آنها را از دست داده‌ای ...
خداوند به میلیون‌ها شکل وجود دارد، ولی نفس هرگز به تو اجازه‌ی دیدن او را نمی‌دهد. و او چنان بطور معمولی وارد میشود که تو او را از دست می‌دهی. او هرگز مانند یک شاه با همراهان و ارکستر و سروصدای زیاد وارد نمی‌شود.
هرگز اینگونه وارد نمی‌شود.
فقط مردمان احمق چنین می‌کنند.
خداوند بسیار س | 131 |
| 4 | می‌رسند؟ ـــ گویی که زندگی دیگر کسل‌کننده نیست.
چه اتفاقی می‌افتد؟
انسان به عقب سقوط میکند.
حتی برای چند روز یا چند ماه انسان بار دیگر یک حیوان است.
در این هنگام او قانون نمی‌شناسد. انسانیت نمی‌شناسد.
خدایی را نمی‌شناسد.
آنگاه او ادامه می‌دهد.
ناآگاه میشود:
کشتار میکند.
تجاوز و غارت میکند.
در جنگ همه‌چیز مجاز است.
برای همین است که انسان پیوسته نیاز به جنگ دارد. پس از هر ده سال یک جنگ بزرگ مورد نیاز است و جنگ‌های کوچک پیوسته ادامه دارند. در غیر اینصورت زندگی برای انسان دشوار خواهد بود.
انسان مست میکند، به موادمخدر اعتیاد پیدا میکند.
انسان توسط مواد شیمیایی سعی دارد آن وطن گمشده، آن بهشت از دست رفته را دوباره طلب کند.
وقتی تحت‌تاثیر LSD قرار دارید دوباره در باغ عدن قرار دارید.
از درِ پشت؛
ال‌اس‌دی دروازه‌ی عقبی برای باغ بهشت است.
زندگی دوباره رنگین و جادویی میشود؛ درختان بار دیگر می‌درخشند، همانگونه که آدم و حوا آنها را می‌دیدند، همانگونه که اکنون برای فاخته‌های و ببرها و میمون‌ها به‌نظر می‌رسند. رنگ سبز درخشندگی خودش را دارد. همه چیز بسیار زیباست.
تو دیگر یک انسان نیستی، به عقب سقوط کرده‌ای. به وجودت تحمیل کرده‌ای که به عقب ساقط شود.
به همین دلیل است که جاذبه‌ی زیادی برای مشروبات الکلی وجود دارد.
از همان ابتدای تاریخ بشر، انسان به‌دنبال مواد مخدر و مسکرات بوده است. در کتابهای وِدا آنها را سوما می‌خواندند، اینک آنها را ال‌اس‌دی LSD میخوانند.
ولی تفاوتی ندارد:
گاهی شاهدانه ganja است و بنگ bhang، گاهی ماری جوانا marijuana، ولی این همان بازی قدیمی است.
بشریت یک پل است.
سعی نکن فقط یک انسان باشی.
وگرنه غیرانسان می‌شوی.
سعی کن ابَرانسان شوی.
آری، این تنها راه انسان بودن است.
راه دیگری وجود ندارد.
هدفت را جایی در ستارگان قرار بده؛ فقط در این صورت رشد می‌کنی.
و انسان پدیده‌ای در حال رشد است. یک روند است.
اگر هدفی نداشته باشی
رشد متوقف میشود.
آنوقت گیر افتاده‌ای
آنوقت راکد و بیات می‌شوی.
این چیزی است که برای میلیون‌ها انسان در دنیا رخ داده است.
چه اتفاقی برای قلب‌های این مردم افتاده است؟
هیچ تازگی، سرزنده بودن،
هیچ شعله و شور زندگی در آنها دیده نمی‌شود…. گُنگ شده‌اند.
چه اتفاقی برایشان افتاده است؟
آنان چیزی را ازدست داده‌اند.
چیزی را ازکف می‌دهند.
آنان کاری را که برای آن ساخته‌شده‌اند انجام نمی‌دهند.
تقدیر خودشان را زندگی نمی‌کنند
و آن را محقق نمی‌سازند.
انسان اینجاست تا اَبَرانسان شود. بگذار هدف تو اَبَرانسان باشد.
فقط آنوقت است که قادرهستی انسان باشی، و در آسایش.
هر چه بیشتر به یک اَبَرانسان دگرگون شوی، بیشتر درخواهی یافت که دیگر در تشویش و در اضطراب نیستی. غنچه‌ها بزودی می‌آیند و شکوفا خواهند شد.
شادمانی در انتظار است؛
می‌توانی منتظر و امیدوار باشی تا شکوفا شوی.
وقتی جایی نمی‌روی، وقتی که سعی داری فقط یک انسان باشی، آنگاه رودخانه از جریان بازایستاده است؛ دیگر به سمت اقیانوس روان نیست. زیرا رفتن به سوی اقیانوس یعنی تو خواسته‌ای داری که اقیانوس بشوی. وگرنه چرا باید به طرف اقیانوس بروی؟ رفتن به سوی اقیانوس یعنی ممزوج‌شدن با اقیانوس
یعنی اقیانوس‌شدن ...
خداوند آدم را از بهشت اخراج کرد چون میوه آن درخت دانش را خورده بود ـــ شروع به خواندن کرده بود!
خدا او را بیرون انداخت.
او دانش‌آلوده شده بود.
این امری حتمی است که هر چه انسان بیشتر دانش‌آلوده شود، بیشتر رنجور می‌گردد. رنج انسان همیشه به نسبت دقیق با دانش‌آلودگی اوست. دانش‌آلودگی، شناختن نیست.
شناخت معصوم است.
زندگی خودت را ببین:
هرآنچه را که داری علاقه‌ات نسبت به آن از بین رفته است.
خانه‌ای زیبا داری
فقط برای همسایگانت زیباست
نه برای خودت.
اتوموبیلی زیبا داری؛
فقط برای دیگران که اتوموبیل ندارند زیباست، برای تو زیبایی‌اش را از دست داده است.
زن یا مرد زیبایی را داری.
هیچ جاذبه‌ای برایت ندارد.
تو او را داری
همین کافی است.
مردم فقط جذب چیزهایی می‌شوند که ندارند.
آنچه که نیست جاذبه دارد.
اگر در رنج باشی فکر می‌کنی که جامعه بد بوده و والدینت اشتباه کرده‌اند. اگر به پیروان فروید گوش بدهی، خواهند گفت که دلیل رنج تو پدر ومادرت هستند.
آنها تو را شرطی کرده‌اند.
اگر به پیروان مارکس گوش بدهی، خواهند گفت که سبب رنج تو ساختار اجتماعی و جامعه‌ی طبقاتی است.
اگر به سیاستبازهای گوش بدهی، می‌گویند که به سبب دولت‌های ناکارآمد است.
اگر به مسئولان سیستم آموزشی گوش بدهی، می‌گویند نیاز به نوعی دیگری از تعلیم‌وتربیت هست!
هیچکس نمی‌گوید که خودت مسئول هستی ـــ مسئولیت رنج تو همیشه با دیگران است.
آنوقت خوشبخت بودن غیرممکن میشود، زیرا اگر دیگران تو را بدبخت کرده‌اند، پس خوشبختی ورای دسترس تو است.
پس تمام دنیا باید مطابق دلخواه تو عوض شود.
حالا عوض کردن والدین یا انتخاب آنها مشکل ا | 119 |
| 5 | :
اشو جان: وقتی خودِ زندگی بسیار اغنا‌ءکننده و سرشار و مسرور است؛ پس این چیست که انسان را رنجور می‌سازد؟
(پاسخی طولانی و زیبا از اشو)
زندگی سرشار از زیبایی و سرور است. ولی انسان تماسش را با زندگی از دست داده است.
او بسیار خودمحور شده است.
این خودمحوری همچون یک مانع عمل میکند و فرد زنده می‌ماند ولی واقعاً زندگی نمی‌کند.
خودمحوری بیماری انسان است.
پرندگان شاد هستند.
درختان شاد هستند.
ابرها و رودخانه‌ها شادمان هستند. ولی خودمحور نیستند.
آنها فقط شاد و مسرورند؛
نمی‌دانند که شاد و خوشبخت هستند.
بودا شاد است.
کریشنا شاد است.
ولی آنان آگاهی خالص هستند.
شباهتی بین طبیعت ناخودآگاه unconscious و موجودات فراآگاه supraconscious وجود دارد. طبیعت ناخودآگاه نیز “خود” را نمی‌شناسد و “خود” self ندارد. موجودات فراآگاه نیز “خود” ندارند. انسان درست در این بین قرار دارد.
او دیگر یک حیوان نیست.
یک درخت نیست.
یک کوهستان نیست.
و هنوز یک بودا هم نشده است.
آویزان ماندن در این میان
همان رنج انسان است ...
چند روز پیش یکی از جویندگان غربی نامه‌ای برای من نوشته و میگوید:
“ اشو من نمی‌خواهم یک سانیاسین بشوم؛ نمی‌خواهم ابرانسان بشوم.
مانند بودا یا مسیح ...
من فقط می‌خواهم یک انسان بشوم. به من کمک کن که
فقط یک انسان شوم.”
حالا این درخواستی بسیار جاه‌طلبانه و غیرممکن است.
فقط انسان بودن ممکن نیست.
سعی کن این را درک کنی.
زیرا این یعنی که می‌گویی:
“بگذار من فقط در این روند باقی باشم، درست در وسط!”
انسان یک موقعیت یا وضعیت نیست، فقط یک روند است.
برای نمونه، اگر فرزندت بگوید:
“من نمی‌خواهم جوان شوم، نمی‌خواهم پیر شوم،
بگذار فقط یک کودک بمانم!”
آیا این ممکن است؟!
او پیشاپیش جوان میشود
در راه است.
کودکی یک موقعیت نیست؛
نمی‌توانی در آن باقی بمانی؛
نمی‌توانی به آن بچسبی؛
یک روند است.
کودکی پیشاپیش می‌رود،
جوانی پیشاپیش می‌آید.
و جوانی نیز همینطور سپری میشود، هرچقدر هم تلاش کنی که جوان بمانی، تمام تلاش‌هایت محکوم به شکست است. زیرا جوانی پیشاپیش به سالخوردگی تبدیل میشود.
این فرد درخواست میکند که فقط انسان باشد. این درخواستی غیرممکن است. این بسیار جاه‌طلبانه است. می‌توانی یک بودا بشوی؛
این ساده‌تر است.
می‌توانی یک خدا بشوی
این ساده‌تر است.
ولی درخواست اینکه فقط انسان بمانی غیرممکن است.
زیرا انسانیت فقط یک گذرگاه است، یک سفر است، یک زیارت است.
انسان بودن یک روند است و نه یک موقعیت. نمی‌توانی یک انسان بمانی. اگر سخت بکوشی تا انسان باقی بمانی، غیرانسانی می‌شوی:
شروع به سقوط می‌کنی.
اگر به پیش‌روی ادامه ندهی، شروع می‌کنی به لغزش به عقب.
ولی باید جایی بروی.
نمی‌توانی ایستا باقی بمانی.
انسان بودن فقط به معنیِ “در راه خداشدن” است و نه هیچ چیز دیگر. مقصد خداوند است.
انسان بودن آن سفر و آن راه است.
راه هرگز نمی‌تواند همیشگی باشد، نمی‌تواند جاودانه شود.
وگرنه بسیار خسته‌کننده خواهد بود. اینگونه هرگز به مقصد نمی‌رسی و فقط در سفر خواهی بود:
در سفر و در سفر.
امیدوار بودن انسانی است؛
ولی امید داشتن یعنی امیدوار بودن به رفتن به فراسو.
امید داشتن یعنی فراسو را خواستن. امیدوار بودن یعنی امید به ارتقاء، امید به رفتن به فراسو.
واقعیت حقیقی انسان بودن همین است که او همیشه در حال پیش‌روی است:
می‌رود و می‌رود ...
مقصد درجایی دیگر است.
کسی که این را درخواست کرده باید انسان زیبایی باشد.
در واقع، برای سانیاس آماده است ـــ ولی نمی‌فهمد که چه میگوید!
انسان در رنج است
زیرا باید که در رنج باشد.
این تقصیری از سوی شما نیست.
چنین نیست که گویا خطایی مرتکب شده‌اید.
انسان بودن یعنی در رنج بودن.
زیرا انسان‌بودن یعنی در وسط بودن ـــ
نه در اینجا و نه در آنجا ...
در برزخ:
آویزان و معلق بین این دو تشویش انسان به سبب همین تنش است، یک وطن از دست رفته است وطنی که پرندگان در آن آواز میخوانند. حیوانات در آن حرکت می‌کنند و درختان هنوز هم رشد می‌کنند ـــ
آن باغ بهشت گم شده است.
آدم اخراج شده است.
آدم به انسان تبدیل شده.
وقتی آدم در بهشت بود
یک حیوان بود؛
یک آدم نبود.
یک انسان نبود.
خداوند او را از بهشت اخراج کرد.
خودِ همین اخراج به بشریت تبدیل شد.
انسان از یک وطن اخراج شد تا بتواند در جستجوی وطنی دیگر برآید ـــ بزرگتر، والاتر، عمیق‌تر و عظیم‌تر.
یک وطن از کف رفته است.
احساس دلتنگی وجود دارد.
انسان می‌خواهد حیوان شود. فراموش کردن آن باغ بهشت بسیار دشوار است؛ بسیار زیبا بود.
و لحظاتی هستند که ما همانند حیوانات می‌شویم ـــ
در خشم عمیق، در خشونت، در جنگ‌ها انسان مانند حیوانات رفتار میکند. لذت خشمگین‌شدن در همین است.
چرا وقتی خشمگین هستی خیلی احساس خوشحالی می‌کنی؟
چرا وقتی چیزی را نابود می‌کنی اینهمه احساس پرانرژی بودن می‌کنی؟
چرا در جنگ‌ها مردم سالم‌تر، درخشان‌تر، تیزتر و باهوش‌تر به‌نظر | 163 |
| 6 |  Matn yo'q... | 305 |
| 7 | :
کتاب «از مرگ به جاودانگی»
فصل دوم
سخنرانی سوم آگوست ۱۹۸۵
پرسش نخست:
اشوی محبوب! شما بیشتر اوقات از واژه‌ی “اگزیستانسیالیسم” استفاده کرده‌اید و به خودتان
همچون یک اگزیستانسیالیست اشاره داشته‌اید. لطفاً این دو واژه را تعریف کنید.
پاسخ:
در اروپا یک مكتب فلسفه‌ی معاصر به نام اگزیستانسیالیسم Existantialism وجود داشت.
من هیچ کاری با آن ندارم.
این فقط یک فلسفه، یک بازی ذهنی است. این مردم در مورد “هستی existence” صحبت می‌کردند ولی هیچ نمی‌دانستند که “هستی‌گرا بودن” یعنی چه.
من هم از واژه‌ی “هستی‌گرا” برای خودم استفاده می‌کنم؛ ولی فاصله بین ژان‌پل سارتر، جاسپر، مارسل و من بسیار زیاد است، قابل پل‌زدن نیست.
وقتی میگویم من یک اگزیستانسیالیست هستم، نمی‌گویم که من به فلسفه‌ی اگزیستانسیالیسم باور دارم. جهانِ هستی فلسفه ندارد. پرندگان نیازی به فلسفه ندارند.
گلها نیازمند فلسفه نیستند.
رودخانه‌ها و اقیانوس‌ها نیازی به فلسفه ندارند ـــ
ولی همگی آنها “هستی‌گرا” هستند. وجود دارند و با تمامیت و شدت هم وجود دارند.
من یک فیلسوف philosopher نیستم.
فیلسوف بودن فقط “احمق‌بودن” foolosopher است.
یک اتلاف وقتِ محض است.
در طول قرن‌ها، فیلسوفان روشنفکرانه تلاش کرده‌اند تا حقیقت را پیدا کنند. اما حتی یک نفر از آنان نیز حقیقت را نیافته، به این دلیل ساده که تعقل و منطق همواره دور خودش می‌چرخد و در مورد و درباره حقیقت حرف میزند؛ ولی هرگز به مرکز نفوذ نمی‌کند.
برای عشق‌ورزیدن، نباید که یک فیلسوفِ عشق باشی.
عشق نیازی به فلسفه ندارد.
عشق یک تجربه وجودین است.
من خودم را یک “وجودگرا” می‌خوانم. شما را وجودگرا می‌خوانم.
ولی این هیچ ربطی به آن خُل‌های فرانسوی ندارد!
این یک فلسفه نیست.
بلکه یک روش زندگی است ـــ
نه بر اساس هیچ نظریه، جزم، فرقه یا یک انضباط خاص ــ نه.
فقط زیستن بدون هیچ فکری در مورد چگونه زیستن.
لحظه‌ای که “چگونه” وارد شود،
در را برای ورود تمام فلسفه‌ها باز میکند: تمام نظریات و الهیات وارد می‌شوند.
من می‌خواهم شما مانند درختان زندگی کنید، مانند پرندگان و ابرها ... آیا فکر می‌کنید که جهانِ هستی بدون انسان از بین می‌رود؟
آیا فکر می‌کنید بدون انسان، پس از جنگ جهانی سوم، خورشید طلوع نمی‌کند؟ و شب‌ها با میلیون‌ها ستاره جشن گرفته نمی‌شوند؟
اصرار و تاکید من این است:
خودانگیخته و بدون هیچ انضباطِ تحمیلی زندگی کنید.
در آزادی و با تمامیت زندگی کنید.
زیرا فرد هرگز لحظه بعد را نمی‌داند. شاید من اینجا نباشم.
شاید شما اینجا نباشید.
لحظه‌ی بعد بی‌معنی است.
:
تا جایی که به هستی مربوط میشود، فقط یک زمان را می‌شناسد و آن هم زمان حال است.
گذشته دیگر وجود ندارد.
آینده هنوز وجود ندارد.
فقط ابلهان نگران گذشته هستند.
آنان گورکَن هستند.
و فقط ابلهان نگران آینده هستند.
به این دلیل ساده که ارتباط خودشان را با زمان حالِ وجودین از دست داده‌اند. آنان امیدوارند که شاید فردا معجزه‌ای رخ بدهد.
شاید فردا آن ناجی، مسیح، پایین بیاید و به آنان رستگاری، آزادی و بهشت را بدهد!
مایلم شما بدانید:
آن مرد، عیسی مسیح، هرگز نخواهد آمد؛ به این دلیل ساده که شما چگونه با او رفتار می‌کنید!
اگر او قدری هوشمند باشد دوباره روی زمین باز نخواهد گشت.
و من می‌دانم که اگر او باز گردد شما همان رفتار یا بدتر از آن را با او خواهید داشت.
من فکر نمی‌کنم که او اینقدر احمق و عقب‌مانده باشد!
ولی مردمی که زندگی را از کف داده‌اند شروع می‌کنند به آویزان‌شدن به پاپ‌ها.
آنان خوب می‌دانند که خودشان قادر نیستند، پس شروع می‌کنند به فرافکنی روی ناجی‌ها
پیامبران و خدا که بصورت انسان درآمده است {آواتارها}.
این فقط برای تسلی‌دادن به خود است: “بگذار فردا بیاید؛
کسی خواهد آمد.
خدا رحیم و مهربان است…!
خدا با دیدن مصیبت‌های ما باید که یک پیامبر یا ناجی را بفرستد!”
این نوع خاصی از تریاک را به شما می‌دهد تا بتوانید درد و رنجی را که دارید تحمل کنید ...
و شما [برای پرهیز از مسئولیت‌پذیری] خواهان یک خدا
یک نقش پدرانه هستید.
که از شما مراقبت کند.
شما خواهان پیامبرانی هستید که یک خط ارتباطی مستقیم با خدا داشته باشند! آیا می‌دانید که مورون‌ها Morons باور دارند که رهبرشان یک خط تلفن مستقیم با خدا دارد؟
پس هر چه که میگوید، سخن خداوند است. راهی برای بحث کردن در موردش نیست؛
نمیتوانید با خدا بحث کنید!
{مورون‌ها یکی از متعصب‌ترین و در عین‌حال ابله‌ترین فرقه در مسیحیت است. در زبان انگلیسی هر کس که بسیار ابله و متعصب باشد را “مورون” moron میخوانند. مترجم}
«کتاب از مرگ به جاودانگی»
مترجم: م.خاتمی / فروردین ۱۴۰۳
:
#اشو
#osho
#با_طبیعت_و_حیوانات_مهربان_باشیم
#انقلاب_شیر_و_خورشید
#woman_life_freedom
t.me/osho1990
http://www.instagram.com/hosseini_farzad | 356 |
| 8 |  Matn yo'q... | 331 |
| 9 |  Matn yo'q... | 234 |
| 10 | :
چرا از آنچه هستی راضی نیستی؟
در این لحظه چرا خوشحال نیستی؟
چه کسی مانع توست؟
چه چیزی راه شما را بسته است؟
همین لحظه چرا نمی توانید
لذت ببرید و خوشبخت باشید؟
مانع در کجاست؟
من به شما میگویم ...
مانع از طریق ایده آل پردازی می آید. آیده آل میگوید:
چگونه می توانی لذت ببری؟
تو پر از خشم و نفرت هستی
ابتدا عصبانیت باید از بین برود. چگونه می توانی سعادتمند باشی؟
تو پر از تمایلات جنسی هستی.
ابتدا شهوت باید از بین برود.
وقتی وجود تو پر از حرص، شهوت و حسادت است. چگونه می توانی مانند روشن ضمیران و بوداها باشی که همین لحظه را جشن می گیرند؟
و همین مشکل در مورد روابط با دیگری نیز هست.
ایده آل پردازی های احمقانه روابط شما را نیز مسموم میکند.
زیرا نمیتوانید دیگری را آنطور که هست بپذیرید.
شما فقط خارهای او را می بینید.
و گل را نمی بینید.
زیرا که در خودتان نیز خارهای بسیار می بینید. این سم‌ایده آل گرایی است.
ذهن میگوید باید این‌معایب در او از بین برود تا من احساس امنیت و عشق داشته باشم.
و من به شما میگویم که عشق حقیقی دستکاری نمی کند، بلکه یک پذیرش عمیق و همراه با احترام است ...
و این در مورد خودتان نیز صادق است. شما با خودتان در عشق و احترام نیستید.
میگویید: اول باید این معایب از بین بروند، آنگاه مانند خدایان خواهی بود. آنگاه انسانی واقعی خواهی بود.
آرمان و آینده اینگونه ایجاد می شود
و محکومتان می کند.
اگر مدام خودتان و دیگران را با ایده آل ها مقایسه کنید، هرگز کامل نخواهید بود، غیرممکن است.
لحظه ای که شرط بگذارید
"سعادت" غیرممکن میشود.
زیرا شرط گذاشتن بزرگترین مانع است.
زمانی که بگویید: «اگر آن شرایط برآورده شود، من سعادتمند خواهم بود» آن شرایط هرگز برآورده نمی شود. و ثانیاً، حتی اگر آن شرایط برآورده شود، تا آن زمان شما ظرفیت جشن گرفتن و لذت بردن را از دست خواهید داد. و حتی آرمانی دیگر و شرطی دیگر سر بلند می کند.
من دقیقاً برعکسش رو به شما میگویم:
همین لحظه خودت را مثل خدایان ببین، آنگاه خواهی دید که دیگری هم همچون خدایان خواهد بود ...
بگذار معایب و نقصها باشند.
بگذار خشم وجود داشته باشد.
بگذار شهوت وجود داشته باشد.
بگذار طمع وجود داشته باشد.
با وجود همین مثلاً معایب زندگی را جشن بگیر و خواهی دید که هر لحظه جشن بیشتری احساس خواهی کرد و خشم کمتری خواهی داشت.
پذیرش بیشتر و قضاوت کمتر
سعادت بیشتر و طمع کمتر
عشق بیشتر و شهوت کمتر
طمع کمتر و شادی بیشتر
سپس شما به راه راست
وارد خواهید شد.
غیر از این نیست ...
:
وقتی یک نفر بتواند زندگی را در کلیتش جشن بگیرد، همه چیزهای نادرست ناپدید می شود.
اما اگر ابتدا سعی کنید اول مقدمات ناپدید شدن اشتباه را فراهم کنید، هرگز ناپدید نمی شود و در دور باطل رنج آفرین گرفتار خواهید شد.
پس، جشن بگیرید.
شعله‌ای از سعادت و آسودگی باشید و خواهید دید که همه چیزهای نادرست ناپدید میشود.
خشم، حرص، شهوت
یا هر چیز دیگری که شما نام می‌برید، هر آنچه در خودتان و دیگری عیب مینامید فقط فقدان یک زندگی سعادت‌آمیز و مسرورانه و راحت هستند ...
:
#اشو
#osho
#با_طبیعت_و_حیوانات_مهربان_باشیم
#انقلاب_شیر_و_خورشید
#woman_life_freedom
t.me/osho1990
http://www.instagram.com/hosseini_farzad | 350 |
| 11 |  Matn yo'q... | 366 |
| 12 | :
صدایی که در سرت است تو نیستی!
آن صدا همیشه حرف میزند.
بد گویی می کند.
خیال بافی می کند.
و چون می گوید "من" تو تصور می کنی که تو هستی.
اما دقیق تر نگاه کن.
آیا تو افکارت را انتخاب می کنی؟
آیا تو انتخاب می کنی فکر بعدی ات چه باشد؟
نه ، آنها ظاهر می شوند!
و تو متوجه می شوی.
تو فکر کننده نیستی!
تو کسی هستی که می تواند آگاه شود.
فکر کردن در حال اتفاق افتادن است!
و این می تواند چیزهای مختلفی را تغییر دهد!
چون اگر تو بتوانی فرایند فکر کردن را ببینی، دیگر در درون آن نخواهی بود.
مشاهده کننده نمی تواند
مشاهده شونده باشد ...
:
#اشو
#osho
#با_طبیعت_و_حیوانات_مهربان_باشیم
#انقلاب_شیر_و_خورشید
#woman_life_freedom
t.me/osho1990
http://www.instagram.com/hosseini_farzad | 395 |
| 13 |  Matn yo'q... | 507 |
| 14 |  Matn yo'q... | 497 |
| 15 |  Matn yo'q... | 523 |
| 16 |  Matn yo'q... | 606 |
| 17 |  Matn yo'q... | 695 |
| 18 |  Matn yo'q... | 472 |
| 19 |  Matn yo'q... | 602 |
| 20 | آموزش فراسو جلد ۲/۴ فصل هفتم
بودا گفت:
آنان که شهواتی دارند هرگز قادر به درک این راه نیستند.
زیرا مانند برهم‌زدن آب زلال با دست‌ها است؛ مردم ممکن است بیایند و بخواهند تا بازتاب صورتشان را در آب ببینند، ولی در هرصورت هرگز قادر به دیدن نیستند.
ذهنی که با شهوات آزرده و مختل شده، ناخالص است و به همین سبب هرگز راه را نمی‌بیند.
ای راهبان، از شهوات دوری کنید.
وقتی ناپاکی‌های شهوات زدوده شوند، راه خودش را نشان خواهد داد.
تفسیر اشو_ قسمت سوم
راه خودش را نشان خواهد داد. نیازی نیست که راه را کشف کنی. آنچه مورد نیاز است فقط داشتن ذهنی معصوم و پاک است.
و وقتی بودا میگوید “پاک” pure منظورش یک ذهن اخلاق‌مدار moral نیست. منظورش یک ذهن مذهبی نیست.
تعریف او از پاکی، بیشتر علمی است.
میگوید ذهنی که خالی از افکار باشد.
زیرا انسان اخلاق‌مدار، اخلاقی هست، ولی افکار اخلاقی دارد. انسان غیراخلاقی هم بی‌اخلاق است، ولی افکارش غیراخلاقی است.
تاجایی که به ذهن مربوط است، هردو پر از افکار هستند. انسان دنیایی، افکارش دنیایی هست، انسان مذهبی، افکاری مذهبی دارد.
چه ترانه‌ای از آخرین فیلم را بخوانی و چه یک دعای مذهبی را تکرار کنی، تفاوتی ندارد ذهنت درگیر و مشغول است و ساکت نیست.
پس منظور بودا از “پاک”، ذهنی اخلاق‌گرا نیست. نه، او فقط منظورش ذهنی است که محتوا نداشته باشد. هرگونه محتوایی ناپاکی را می‌اورد. محتوا هرچه که باشد، ناپاک است. ولی او ناپاکی را به‌منظورِ سرزنش و محکوم‌کردن نمی‌گوید؛ بلکه منظورش بسیار علمی است:
هرچیز بیرونی، هرچیز بیگانه، ذهن را ناپاک میکند.
ذهن فقط بازتابی خالص است، ظرفیت انعکاس دارد. اگر ذهن مفاهیمی در خودش داشته باشد، اینها اجازه نمی‌دهند که آن انعکاس پاک و خالص باشد. آنگاه فرافکنی شروع میشود.
پس چه مفاهیمی مذهبی را در ذهنت حمل کنی و چه مفاهیم غیرمذهبی را؛ چه یک کمونیست باشی و چه یک دموکراسی‌خواه، تفاوتی ندارد. مسیحی، محمدی، هندو، سیک…. هیچ تفاوتی ندارد. اگر مفاهیمی در ذهن داری، آن ذهن ناپاک است.
ذهنی که پر از هشیاری باشد، از هرگونه محتوایی خالی است. چنین فردی نه مسیحی است و نه هندو و نه یک یهودی. او نه انسانی اخلاق‌مدار است و نه فردی بی‌اخلاق
او فقط وجود دارد و هست. آن بودش، آن هستی، خلوص و پاکی است. این چیزی است که من آن را معصومیت ازلی Primal Innocence می‌خوانم. آنگاه تمامی گردوغبارها شسته شده و تو فقط یک نیروی بازتاب‌دهنده هستی
...ای راهبان، از شهوات دوری کنید.
وقتی ناپاکی‌های شهوات زدوده شوند، راه خودش را نشان خواهد داد.
و آنگاه ناگهان خواهی دید آن راه همیشه در اینک‌اینجا وجود داشته، فقط تو آن را ازدست داده بودی. گم‌کردن راه ناممکن است، گم‌کردن خداوند ناممکن است. می‌توانی بکوشی
این کاری است که شما کرده‌اید!
می‌توانی آزمایش کنی و برای لحظاتی حتی می‌توانی باورکنی که موفق شده‌ای. ولی درواقع چنین چیزی هرگز اتفاق نمی‌افتد.
تو نمی‌توانی آن راه را گم کنی، هیچ راهی برای گم‌کردنِ راه وجود ندارد! هیچ راهی برای گمراه‌شدن وجود ندارد. فقط در رویاهایت می‌توانی باور کنی که می‌توانی گمراه شوی، ولی در واقعیت، نمی‌توانی گمراه شوی. هرزمان، وقتی که بیدار شوی، فقط خواهی خندید ـــ که فکر کرده بودی که دور شده بودی. تو هرگز از وطنت دور نشده بودی… همیشه در اینجا زندگی کرده‌ای. فقط با چشمانی بسته به رویادیدن و رویادیدن و رویادیدن ادامه داده بودی.
در خواب می‌توانی تاجایی که بخواهی دور بشوی، ولی در واقعیت هیچ راهی وجود ندارد که از خداوند دور بشوی.
زیرا هرکجا که باشی، واقعیت همانجاست
تو بخشی از واقعیت هستی و فقط همچون بخشی از یک واقعیت زنده وجود داری. نمی‌توانی دور بشوی؛ نمی‌توانی خودت را جدا کنی. تو با جهان‌هستی درهم ممزوج شده‌اید، با جهان‌هستی درهم‌تنیده‌اید.
ما موجوداتی مستقل نیستیم، وابسته نیستم؛ بلکه به هم وابسته هستیم. ما اعضای یکدیگر هستم. هیچ راهی برای اینکه جایی برویم وجود ندارد.
پس وقتی ذهن پاک باشد، وقتی ناپاکی‌های شهوات زدوده شوند، راه خودش را نشان خواهد داد.
ناگهان خواهی دید ـــ خداوند در برابرت ایستاده است. ناگهان درمی‌یابی که همیشه روی در ایستاده بودی، در آن آستانه بوده‌ای. شروع به خندیدن خواهی کرد. تمام این بازی بسیار مسخره بوده!
انسان واقعاً بادیانت هرگز شوخ‌طبعی را ازدست نمی‌دهد. و اگر انسانی مذهبی را ببینی که هیچ حس طنز و شوخی ندارد، می‌توانی یقین کنی که او هنوز به وطن نرسیده است.
زیرا یک انسان مذهبی، هرچه بیشتر درک کند، مسخره بودن این بازی را بیشتر می‌بیند، بیشتر خواهد خندید. چطور تمام این چیزها امکان پیدا کرد؟ چطور من خواب دیدم؟ چه مدت در خواب بودم؟ و آن رویاها بسیار واقعی به‌نظر می‌رسیدند!
#اشو
آموزش فراسو جلد ۲/۴ فصل هفتم
#برگردان_محسن_خاتمی | 677 |
