فلسفه اخلاق | مصطفی سلیمانی

🌸دوستان عزیز به کانال لیست برگزیدگان خوش‌آمدید🌸 کانال لیست برگزیدگان، متشکل از معتبرترین کانال‌های علمی و آکادمیک تلگرامی ایران در حوزه‌های فلسفه و منطق، علوم‌شناختی، روان‌شناسی، علوم اعصاب، هوش مصنوعی و … است. این کانال به شما این امکان را می‌دهد تا بتوانید از مطالب معتبر در حوزه‌های مختلف علمی بهره ببرید و بنابر علاقه‌ خود در رویدادهای علمی مرتبط شرکت نمایید. لطفا برای پیدا کردن کانال معتبر مورد علاقه خود، روی لینک دعوت‌نامه کلیک کنید. ⭐️پ.ن: برای عضویت در کانال‌لیست برگزیدگان به آیدی زیر مراجعه کنید: 👨🏻‍💼@advertis_manager 📌 لینک دعوت‌نامه تقدیم‌تان ⬇️: 💌 https://t.me/addlist/Klo9Cb3xpB9iYWFk

شصت‌وهفتمین دورهمی انجمن ادبی موژ ادبیات و جهان اندیشه نشست سوم: ادبیات و تاریخ ۳ سخنران: دکتر مصطفی سلیمانی یکشنبه ۱۹ مهر، ساعت ۲۰. میهمان: مریم طباطبایی با روایت «دایره قرمز دور پروفایل» روایت برگزیده جشنواره همچو سرو

لینک ورود به جلسه:

https://meet.google.com/fhn-ducy-roq

همین الان تشریف بیارید

هر یک‌شنبه آنلاین و رایگان ساعت ۲۰

📍در ستایش انتظار (شاید آنچه ما را می‌سازد، همان چیزی باشد که هنوز به دستش نیاورده‌ایم؟) ✍️ #مصطفی_سلیمانی 🔻 پروست جایی از زمان حرف می‌زند که دیگر شبیه یک خط مستقیم نیست؛ زمانی که در حافظه، حس و تجربه‌ی انسان شکل دیگری پیدا می‌کند. انتظار هم چنین کیفیتی دارد. یک اتفاق هنوز نیفتاده، اما فضای زندگی را پر کرده است. صدای پیام نیامده، پشت درِ خانه‌ای که هنوز باز نشده، نتیجه‌ای که هنوز اعلام نشده؛ گاهی یک «هنوز» کوچک می‌تواند تمام روزهای آدم را تحت تأثیر قرار دهد. انتظار، زندگی کردن با چیزی است که حضورش از آینده می‌آید. ▪ کودکی را تصور کنید که شب قبل از سفر، لباس‌هایش را آماده کرده و چند بار به ساعت نگاه می‌کند. مقصد هنوز دور است، اما سفر از همان شب آغاز شده. آدم بزرگ‌ها هم تفاوت چندانی ندارند؛ فقط شکل انتظارهایشان تغییر کرده است. یکی منتظر یک تماس است، یکی منتظر شروع دوباره، یکی منتظر روزی که بالاخره جرئت کند تصمیمی قدیمی را عملی کند. ما بخش زیادی از عمرمان را در فاصله‌ی میان «الان» و «آن روز» زندگی می‌کنیم. ▪ ویکتور فرانکل در «انسان در جست‌وجوی معنا» از نیروی معنا برای ادامه دادن سخن می‌گوید. شاید راز تحمل بعضی انتظارها همین باشد: اینکه بدانیم برای چه چیزی ایستاده‌ایم. وقتی انسان دلیلِ ماندنش را می‌فهمد، زمان شکل دیگری پیدا می‌کند. همان روزهایی که از بیرون شبیه تکرار هستند، در درون می‌توانند دوره‌ی ساخته شدن باشند؛ دوره‌ای که شخصیت، صبر و نگاه انسان آرام‌آرام تغییر می‌کند. ▪ انتظار یک پرسش پنهان با خودش دارد: «آیا هنوز همان چیزی را می‌خواهم که روز اول می‌خواستم؟» گذر زمان فقط فاصله ایجاد نمی‌کند؛ خواسته‌های ما را هم آزمایش می‌کند. بعضی آرزوها در مسیر انتظار ریشه‌دارتر می‌شوند و بعضی آرام‌آرام رنگ می‌بازند. شاید یکی از کارهای مهم زمان همین باشد که میان خواسته‌های لحظه‌ای و نیازهای عمیق ما تفاوت بگذارد. ▪ ما معمولاً ارزش زمان را با اتفاق‌هایی که در آن رخ می‌دهد اندازه می‌گیریم؛ با موفقیت‌ها، تغییرها و خبرهای مهم. برای همین روزهای انتظار گاهی در ذهن ما بی‌اهمیت ثبت می‌شوند. در حالی که بسیاری از تصمیم‌های بزرگ، در همین روزهای آرام شکل می‌گیرند؛ زمانی که آدم راه می‌رود، فکر می‌کند، تردید می‌کند و کم‌کم به فهم تازه‌ای از خودش می‌رسد. سکوتِ بیرونی همیشه نشانه‌ی سکون درونی نیست. ▪ انتظار آدم را با یکی از سخت‌ترین واقعیت‌های زندگی روبه‌رو می‌کند: اینکه همه‌چیز با خواستن ما هماهنگ نمی‌شود. بعضی اتفاق‌ها زمان خودشان را دارند؛ مثل میوه‌ای که با نگاه کردن زودتر نمی‌رسد. انسان در این فاصله، مهارتی یاد می‌گیرد که در هیچ کلاس و کتابی آموزش داده نمی‌شود؛ مهارت همراه شدن با روند زندگی. ▪ شاید دلیل بی‌قراری ما در انتظار، فقط دیر رسیدن یک اتفاق نباشد؛ گاهی ما از آدمی که در مسیر انتظار می‌شویم فرار می‌کنیم. چون در این فاصله، نقش‌ها و سرگرمی‌ها کمتر می‌شوند و آدم بیشتر با خودش روبه‌رو می‌شود. انتظار یک اتاق خلوت است؛ اتاقی که در آن صداهای بیرونی کمتر می‌شوند و صداهای درونی واضح‌تر شنیده می‌شوند. ▪ هر چیزی که ارزش ماندگاری دارد، دوره‌ای از نادیده ماندن را تجربه می‌کند. ریشه‌ها پیش از درخت شدن در تاریکی رشد می‌کنند. یک فکر پیش از تبدیل شدن به تصمیم، مدت‌ها در ذهن می‌چرخد. یک آدم پیش از تغییر کردن، روزهای زیادی را با خودش کلنجار می‌رود. انتظار، بخش پنهان رشد است؛ بخشی که دیده نمی‌شود، اما اثرش بعداً در زندگی ظاهر می‌شود. ▪ شاید انتظار را باید دوباره شناخت. آن را فقط فاصله‌ای میان ما و خواسته‌هایمان ندید؛ گاهی خودش بخشی از رسیدن است. چون در این فاصله، ما فقط منتظر یک اتفاق نیستیم؛ داریم ظرفیت مواجهه با آن را پیدا می‌کنیم. بعضی چیزها وقتی وارد زندگی ما می‌شوند که ما هم به اندازه‌ی آن‌ها تغییر کرده باشیم. انتظار، آرام‌ترین شکلِ آماده شدن است. #در_ستایش ۱۷ ❤️☘ https://t.me/filsofak

📍در ستایش باخت (اگر قرار باشد گاهی ببازیم، چرا این‌همه برای برنده ماندن زندگی می‌کنیم؟) ✍️ #مصطفی_سلیمانی 🔻 ما از کودکی جدول عجیبی جلوی چشممان گذاشته‌اند: نمره بیشتر، رتبه بهتر، دانشگاه بهتر، شغل بهتر، خانه بهتر، درآمد بیشتر. کم‌کم یاد گرفته‌ایم زندگی را با خط‌کش نتیجه اندازه بگیریم. کسی که جلوتر است، موفق‌تر به نظر می‌رسد و کسی که عقب افتاده، باید توضیحی برای عقب‌ماندنش داشته باشد. انگار زندگی مسابقه‌ای است که هرکس دیرتر به خط پایان برسد، باید شرمنده باشد. ▪️ من با آدم‌های زیادی درباره شکست حرف زده‌ام. در اتاق درمان، باخت معمولاً با یک جمله ساده وارد اتاق می‌شود: «همه‌چیز را خراب کردم.» پشت همین جمله، گاهی یک رابطه تمام‌شده نشسته، گاهی یک قبولی که اتفاق نیفتاده، گاهی پولی که از دست رفته و گاهی رؤیایی که دیگر قرار نیست همان شکل قبلی‌اش را پیدا کند. آدم وقتی می‌بازد، فقط نتیجه را از دست نمی‌دهد؛ گاهی تصویری را هم که از خودش ساخته بود، از دست می‌دهد. ▪️ روان‌شناسی شناختی یک نکته مهم دارد: بین اتفاق و معنایی که به آن می‌دهیم فاصله‌ای وجود دارد. «رد شدم» با «من آدم بی‌عرضه‌ای هستم» یکی نیست. «رابطه‌ام تمام شد» با «هیچ‌کس مرا نمی‌خواهد» یکی نیست. همین فاصله کوچک، جایی است که می‌توانیم دوباره فکر کنیم. باخت یک اتفاق است؛ هویتی که از آن می‌سازیم، انتخاب دیگری است. ▪️ شاید برای همین است که بعضی آدم‌ها از یک شکست، ده سال بعد هم زخم می‌گیرند و بعضی‌ها از همان شکست، مسیر تازه‌ای پیدا می‌کنند. اولی هنوز دارد درباره معنای باخت فکر می‌کند؛ دومی دارد اطلاعاتش را از آن بیرون می‌کشد. چه چیزی را ندیدم؟ کجا اشتباه کردم؟ کدام مهارت را نداشتم؟ چه چیزی را بیش از اندازه جدی گرفتم؟ به چه کسی اعتماد کردم؟ از چه علامتی عبور کردم؟ باخت، اگر دقیق نگاهش کنیم، دفترچه‌ای پر از یادداشت دارد.

▪️ من یک تمرین ساده را دوست دارم: بعد از هر باخت، به جای نوشتن «چرا من؟»، بنویسیم «این اتفاق درباره من چه چیزی به من نشان داد؟» سؤال اول ما را به گذشته می‌برد؛ سؤال دوم ما را به شناخت می‌رساند. ممکن است بفهمیم بیش از توانمان تعهد داده‌ایم، برای تأیید دیگران تصمیم گرفته‌ایم، دیر اقدام کرده‌ایم، از گفتن یک «نه» ساده ترسیده‌ایم یا مهارتی را جدی نگرفته‌ایم. این‌ها دردناک‌اند، اما به کار می‌آیند.

▪️ کارل راجرز، روان‌شناس انسان‌گرا، بر پذیرش تجربه‌های واقعی انسان تأکید داشت؛ همان چیزی که در زندگی روزمره سخت‌تر از چیزی است که روی کاغذ به نظر می‌رسد. باختن یعنی چند لحظه کنار چیزی بنشینی که دوستش نداشتی. شرم را حس کنی. خشم را تحمل کنی. حسادت را ببینی. غم را از زیر فرش بیرون بکشی. بعد، وقتی موج احساس پایین آمد، درباره اتفاق فکر کنی. بلوغ روانی گاهی همین فاصله کوتاه میان «درد کشیدن» و «فهمیدن» است. ▪️ آدمی که از باختن می‌ترسد، انتخاب‌هایش کوچک می‌شوند. پیشنهادش را نگه می‌دارد. داستانش را برای ناشر نمی‌فرستد. درخواستش را مطرح نمی‌کند. عاشق شدن را عقب می‌اندازد. شغل تازه را امتحان نمی‌کند. مهاجرت را جدی نمی‌گیرد. در یک مسابقه ثبت‌نام نمی‌کند. زندگی آرام‌آرام تبدیل می‌شود به موزه چیزهایی که می‌توانست اتفاق بیفتد. ▪️ باخت، گاهی بهای تجربه است. برای یاد گرفتن شنا باید وارد آب شد؛ برای یاد گرفتن مذاکره باید مذاکره کرد؛ برای نوشتن باید متن‌هایی نوشت که احتمالاً چندتایشان خوب از آب درنمی‌آیند. هیچ‌کس با کارنامه‌ای کاملاً تمیز، صاحب تجربه عمیق نمی‌شود. بعضی خط‌ها روی کارنامه زندگی، جای مدال نشسته‌اند. ▪️ یک روز باید بتوانیم به خودمان اجازه بدهیم که در چیزی خوب نباشیم. تازه‌کار باشیم. جواب رد بشنویم. اشتباه کنیم. یک مسیر را امتحان کنیم و بفهمیم برای ما ساخته نشده. این ظرفیت، عجیب نجات‌بخش است. چون آدمی که تحمل باختن را دارد، برای برنده شدن دست به هر کاری نمی‌زند و برای حفظ تصویر خودش، زندگی‌اش را کوچک نمی‌کند. ▪️ من گاهی فکر می‌کنم موفقیت واقعی، جایی دورتر از برد و باخت ایستاده است: جایی که نتیجه دیگر فرمانروای زندگی نیست. آنجا می‌توانی ببازی و صبح فردا از تخت بیرون بیایی، چای درست کنی، به دوستت زنگ بزنی، دوباره چیزی بنویسی و برای یک فرصت تازه درخواست بدهی. باخت اتفاق افتاده؛ زندگی هم ادامه دارد. ▪️ شاید سؤال اصلی این باشد: «اگر مطمئن بودم باختن از ارزش من کم نمی‌کند، چه چیزی را همین امروز امتحان می‌کردم؟» پاسخ را جدی بگیرید. احتمالاً جایی در زندگی شما، یک کار نیمه‌تمام، یک حرف نگفته یا یک راه امتحان‌نشده منتظر همین پاسخ است. ▪️ بعضی وقت‌ها آدم برای بردن به زندگی احتیاج دارد؛ بعضی وقت‌ها برای آزاد شدن از ترس بردن، به یک باخت احتیاج دارد. شاید باخت، آن نقطه‌ای باشد که می‌فهمیم قرار نیست همیشه برنده باشیم. قرار است زندگی کنیم. #در_ستایش ۱۶ ❤️☘ https://t.me/filsofak

شصت‌وششمین دورهمی انجمن ادبی موژ ‌ ادبیات و جهان اندیشه ‌ نشست سوم: ادبیات و تاریخ ۲ سخنران: دکتر مصطفی سلیمانی یکشنبه ۱۲ مهر، ساعت ۲۰. ‌ میهمان: نصیبه قنبرلو با داستان «برگه رهایی» منتقد: طاهره کمالو 🔸لینک ورود به انجمن ادبی موژ: https://meet.google.com/fhn-ducy-roq ‌

همین الان تشریف بیاورید.

📍ایمان، تردید، و سکوتی که گاهی سنگین‌تر از هر پاسخی است. ▪️سینما وقتی سراغ مذهب و باورهای درونی انسان می‌رود، فراتر از یک روایت ساده عمل می‌کند و تبدیل به آینه‌ای می‌شود برای بزرگ‌ترین پرسش‌های وجودی ما. از بحران‌های اخلاقی و شک‌های یک کشیش گرفته تا نبرد با رنج و معنای زیستن در دنیایی پر از تناقض. ▪️در این پست، ۱۵ فیلم درخشان تاریخ سینما را مرور کرده‌ایم که دین و ایمان را نه از زاویه‌ای کلیشه‌ای، بلکه با نگاهی عمیق، فلسفی و چالش‌برانگیز به تصویر کشیده‌اند.

بقیه‌ی عکس‌ها در کامنت

❤️☘ https://t.me/filsofak

🌸دوستان عزیز به کانال لیست برگزیدگان خوش‌آمدید🌸 کانال لیست برگزیدگان، متشکل از معتبرترین کانال‌های علمی و آکادمیک تلگرامی ایران در حوزه‌های فلسفه و منطق، علوم‌شناختی، روان‌شناسی، علوم اعصاب، هوش مصنوعی و … است. این کانال به شما این امکان را می‌دهد تا بتوانید از مطالب معتبر در حوزه‌های مختلف علمی بهره ببرید و بنابر علاقه‌ خود در رویدادهای علمی مرتبط شرکت نمایید. لطفا برای پیدا کردن کانال معتبر مورد علاقه خود، روی لینک دعوت‌نامه کلیک کنید. ⭐️پ.ن: محتمل است کانال شما نیز برگزیده باشد اما تاکنون افتخار ارتباط حاصل نشده باشد. بدین منظور به آیدی مدیر تبلیغات پیام دهید تا عضو برگزیدگان شوید: 👨🏻‍💼@advertis_manager 📌 لینک دعوت‌نامه تقدیم‌تان ⬇️: 💌https://t.me/addlist/3tlZbp0yAis2ZjRk

شصت‌وپنجمین دورهمی انجمن ادبی موژ ادبیات و جهان اندیشه نشست سوم: ادبیات و تاریخ ۱ سخنران: دکتر مصطفی سلیمانی یکشنبه ۵ مهر، ساعت ۲۰.

تشریف بیارید همین الان:

https://meet.google.com/fhn-ducy-roq

کارگاه آن‌لاینی نو در آن: «نوشتن‌درمانی» با دکتر مصطفی سلیمانی. گاهی چیزهایی درون ما می‌مانند که هیچ‌وقت فرصت نکرده‌ایم درباره‌شان حرف بزنیم؛ خاطره‌هایی که هنوز با ما هستند، احساساتی که نامی برایشان پیدا نکرده‌ایم و تجربه‌هایی که شاید فقط منتظر یک راه برای دیده‌شدن‌اند. در این کارگاه، نوشتن را بهانه‌ای می‌کنیم برای نزدیک‌تر شدن به خود؛ برای اینکه یاد بگیریم چگونه آنچه درونمان می‌گذرد را به کلمه تبدیل کنیم، خودمان را بهتر بشناسیم و با خودمان مهربان‌تر باشیم. • پرداخت با Paypal ممکن است. برای مشاوره، راهنمایی و اطلاع از جزئیات با پشتیبان کارگاه‌های آن در ارتباط باشید. | آن؛ نشسته در بهمن.

📍 در ستایش اضطراب (آیا می‌شود بدون اضطراب رشد کرد؟) ✍️ #مصطفی_سلیمانی 🔻 اضطراب معمولاً وقتی سراغ ما می‌آید که قرار است اتفاق مهمی بیفتد؛ وقتی برای اولین‌بار وارد اتاقی می‌شویم، می‌خواهیم کتابی بنویسیم یا حرفی را که مدت‌ها در دلمان نگه داشته‌ایم، به زبان بیاوریم. در چنین لحظه‌هایی، اضطراب به ما یادآوری می‌کند که با موقعیتی روبه‌رو هستیم که برایمان اهمیت دارد. انگار چیزی درون ما می‌گوید: «حواست باشد، این لحظه مهم است.» ■ بدن ما گاهی زودتر از ذهنمان واکنش نشان می‌دهد. قلبمان تندتر می‌زند، دست‌هایمان عرق می‌کند و فکرهای مختلف به ذهنمان هجوم می‌آورند. این واکنش‌ها بخشی از سازوکار طبیعی بدن برای آماده شدن در برابر موقعیت‌های تازه‌اند. اضطراب می‌تواند کمک کند خطرهای احتمالی را جدی بگیریم و برای آینده آماده شویم. ■ بسیاری از آدم‌هایی که چیزی تازه ساخته‌اند یا تغییر مهمی در زندگی‌شان ایجاد کرده‌اند، در مسیرشان با نگرانی و تردید روبه‌رو بوده‌اند. دانش‌آموزی که برای اولین‌بار در امتحانی مهم شرکت می‌کند، پزشکی که پیش از نخستین عمل جراحی‌اش نگران است یا نویسنده‌ای که پیش از انتشار کتابش بارها نوشته‌هایش را بازبینی می‌کند، همگی با موقعیتی روبه‌رو هستند که برایشان اهمیت دارد. گاهی نگرانی از نتیجه، ما را به تلاش بیشتر وادار می‌کند. ■ گاهی اضطراب از جایی شروع می‌شود که متوجه می‌شویم هنوز چیزهای زیادی برای یاد گرفتن داریم. ممکن است بخواهیم کاری را انجام دهیم، اما احساس کنیم مهارت یا آمادگی کافی نداریم. این فاصله میان توانایی‌های فعلی ما و چیزی که می‌خواهیم به آن برسیم، می‌تواند نگرانی ایجاد کند. در چنین موقعیت‌هایی، اضطراب ممکن است ما را به یادگیری و تمرین بیشتر ترغیب کند. ■ دیوید بارلو، روان‌شناس و پژوهشگر اضطراب، در آثار خود به نقش اضطراب در مواجهه با آینده پرداخته است. اضطراب می‌تواند ما را برای روبه‌رو شدن با موقعیت‌های نامعلوم آماده کند و باعث شود احتمال خطرها را در نظر بگیریم. البته تأثیر آن به شدت و شرایط تجربه‌اش بستگی دارد. اضطراب قابل‌مدیریت گاهی به ما کمک می‌کند برای رسیدن به هدف‌هایمان آماده‌تر شویم. ■ تپش قلب، بی‌قراری و نگرانی ممکن است باعث شوند فکر کنیم اتفاق بدی در راه است. اما هر اضطرابی به معنای وقوع خطر یا شکست نیست. نوازنده‌ای را تصور کنید که پیش از اجرای زنده دستپاچه است. این نگرانی ممکن است او را به تمرین بیشتر وادار کند. کسی هم که کسب‌وکار تازه‌ای راه انداخته، می‌تواند با بررسی نگرانی‌هایش تصمیم‌های دقیق‌تری بگیرد و برای مشکلات احتمالی آماده شود. ■ اضطراب گاهی مثل چراغی است که بخشی از زندگی ما را روشن می‌کند. وقتی نگران از دست دادن چیزی هستیم، می‌توانیم از خودمان بپرسیم چرا آن چیز برایمان اهمیت دارد. وقتی از شروع کاری تازه می‌ترسیم، شاید لازم باشد ببینیم چه چیزی برایمان نامعلوم است و به چه آمادگی‌هایی نیاز داریم. توجه به اضطراب می‌تواند فرصتی برای شناخت بهتر خودمان باشد. ■ کودکی را تصور کنید که روز اول مدرسه پشت در کلاس ایستاده است. کیفش را محکم گرفته و مدام به چهره مادرش نگاه می‌کند. او نمی‌داند داخل کلاس چه اتفاقی می‌افتد و با چه کسانی آشنا خواهد شد. طبیعی است که هم هیجان داشته باشد و هم نگران باشد. سال‌ها بعد، وقتی قرار است وارد شغل تازه‌ای شود، رابطه‌ای را آغاز کند یا تصمیم مهمی بگیرد، ممکن است دوباره همین احساس را تجربه کند. روبه‌رو شدن با ناشناخته‌ها در دوره‌های مختلف زندگی می‌تواند اضطراب ایجاد کند. ■ البته اضطراب همیشه به رشد و حرکت منجر نمی‌شود. وقتی شدت آن زیاد باشد یا برای مدت طولانی ادامه پیدا کند، ممکن است خواب، تمرکز و روابط ما را مختل کند. گاهی نگرانی آن‌قدر زیاد می‌شود که از موقعیت موردنظر دوری می‌کنیم. در چنین شرایطی، یاد گرفتن روش‌های مدیریت اضطراب و کمک گرفتن از متخصص اهمیت دارد. ■ بسیاری از تغییرهای مهم زندگی با ترک عادت‌های قدیمی همراه‌اند. وقتی مسیر تازه‌ای را شروع می‌کنیم، ممکن است از شکست یا قضاوت دیگران بترسیم. بااین‌حال، اگر اضطرابمان را بشناسیم و قدم‌های کوچکی برداریم، به‌تدریج تجربه و اعتماد بیشتری پیدا می‌کنیم. گاهی شجاعت پیش از شروع کار به سراغمان نمی‌آید؛ در جریان انجام دادن آن شکل می‌گیرد. ■ وقتی اضطراب سراغمان می‌آید، می‌توانیم کمی مکث کنیم و از خودمان بپرسیم: «از چه چیزی نگرانم؟ چه چیزی برایم اهمیت دارد؟ و برای روبه‌رو شدن با این موقعیت، چه کاری از دستم برمی‌آید؟» همین پرسش‌ها می‌توانند اضطراب را به فرصتی برای شناخت خود و آماده شدن برای آینده تبدیل کنند. #در_ستایش ۱۵ ❤️☘ https://t.me/filsofak

■ اضطراب در بعضی لحظه‌های زندگی نشان می‌دهد که چیزی برایمان مهم است و ما را به فکر کردن درباره آن وامی‌دارد. وقتی سراغمان می‌آید، می‌توانیم کمی مکث کنیم و از خودمان بپرسیم: «از چه چیزی نگرانم؟ چه چیزی برایم اهمیت دارد؟ و برای روبه‌رو شدن با این موقعیت، چه کاری از دستم برمی‌آید؟» همین پرسش‌ها می‌توانند اضطراب را به فرصتی برای شناخت خود و آماده شدن برای آینده تبدیل کنند. #در_ستایش ۱۵ ❤️☘ https://t.me/filsofak

📍 در ستایش اضطراب (آیا می‌شود بدون اضطراب رشد کرد؟) ✍️ #مصطفی_سلیمانی 🔻 اضطراب معمولاً وقتی سراغ ما می‌آید که قرار است اتفاق مهمی بیفتد؛ وقتی برای اولین‌بار وارد اتاقی می‌شویم، می‌خواهیم کتابی بنویسیم یا حرفی را که مدت‌ها در دلمان نگه داشته‌ایم، به زبان بیاوریم. در چنین لحظه‌هایی، اضطراب به ما یادآوری می‌کند که با موقعیتی روبه‌رو هستیم که برایمان اهمیت دارد. انگار چیزی درون ما می‌گوید: «حواست باشد، این لحظه مهم است.» ■ بدن ما گاهی زودتر از ذهنمان به اتفاق‌های پیش رو واکنش نشان می‌دهد. قلبمان تندتر می‌زند، دست‌هایمان عرق می‌کند و فکرهای مختلف به ذهنمان هجوم می‌آورند. این واکنش‌ها بخشی از سازوکار طبیعی بدن برای آماده شدن در برابر موقعیت‌های تازه‌اند. اضطراب می‌تواند کمک کند خطرهای احتمالی را جدی بگیریم، برای آینده آماده شویم و به چیزهایی که برایمان اهمیت دارند، توجه بیشتری نشان دهیم. ■ اگر به زندگی آدم‌هایی نگاه کنیم که چیزی تازه ساخته‌اند یا تغییر مهمی ایجاد کرده‌اند، می‌بینیم که بسیاری از آن‌ها در مسیرشان با نگرانی و تردید روبه‌رو بوده‌اند. دانش‌آموزی که برای اولین‌بار در امتحانی مهم شرکت می‌کند، پزشکی که پیش از نخستین عمل جراحی‌اش نگران است یا نویسنده‌ای که پیش از انتشار کتابش بارها نوشته‌هایش را بازبینی می‌کند، همگی با موقعیتی روبه‌رو هستند که برایشان اهمیت دارد. گاهی نگرانی از نتیجه، ما را به تلاش بیشتر وادار می‌کند. ■ گاهی اضطراب از جایی شروع می‌شود که متوجه می‌شویم هنوز چیزهای زیادی برای یاد گرفتن داریم. ممکن است بخواهیم کاری را انجام دهیم، اما احساس کنیم مهارت یا آمادگی کافی نداریم. این فاصله میان توانایی‌های فعلی ما و چیزی که می‌خواهیم به آن برسیم، می‌تواند نگرانی ایجاد کند. در چنین موقعیت‌هایی، اضطراب گاهی ما را متوجه نیازهایمان می‌کند و انگیزه‌ای برای یادگیری، تمرین و تغییر به وجود می‌آورد. ■ دیوید بارلو، روان‌شناس و پژوهشگر اضطراب، در آثار خود به نقش اضطراب در مواجهه با آینده پرداخته است. اضطراب می‌تواند ما را برای روبه‌رو شدن با موقعیت‌های نامعلوم آماده کند و باعث شود احتمال خطرها را در نظر بگیریم. البته تأثیر آن به شدت اضطراب و شرایطی که در آن تجربه می‌شود بستگی دارد. اضطراب قابل‌مدیریت گاهی به ما کمک می‌کند برای رسیدن به هدف‌هایمان آماده‌تر شویم. ■ ما معمولاً اضطراب را با احساس ناخوشایندی که ایجاد می‌کند، می‌شناسیم. تپش قلب، بی‌قراری و نگرانی ممکن است باعث شوند فکر کنیم اتفاق بدی در راه است. اما هر اضطرابی به معنای وقوع خطر یا شکست نیست. نوازنده‌ای را تصور کنید که پیش از اجرای زنده دستپاچه است. این نگرانی ممکن است او را به تمرین بیشتر وادار کند. کسی هم که کسب‌وکار تازه‌ای راه انداخته، می‌تواند با بررسی نگرانی‌هایش تصمیم‌های دقیق‌تری بگیرد و برای مشکلات احتمالی آماده شود. ■ اضطراب گاهی مثل چراغی است که بخشی از زندگی ما را روشن می‌کند. وقتی نگران از دست دادن چیزی هستیم، می‌توانیم از خودمان بپرسیم چرا آن چیز برایمان اهمیت دارد. وقتی از شروع کاری تازه می‌ترسیم، شاید لازم باشد ببینیم چه چیزی درباره آن کار برایمان نامعلوم است و به چه آمادگی‌هایی نیاز داریم. توجه به اضطراب می‌تواند فرصتی برای شناخت بهتر خودمان و نیازهایمان باشد. ■ کودکی را تصور کنید که روز اول مدرسه پشت در کلاس ایستاده است. لباس نو پوشیده، کیفش را محکم گرفته و مدام به چهره مادرش نگاه می‌کند. او نمی‌داند داخل کلاس چه اتفاقی می‌افتد و با چه کسانی آشنا خواهد شد. طبیعی است که هم هیجان داشته باشد و هم نگران باشد. سال‌ها بعد، وقتی قرار است وارد شغل تازه‌ای شود، رابطه‌ای را آغاز کند یا تصمیم مهمی بگیرد، ممکن است دوباره همین احساس را تجربه کند. روبه‌رو شدن با ناشناخته‌ها در دوره‌های مختلف زندگی می‌تواند اضطراب ایجاد کند. ■ البته اضطراب همیشه به رشد و حرکت منجر نمی‌شود. وقتی شدت آن زیاد باشد یا برای مدت طولانی ادامه پیدا کند، ممکن است خواب، تمرکز، روابط و فعالیت‌های روزمره ما را مختل کند. گاهی نگرانی آن‌قدر زیاد می‌شود که باعث می‌شود از موقعیت موردنظر دوری کنیم. در چنین شرایطی، یاد گرفتن روش‌های مدیریت اضطراب و کمک گرفتن از متخصص اهمیت دارد. ■ بسیاری از تغییرهای مهم زندگی با ترک عادت‌های قدیمی همراه‌اند. وقتی مسیر تازه‌ای را شروع می‌کنیم، ممکن است از شکست یا قضاوت دیگران بترسیم. بااین‌حال، اگر بتوانیم اضطرابمان را بشناسیم و قدم‌های کوچکی برداریم، به‌تدریج تجربه و اعتماد بیشتری پیدا می‌کنیم. گاهی شجاعت پیش از شروع کار به سراغمان نمی‌آید؛ در جریان انجام دادن آن شکل می‌گیرد.

■ اضطراب در بعضی لحظه‌های زندگی نشان می‌دهد که چیزی برایمان مهم است و ما را به فکر کردن درباره آن وامی‌دارد. وقتی سراغمان می‌آید، می‌توانیم کمی مکث کنیم و از خودمان بپرسیم: «از چه چیزی نگرانم؟ چه چیزی برایم اهمیت دارد؟ و برای روبه‌رو شدن با این موقعیت، چه کاری از دستم برمی‌آید؟» همین پرسش‌ها می‌توانند اضطراب را به فرصتی برای شناخت خود و آماده شدن برای آینده تبدیل کنند. #در_ستایش ۱۵ ‌ ❤️☘ https://t.me/filsofak

📍در ستایش اضطراب (آیا می‌شود بدون اضطراب رشد کرد؟) ✍️ #مصطفی_سلیمانی 🔻اضطراب معمولاً وقتی سراغ ما می‌آید که قرار است اتفاق مهمی بیفتد؛ وقتی برای اولین‌بار وارد اتاقی می‌شویم، می‌خواهیم کتابی بنویسیم یا حرفی را که مدت‌ها در دلمان نگه داشته‌ایم، به زبان بیاوریم. در چنین لحظه‌هایی، اضطراب به ما یادآوری می‌کند که با موقعیتی روبه‌رو هستیم که برایمان اهمیت دارد. انگار چیزی درون ما می‌گوید: «حواست باشد، این لحظه مهم است.» ■ بدن ما گاهی زودتر از ذهنمان به اتفاق‌های پیش رو واکنش نشان می‌دهد. قلبمان تندتر می‌زند، دست‌هایمان عرق می‌کند و فکرهای مختلف به ذهنمان هجوم می‌آورند. این واکنش‌ها بخشی از سازوکار طبیعی بدن برای آماده شدن در برابر موقعیت‌های تازه‌اند. اضطراب می‌تواند کمک کند خطرهای احتمالی را جدی بگیریم، برای آینده آماده شویم و به چیزهایی که برایمان اهمیت دارند، توجه بیشتری نشان دهیم. ■ اگر به زندگی آدم‌هایی نگاه کنیم که چیزی تازه ساخته‌اند یا تغییر مهمی ایجاد کرده‌اند، می‌بینیم که بسیاری از آن‌ها در مسیرشان با نگرانی و تردید روبه‌رو بوده‌اند. دانش‌آموزی که برای اولین‌بار در امتحانی مهم شرکت می‌کند، پزشکی که پیش از نخستین عمل جراحی‌اش نگران است یا نویسنده‌ای که پیش از انتشار کتابش بارها نوشته‌هایش را بازبینی می‌کند، همگی با موقعیتی روبه‌رو هستند که برایشان اهمیت دارد. احساس مسئولیت و نگرانی از نتیجه ممکن است آن‌ها را به تلاش بیشتر وادار کند. ■ گاهی اضطراب از جایی شروع می‌شود که متوجه می‌شویم هنوز چیزهای زیادی برای یاد گرفتن داریم. ممکن است بخواهیم کاری را انجام دهیم، اما احساس کنیم مهارت یا آمادگی کافی نداریم. این فاصله میان توانایی‌های فعلی ما و چیزی که می‌خواهیم به آن برسیم، می‌تواند نگرانی ایجاد کند. در چنین موقعیت‌هایی، اضطراب گاهی ما را متوجه نیازهایمان می‌کند و انگیزه‌ای برای یادگیری، تمرین و تغییر به وجود می‌آورد. ■ دیوید بارلو، روان‌شناس و پژوهشگر اضطراب، در آثار خود به نقش اضطراب در مواجهه با آینده پرداخته است. اضطراب می‌تواند ما را برای روبه‌رو شدن با موقعیت‌های نامعلوم آماده کند و باعث شود احتمال خطرها را در نظر بگیریم. البته تأثیر آن به شدت اضطراب و شرایطی که در آن تجربه می‌شود بستگی دارد. اضطراب قابل‌مدیریت گاهی به ما کمک می‌کند برای رسیدن به هدف‌هایمان آماده‌تر شویم. ■ ما معمولاً اضطراب را با احساس ناخوشایندی که ایجاد می‌کند، می‌شناسیم. تپش قلب، بی‌قراری و نگرانی ممکن است باعث شوند فکر کنیم اتفاق بدی در راه است. اما هر اضطرابی به معنای وقوع خطر یا شکست نیست. نوازنده‌ای را تصور کنید که پیش از اجرای زنده دستپاچه است. این نگرانی ممکن است او را به تمرین بیشتر وادار کند. کسی هم که کسب‌وکار تازه‌ای راه انداخته، می‌تواند با بررسی نگرانی‌هایش تصمیم‌های دقیق‌تری بگیرد و برای مشکلات احتمالی آماده شود. ■ اضطراب گاهی مثل چراغی است که بخشی از زندگی ما را روشن می‌کند. وقتی نگران از دست دادن چیزی هستیم، می‌توانیم از خودمان بپرسیم چرا آن چیز برایمان اهمیت دارد. وقتی از شروع کاری تازه می‌ترسیم، شاید لازم باشد ببینیم چه چیزی درباره آن کار برایمان نامعلوم است و به چه آمادگی‌هایی نیاز داریم. توجه به اضطراب می‌تواند فرصتی برای شناخت بهتر خودمان و نیازهایمان باشد. ■ کودکی را تصور کنید که روز اول مدرسه پشت در کلاس ایستاده است. لباس نو پوشیده، کیفش را محکم گرفته و مدام به چهره مادرش نگاه می‌کند. او نمی‌داند داخل کلاس چه اتفاقی می‌افتد و با چه کسانی آشنا خواهد شد. طبیعی است که هم هیجان داشته باشد و هم نگران باشد. سال‌ها بعد، وقتی قرار است وارد شغل تازه‌ای شود، رابطه‌ای را آغاز کند یا تصمیم مهمی بگیرد، ممکن است دوباره همین احساس را تجربه کند. روبه‌رو شدن با ناشناخته‌ها در دوره‌های مختلف زندگی می‌تواند اضطراب ایجاد کند. ■ البته اضطراب همیشه به رشد و حرکت منجر نمی‌شود. وقتی شدت آن زیاد باشد یا برای مدت طولانی ادامه پیدا کند، ممکن است خواب، تمرکز، روابط و فعالیت‌های روزمره ما را مختل کند. گاهی نگرانی آن‌قدر زیاد می‌شود که به‌جای آماده کردن ما برای مواجهه با یک موقعیت، باعث می‌شود از آن دوری کنیم. در چنین شرایطی، یاد گرفتن روش‌های مدیریت اضطراب و کمک گرفتن از متخصص اهمیت دارد. ■ بسیاری از تغییرهای مهم زندگی با ترک عادت‌های قدیمی همراه‌اند. وقتی مسیر تازه‌ای را شروع می‌کنیم، ممکن است از شکست یا قضاوت دیگران بترسیم. بااین‌حال، اگر بتوانیم اضطرابمان را بشناسیم و قدم‌های کوچکی برداریم، به‌تدریج تجربه و اعتماد بیشتری پیدا می‌کنیم. گاهی شجاعت پیش از شروع کار به سراغمان نمی‌آید؛ در جریان انجام دادن آن شکل می‌گیرد.

🔸لینک ورود به انجمن ادبی موژ: https://meet.google.com/fhn-ducy-roq ⏰ یک‌شنبه‌ها ساعت: ۲۰ 🆔 @anjoman_moozh

تشریف بیاورید الان

📍شصت‌وچهارمین دورهمی انجمن ادبی موژ

ادبیات و جهان اندیشه

نشست دوم: ادبیات و اسطوره ۵ سخنران: دکتر مصطفی سلیمانی یکشنبه ۲۹ شهریور، ساعت ۲۰. جلسه ویژه: بایدها و نبایدهای چاپ و ساختن برندینگ شخصی نویسنده. با حضور سرکار خانم سمیه سلطان‌پور (کارگزار ادبی)

▪️در این نشست بررسی می‌شود:

• مسیر درست چاپ و انتشار کتاب • خطاهای رایج نویسندگان در فرآیند چاپ • نقش هویت حرفه‌ای و برند شخصی در موفقیت نویسنده • چگونگی معرفی بهتر اثر و ارتباط با مخاطب 🔴 برای دریافت لینک جلسه و اطلاعات بیشتر: در بله و تلگرام به آیدی زیر پیام بدهید. 🆔 @atefedelkhosh آدرس کانال موژ در تلگرام: @anjoman_moozh آدرس کانال موژ در بله: @anjoman_mooozh

📍شصت‌وچهارمین دورهمی انجمن ادبی موژ

ادبیات و جهان اندیشه

نشست دوم: ادبیات و اسطوره ۵ سخنران: دکتر مصطفی سلیمانی یکشنبه ۲۹ شهریور، ساعت ۲۰. جلسه ویژه: بایدها و نبایدهای چاپ و ساختن برندینگ شخصی نویسنده. با حضور سرکار خانم سمیه سلطان‌پور (کارگزار ادبی) 🔴 برای دریافت لینک جلسه و اطلاعات بیشتر: در بله و تلگرام به آیدی زیر پیام بدهید. 🆔 @atefedelkhosh آدرس کانال موژ در تلگرام: @anjoman_moozh آدرس کانال موژ در بله: @anjoman_mooozh

📍شصت‌وچهارمین دورهمی انجمن ادبی موژ

ادبیات و جهان اندیشه

نشست دوم: ادبیات و اسطوره ۵ سخنران: دکتر مصطفی سلیمانی یکشنبه ۲۹ شهریور، ساعت ۲۰. جلسه ویژه: بایدها و نبایدهای چاپ و ساختن برندینگ شخصی نویسنده. با حضور سرکار خانم سمیه سلطان‌پور (کارگزار ادبی) 🔴 برای دریافت لینک جلسه و اطلاعات بیشتر: در بله و تلگرام به آیدی زیر پیام بدهید. 🆔 @atefedelkhosh آدرس کانال موژ در تلگرام: @anjoman_moozh آدرس کانال موژ در بله: @anjoman_mooozh

📍لایه ۰۲ | رقص کلمات در جغرافیا: قتل‌عامِ دیالوگ‌های مرده (چگونه به مکالمات خشک داستان، خونِ حرکت و زندگی بپاشیم؟) ✍️ #مصطفی_سلیمانی 🔻 بزرگ‌ترین سوتیِ یک داستان‌نویس، رها کردن شخصیت‌ها در «خلاء مطلق» است؛ جایی که انگار دوتا مجسمه روبه‌روی هم نشسته‌اند و فقط نوار ضبط‌شده پخش می‌کنند! در دنیای فیلم‌نامه‌نویسی و رمان‌نویسی، به این بلای خانمان‌سوز می‌گویند «سرهای سخنگو». حتماً دیده‌ای صحنه‌هایی را که خواننده فقط کلمات را می‌خواند، اما هیچ تصویر، صدا، حرکتی یا حس محیطی دریافت نمی‌کند. نتیجه؟ مخاطب چشمانش خسته می‌شود، کتاب را می‌بندد و می‌رود. ■ راه نجات چیست؟ تزریق «ضرب‌آهنگ حرکتی» در دنیای واقعی، هیچ‌کس مثل مجسمه روی صندلی نمی‌نشیند تا فقط سخنرانی کند. آدم‌ها وقتی حرف می‌زنند: • با لبه‌ی آستینشان ور می‌روند. • چای سردشده‌شان را هم می‌زنند. • نگاهشان را از چشم طرف مقابل می‌دزدند و به لکه روی دیوار می‌دوزند. وقتی برچسب‌های تکراری و اعصاب‌خردکن مثل «گفت»، «پاسخ داد»، «با عصبانیت اضافه کرد» را قیچی می‌کنی و به‌جایشان یک رفتار ملموس می‌گذاری، صحنه‌ات ناگهان از روی کاغذ بلند می‌شود و نفس می‌کشد. ■ یک مثال ملموس؛ تفاوت گزارش‌نویسی با جادوی تصویر: ✖️ حالت اول (خشک و گزارش‌گونه): مریم با استرس گفت: «کلیدها رو جا گذاشتم.» (اینجا خواننده استرس را نمی‌بیند، فقط خبرش را می‌شنود!) ✔️ حالت دوم (زنده، سینمایی و حرکتی): مریم دستش را برد تهِ کیف شلوغش. همه‌چیز را زیر و رو کرد، ناخن‌هایش به زیپ گیر کرد و دستش خالی بیرون آمد. نفسش بند آمد: «کلیدها...» (اینجا استرس حس می‌شود، چون رفتار شخصیت، حس درونی‌اش را لو می‌دهد). ■ الگوی طلایی: «رفتار فیزیکی + دیالوگ» به‌جای اینکه با «قیدها» حس صحنه را لو بدهی، با «حرکت دست و بدن» راز روانِ شخصیت را برملا کن: • به‌جای «با خشم گفت» 👈 با فشار انگشتانش دور لیوان، طوری که بندِ مفصل‌هایش سفید شوند، خشمش را نشان بده. • به‌جای «دروغ گفت» 👈 با یک واکنش فیزیکی کوچک (مثل دست کشیدن روی یقه یا نگاه کردن به نوک کفش) پنهان‌کاری‌اش را به تصویر بکش. • به‌جای «تردید داشت» 👈 با مکثِ دستش روی دستگیره‌ی در، بلاتکلیفی‌اش را تجسم ببخش. ■ دستورالعمل اتاق کالبدشکافی: یکی از فصل‌های پردیالوگ دست‌نویس‌ات را بردار و این فرمول ۳ مرحله‌ای را روی آن اجرا کن: ۱. قیچی زدنِ «برچسب‌ها»: تمام «گفت»ها، «پرسید»ها و «جواب داد»ها را با خودکار قرمز خط بکش و حداقل نصفشان را کاملاً نابود کن! ۲. درگیر کردن با اشیاء: ببین شخصیت در آن لحظه دقیقاً با چه شیئی در پیرامونش بازی می‌کند؟ (خودکار، کلید، دکمه، لبه‌ی میز) ۳. جایگزینی میمیک و حرکت: واکنش صورت، تغییر وضعیت نشستن یا یک حرکت دست را دقیقاً همان‌جایی بگذار که جمله‌ی دیالوگ کات می‌شود. ■ تکنیک «ضرب‌آهنگ معکوس» (تکذیب کلام با کنش) حرفه‌ای‌ترین حالت داستان‌نویسی زمانی است که «حرکت بدن» حرفِ زبان را تکذیب کند! مثلاً شخصیت می‌گوید: «اصلاً برام مهم نیست...» اما هم‌زمان لبه‌ی کاغذِ روی میز را آن‌قدر تا می‌کند که کاغذ پاره می‌شود! این تضاد میان کلام و کنش، کشمکشِ درونی شخصیت را به اوج می‌رساند. ■ یک سؤال طلایی برای زمان بازنویسی: هرگاه احساس کردی صحنه‌ات سرد و بی‌روح شده، از خودت بپرس: «این دو نفر الان در چه فضایی حبس شده‌اند و دست‌هایشان دارد چه غلطی می‌کند؟» جوابِ این سؤال، صحنه‌ی داستانت را از یک مکالمه‌ی متنی ساده به یک فیلم سینماییِ زنده و پرکشمکش تبدیل می‌کند. 📌 یادت باشد: کلماتی که شنیده می‌شوند زود فراموش می‌شوند، اما تصاویری که در ذهن مخاطب ساخته می‌شوند تا ابد باقی می‌مانند. https://t.me/UnderTheStory