اِنـعـکـاس

تمام هنر از ابر بود ، اما مردم از باران شعر نوشتند

چطور تقاضای محبت کنم، وقتی چیزی برای ارائه ندارم؟

ازمن به شما نصیحت رو هیچ چیزی تعصب افراطی نداشته باشید ، رو هر چیزی، افراط زوال عقل میاره

به بنبست خوردم، تمامی گیف‌و استیکر هام پاک شدن

همه چیز خوب بود، تا اینکه نگاهش از من جدا شد و به افق دوردست خیره ماند. آنجا بود که فهمیدم سکوت او، دیگر از سکوت‌های همیشگی‌مان نیست. در آن لحظه، تمام آن خنده‌ها و قول‌های زیر نور ماه، مثل برگ‌های پاییزی در دل من فرو ریختند.. گویی میان ما دیواری از شیشه کشیده شده بود؛ شفاف اما نفوذناپذیر. من می‌توانستم لبخندهای نیم‌بندش را ببینم، اما دیگر نمی‌توانستم گرمای حضورش را حس کنم. او همان کسی بود که تمام شب‌های تاریک زندگی‌ام را با کلماتش روشن کرده بود، اما حالا در حضورش، احساس تنهایی می‌کردم؛ نوعی تنهایی که حتی در میان شلوغ‌ترین خیابان‌ها هم آدم را رها نمی‌کند. می‌خواستم دستش را بگیرم، می‌خواستم بپرسم: «کجایی؟ چرا دیگر اینجا نیستی؟» اما کلمات در گلویم خشک شده بودند. ترسیدم که اگر سکوت را بشکنم، تکه‌های باقی‌مانده‌ی این آرامشِ کاذب، با صدای بلند فرو بریزند و من را در میان ویرانه‌های خاطراتمان تنها بگذارند. پس فقط ایستادم و تماشا کردم که چگونه سایه‌ی او، ذره‌ذره با تاریکیِ شب یکی می‌شود، در حالی که من هنوز در انتظارِ بازگشتِ آن نگاهِ آشنا، در میانِ بازمانده‌هایِ یک "همه چیز خوب بود" گم شده بودم..."

نامه ای به او که شرح بی قراری روزهایم است اویی که با رفتنش جانم را هم در میان چمدانش.. بین تار و پود لباس هایش.. بین کاغذ های کتابش.. با خود به یغما برد ای دوست داشتنی ترین غم شبانگاهم برای تو مینویسم از فراق چشم هایم که سو سو کننان بر انتهای جاده ای که رفتی خیره مانده اند برای تویی که عطر گیسوانت التیام قلب خسته ام بود و بازوانت عبادت گاه ابدی ام.. حالا که رفته مانند عابد خسته ای ام که در لا به لای این شهر دنبال خدایش می‌گردد..

نامه ای به او که در جهانی چشم گشوده است که انسانیت قرن هاست فراموش شده و جام لاله ها از شرنگ لبریز. برایت مینویسم که بدانی نام ازادی را ما بر سنگفرش های مرطوب از خون بشریت نوشتیم و فریاد های مادران و مرثیه ی کبوتر ها را نشنیده گرفتیم، شاید اشتباه ما همین بود،ما زیاده خواه بودیم وگرنه این لهیب جان سوز ما را نمیبلعید. فریاد مردمان این شهر از امتداد دو روایت میگذرد: خطی که از دیوارهای این مزرعه تا پوستِ ظریفِ یک فقدان راه می‌کشد و یادآوری می‌کند، گاه مرگِ معنا پیش از مرگِ تن روی میدهد، اری، آزادی را باید هر لحظه تازه ساخت، همان‌طور که باید بر لاشه‌ی حقیقت دست کشی و اعتراف کنی چیزی که شکننده است، جاودان نخواهد ماند

گل پژمرده رو، گلدون نمی‌فهمه.

حاضرم با گناه بوسیدن لب هایت به جهنم بروم و آنجا با افتخار بگویم طعم بهشت را چشیده ام