می‌خواهم زنده بمانم

_تو چی می‌دونی از من آخه؟ +من می‌دونم وقتی عصبانیی یا یه چیزی می‌ره رو مخت، دستاتو اینجوری به‌ همدیگه می‌مالی. وقتی می‌ری تو فکر یه گوشه رو نگاه می‌کنی، خیره می‌شی بدون اینکه پلک بزنی. چایتو کمرنگ می‌خوری، روزی سه لیوان سر ساعت های مشخص. با کارکن‌های بیمارستان خیلی گرم نمی‌گیری. بعضی روزها دو شیفت وایمیستی. خونه‌ات درکه است، تنها زندگی می‌کنی. دوست داری وقتی کسی حواسش نیست سوت بزنی. دوست داری وقتی راه می‌ری پاتو بذاری وسط موزاییکا. نخ‌کش شدن لباس‌های مردم می‌ره رو مخت، وسواست می‌گیره ولی به روی خودت نمیاری‌ که فکر نکنن دیوونه‌ای. وقتی لبخند می‌زنی یه چال خوشگل میفته اینجای لبت که تو حالت عادی نیست‌. وقتی هم از یه چیزی خوشت میاد، ناخودآگاه ناخناتو می‌جوی. یه مشکلی هم داری که نمی‌دونم چیه، ولی می‌دونم نباید پیرمرد سکته‌ای بهت نشون بدن.

📽می‌خواهم زنده بمانم

درست مثل یه آدم سردرگم، نمی‌دونم درست و غلط چیه. تو ذهنم کلی سؤاله. کلی سؤال که نمی‌‌تونم جوابی براشون پیدا کنم. من حتی نمی‌دونم باید چیکار کنم. انگار ذهنم فلج شده.

امید، گاهی این شکلیه

تو مسئول برگردوندن چیزهای از دست رفته نیستی. هر چیزی که تو مسیر رفتن قرار گرفت، بذار راهش رو طی کنه و بگذره. دردناکه اما، هیچ چیز توی زندگی دائمی و همیشگی نیست.

یکی از تجربه‌های بزرگم این بوده که بیش از اندازه نباش. در کار، در رابطه، در خانواده. بیش از اندازه بودن خودت رو می‌سوزونه اما چیزی رو پرورش نمی‌ده. اون فرد قدرش رو نمی‌دونه و تو هدر می‌ری. -Imanoelxii

چیه این شب؟! نشستی داری کارهاتو انجام می‌دی، یهو یه فکر یا حس از ناکجا مچ پاتو می‌گیره و می‌کشدت پایین. و هرچقدر هم که دست و پا بزنی، نمی‌تونی جلوی غرق شدنت رو بگیری‌.

با من از تنهایی حرف نزن. من هیچوقت آدمِ موردعلاقه‌ی آدم های موردعلاقه‌ام نبودم.

ذهن جای چندان شادی نیست. چیزی که در بسیاری از سنت‌های روحانی می گویند حقیقت دارد: ذهن ریشه‌ی رنج است.

عیبی‌ندارد اگر حالت خوش نیست؛مگان دیواین

«کجا نیرو بگیرم تا بتونم فردا، پس فردا، همه روزهای آینده زندگی کنم؟»

خطاب به تو که خستگی سوی چشم‌هات رو کم کرده: تو زیبایی، درست به اندازه‌ی کور سوی امیدی که در دل تاریکی می‌درخشه.

معضل اصلی سر این بود که بلد نبودیم کِی باید سکوت کنیم و کِی باید به حرف‌هامون ادامه بدیم.

و هرچقدر پیش می‌ره بیشتر به این مثل پی می‌برم که می‌گه: کار خوبه خدا درست کنه، سلطان محمود خر کیه.

برگشتم به پشت سرم نگاه کردم، دیدم تو همه‌ی تنگناها، این خودم بودم که خودمو به دندون کشیدم و ادامه دادم. که اگه چیزی هم شده، با تلاشِ خودم بوده.

گاهی اوقات دلم می‌خواهد در تاریکی گم بشوم. از خودم می‌گریزم، از خودم که همیشه مایه‌ی آزار خودم بوده‌ام؛ از خودم که نمی‌دانم چه کنم و چه می‌خواهم.

فروغ فرخزاد