می‌خواهم زنده بمانم

همه‌ی موردعلاقه‌هام!! ممنونم ازت جان✨🌻

https://t.me/Mkhmzndebmanam یونانِ باستانِ متأخر؛ جایی میان طومارهای دست‌نویس، شعرهای فلسفی و آدم‌هایی که زندگی را با کلمات معنا می‌کردند. 🏛️📜

همه آرام گرفتند و شب از نیمه گذشت وآنچه در خواب نشد چشم من و پروین است

_سعدی

من وقتی می‌بینم کسی عکسِ خودشو استوری کرده یا پست گذاشته جایی، سعی می‌کنم همیشه لایک کنم. چون می‌دونم آدم چطوری اول و آخرِ هر رنجی رو به چهره‌اش نسبت می‌ده. و می‌دونم چه میزان شرم می‌تونه موقع پست کردن اون عکس به سمتمون هجوم بیاره و با یه لایک کوچیک، حتی شده کمی، ممکنه حس پذیرفته شدن توی قلبش بشینه‌. و سعی می‌کنم تا جایی که می‌تونم از چهره‌ی کسی برای نقدش استفاده نکنم، چون می‌دونم چه زخم عمیقی می‌تونه به پیکره‌ی وجود آدم بذاره.

نه که تحمل رنج را نداشته باشم، نه. من هماره با رنج نفس می‌شم با رنج زندگی می‌کنم. تنها روحم خسته است از به دوش کشیدن انبوهی رنج مادام که با هر واقعه‌ی کوچکی، چون سیلابی بر پیکره ام روانه می‌شوند.

[دست‌نویس‌های من، روزی، ۱۴۰۳]

خدا منو از شر آدم‌های دوروی به ظاهر صادق و ساده حفظ کنه‌.

واقعا خیلی دارم تلاش می‌کنم‌ توی زندگیم خسته نباشم، ولی این‌قدر حجم خستگی‌هام زیاده که خود تلاش برای خسته نبودن هم خستم می‌کنه.

کاش یه نفر دیگه هم بره پیش دوست قشنگمون که ۱۰۰ تایی بشه.🌻😍 https://t.me/darmaqamyekpirzan

این پیام رو فوروارد کنید تا بهتون بگم متعلق به کدوم دوره و کدوم کشورید .⭐️

دلم واسه ممبرهای هریادم تنگ شده. کاشکی زود پیدام کنن بیان اینجا.

_غروب که می‌شود همچین دلم تنگ می‌شود که... انگار یک خروار آهن می‌آورند و روی قلبم انبار می‌کنند.

[سووشون؛ سیمین دانشور]

نیاز دارم یک ماه برم جایی که کسی اسمم رو ندونه. فقط بدونه چاییم رو کم‌رنگ می‌خورم، صبح‌ها قبل از حرف زدن، چند دقیقه ساکتم، وقتی فکر می‌کنم به نقطه‌ای خیره می‌شم، قبل از خوردنِ آخرین تیکه‌ی کیک، چند ثانیه نگهش می‌دارم، پنجره‌ی بارونی رو بیشتر از تلویزیون دوست دارم، برگ‌های خشکِ قشنگ رو از روی زمین برمی‌دارم، صدای هم‌زدنِ قاشق توی لیوانِ چای‌شیرین رو دوست دارم، پوستِ سیب رو قبل از دور انداختن چند لحظه بو می‌کنم و ... شاید آخرِ اون یک ماه، کسی اسمم رو بلد نباشه، اما میدونه یک آدمی اینجا زندگی می‌کرد که دلش هنوز با دنیا قهر نکرده بود.

دیر یا زود، تو باید با چیزهایی که ازشون می‌ترسی رو به رو بشی.

عصر یخبندان

من تا قبل از ۱۲ شب خوبم، دوام می‌آورم به خاطر زندگی. اما همین که ساعت از ۱۲ می‌گذرد، طناب داری ام به گردن خویش که تاول پاهایش چرک کرده است و خسته است. خیلی خسته.

[دست‌نویس‌های من، روزی از ۱۴۰۴]

من تا قبل از ۱۲ شب خوبم، دوام می‌آورم به خاطر زندگی. اما همین که ساعت از ۱۲ می‌گذرد، طناب داری ام به گردن خویش که تاول پاهایش چکه کرده است و خسته است. خیلی خسته.

[دست‌نویس‌های من، روزی از ۱۴۰۴]

کاش مغز آدم دکمه‌ی روشن و خاموش داشت. ساعت ۱۲ شب خواموشش می‌کردی و بدون نشخوار تا خود صبح می‌خوابیدی‌.

ولی این قضیه که "وقتی جنازه از خودت نباشه، حلوا به دهنت شیرین میاد" رو هیچ‌جوره نمی‌تونم هضمش کنم.