می‌خواهم زنده بمانم

زندگی به همه‌ی ما یه آغوش بدهکاره؛ آغوشی که آخر شبوقتی رنج‌ها، شکست‌ها و ناکامی‌ها به سمتمون حمله‌ور می‌شن مثل یه خونه‌، پناهگاه امنمون باشه.

آسمونِ شیراز رو دوست دارم. آبی، تمیز، پر از ابر.

اندوه کسی را نکشت اما ما را از همه‌چیز تهی ساخت.

_محمود درویش

شاگردم از اول سال صف نمی‌ره و زنگ تفریح یا کنار منه یا معاون‌ها و به کسی هم از ترسش نگفته بود، امروز خیلی بی‌مقدمه بهم گفت چی باعث ترسش می‌شه. انتظارش رو نداشتم:)

بعضی‌ وقت‌ها برای محافظت از چیزی، باید چیز دیگه‌ای رو رها کنی.

🎥Tokyo ghoul

اینکه آدم خودش از خودش ناامید باشه یه طرف، اینکه بقیه همچنان بهش امید داشته باشن یه طرف دیگه. یکی می‌گه «من روی شما حساب باز کردم» و تو فقط دلت می‌خواد بگی عزیزم من خودم الان نمی‌دونم با همین ذره‌های باقی‌مونده از توانم دارم چیکار می‌کنم.

۸ تا دوست میان امشب کنارمون بعد از کلی ۶۰۰ بشیم؟!

بهم گفت: آدمی که ارزش تو رو می‌دونه، هیچ‌وقت توی موقعیتی قرارت نمی‌ده که مدام بین امید و تردید معلق بمونی.

هیچی مثلِ نوازش قطره‌های بارون روی صورتم، نمی‌تونه خستگی‌هام رو در ببره.

از تو چه پنهان عزیزم، هنوز هم گاهی به تو فکر می‌کنم. اما دیگر چیزی در اعماق قلبم به جوشش نمی‌افتد. تنها دلتنگ حسی می‌شوم که با اندیشیدن به تو و به خیالِ بودنت درون قلبم جاری می‌شد.

[دست‌نویس‌های من، بامداد یکشنبه ۱۰ آبان ۱۴۰۵]