『آوای دریا』

مهربونم، ساده‌ام، رو راستم؛ و مقابلم یه لشکر آدم با سیاستِ دو رو.

دلتنگی خیلی بی خبر میاد حتی وقتی یه جمع، داری بلند بلند می‌خندی...

کسی که اندکش را از تو دریغ می‌کند هرگز بسیارش را به تو نخواهد بخشید.

قلبم هنوز جایی بین این دوجهان معلق مانده. میان گذشته ای که دوستش دارم و آینده ای که به آن پناه بردم.

عشق واقعی مثل روحه همه در موردش صحبت میکنن ، ولی کمتر کسی دیدتش.

گاهی نمی‌دانی دلگیری یا دلتنگ؟ خسته ای یا بیتاب؟ خشمگینی یا بی‌قرار؟ فقط میدانی این حالت را دوست نداری و نمی‌دانی برای رهایی ار این حال بی‌قرار باید چه کنی؛ به کجا چنگ بزنی؟ یقه‌ی کدام آدم را بگیری؟ گاهی نمی‌دانی که نمیدانی

کسی نمی‌داند در این مدت چه توانی خرج کرده‌ام که مقابل افکارم بایستم و همه چیز را یکباره تمام نکنم.

بعضی چیزا هیچوقت فراموش نمی‌شن. مثل تجربه بدترین حس توی بهترین سن.

میپرسه: حالت چطوره؟ میگم: خاکسترب، بعضی وقتا تیره تر میشه بعضی وقتا روشن تر. من نه اونقدر حالم بده که از ادامه دادن دست بکشم و نه اونقدر حالم خوبه که به آیینه لبخند بزنم. نمیدونم شاید معنای زندگی همینه...

آرام ترشدم... آن زمان كه فهميدم سرنوشت همه چیز دست من نيست.

زيبابى از عشق مى آيد و عشق از توجه؛ توجه به چيزهای ساده وفروتنانه‌اي مثل گرفتن انگشتان يخ زده‌ى كسى كه دوستش داری.

من همیشه به همه میگم آدم نمیمیره که، تحمل کن اینم تموم میشه. ولی دروغ میگم، آدم میمیره، هربار یه کوچولو میمیره..

میگوید، یادت باشد که در میان هیاهو نفس بکشی. یادت باشد که هنوز، طبیعت، هنر، اهنگ، کتاب و فشردن دست های یکدیگر وجود دارد.