『آوای دریا』

کسی نمی‌داند در این مدت چه توانی خرج کرده‌ام که مقابل افکارم بایستم و همه چیز را یکباره تمام نکنم.

بعضی چیزا هیچوقت فراموش نمی‌شن. مثل تجربه بدترین حس توی بهترین سن.

میپرسه: حالت چطوره؟ میگم: خاکسترب، بعضی وقتا تیره تر میشه بعضی وقتا روشن تر. من نه اونقدر حالم بده که از ادامه دادن دست بکشم و نه اونقدر حالم خوبه که به آیینه لبخند بزنم. نمیدونم شاید معنای زندگی همینه...

آرام ترشدم... آن زمان كه فهميدم سرنوشت همه چیز دست من نيست.

زيبابى از عشق مى آيد و عشق از توجه؛ توجه به چيزهای ساده وفروتنانه‌اي مثل گرفتن انگشتان يخ زده‌ى كسى كه دوستش داری.

من همیشه به همه میگم آدم نمیمیره که، تحمل کن اینم تموم میشه. ولی دروغ میگم، آدم میمیره، هربار یه کوچولو میمیره..

میگوید، یادت باشد که در میان هیاهو نفس بکشی. یادت باشد که هنوز، طبیعت، هنر، اهنگ، کتاب و فشردن دست های یکدیگر وجود دارد.

کاش اون‌قدر بزرگ نمیشدم که به این درک برسم: هرچیزی که هست میتونه یه روز نباشه..

من در فاجعه ای زنده ماندم که گلوله ای به تنم نخورده؛ اما زخم تماشای این ویرانی حیاتم را روزی صدبار مصادره میکند. 18.19

مرز بین عشق و وابستگی، تاریک‌تر از آن است که با چشم دیده شود.

من در فاجعه ای زنده ماندم که گلوله ای به تنم نخورده؛ اما زخم تماشای این ویرانی حیاتم را روزی صدبار مصادره میکند. 18.19

انسان بودن در خاورمیانه رنج‌ بود و زن بودن فرای همه‌ رنج‌ها و دردها. - کیمیا رجبی.🌱