گل سوری

به زندگیِ مردمانِ کشورهایِ دیگر که نگاه می‌کنم، عصبی می‌شوم؛ حسادت به بندبندِ وجودم نفوذ می‌کند. مشکل همه‌جا هست، اما فاصله‌ای کهکشانی میانِ دغدغه‌هایِ ما با آن‌ها وجود دارد. آن‌ها را که می‌بینم، متوجه می‌شوم غم می‌تواند ساده هم باشد؛ لازم نیست به استخوان برسد تا نامش را غم بگذارند. مگر این خاک، برایِ این سیاره نیست؟ پس چرا یک‌بار نباید زخم‌هایِ ما سطحی باشد؟ چرا باید همیشه خونِ این زخم‌ها به خاک برسد..

— امیرطاها سِلکی

آنکه می‌گفت: منم بهر تو غمخوارترین! چه دل آزارترین شد؛ چه دل آزارترین… -فریدون مشیری

زندگی بر گردنم افتاد، بیدل چاره چیست؟ چار باید زیستن، ناچار باید زیستن

بیدل

جلوه تا دیدی نهان شد، رنگ تا دیدی شکست فرصت عرض تماشا این قدر دارد بهار

بیدل

مرادی نیست هستی را که باشد قابلِ جهدی ندانم آن‌قَدَرها چون نفس بهر چه می‌کوشم بیدل

گذر زمان.

‏و زندگی شادی های کوتاهِ ما بود، میانِ غم هایی ممتد و پایان ناپذیر .

به قول چخوف من ریشه‌ی درختی هستم که بین جوانه زدن و خشک شدن مردد مانده‌ام.

یار خوب را نمی دانم ولی دوست خوب تمام ماجراست.

🌊

📖🌴

یک عصر زیبا بدون مقدس.

یک مزاحم اینجا داریم، که میخواهد نمایشنامه شکسپیر بخواند.