بوفِ شور
Kanalga Telegram’da o‘tish
532
Obunachilar
+1924 soatlar
+157 kun
+4730 kun
Postlar arxiv
532
_میدانی چیست؟ این روزها مردم ما گریهکن کم دارند... کسی که چون پیشترها، برایشان دل بسوزاند، نه از این دروغ و نیرنگها، نه... از آن حقیقیها... از آن دسته دلسوزهایی که جگر آتشگرفتهشان مشهود بود
_چون پیشتر؟ مگر قبلاً کسی به
حالما دل میسوزاند؟
نگاهش به کتابخانه تلاقی میکند... روی قسمتی ثابت میماند... «نام تمام مردگان یحیاست»، «سال بلوا»، «سمفونی مردگان»، «پیکر فرهاد»، «فریدون سه پسر داشت»...سپس به من نگاه میکند، با چشمانی خسته:
ادبیات داستانی قهرمان ندارد، شخصیت دارد. من نمیخواهم قهرمان بشوم... میخواهم شخصیت داشته باشم.
و دیگر نیازی نبود تا اسمی بگوید، خود فهمیدم ایران چه کسی را امروز بیش از همیشه کم دارد.
17 Noy, 09:09
532
_یک ماهی دیگر مرد.
ناخدا بهتزده نگاهم میکند: ماهیها میمیرند دیگر پسر، یعنی چی یک ماهی دیگر مرد...
_مرگ برایتان عادی شده ناخدا... ماهیها به این زیبایی، آخر... چرا باید بمیرند.
ناخدا بیحوصله نگاهم میکند: چرا ندارد، این چرخهٔ طبیعت است... ماهی صید میشود، بعد هم میمیرد و خوراک ما آدمها میشود.
_حق نداشتیم ماهیها را بکشیم.
_پس چه میکردیم؟ ماهی سرنوشتش مردن است. انقدر بیهوده حرف نزن ستوان... کمی فکر کن.
آهی میکشم: همیشه همین بوده است...
زیباییها در بطن یک زشتی بیپایان، یک پلیدی، ابتدا اسیر و سپس کشته میشوند.
و این «همیشه»، آنقدر به طول و تکرار انجامیده که دیگر این جنایت برایمان عادی جلوه میکند.
ناخدا دستی به چشمانش میکشد و میگوید: باز شب شد و تو شروع کردی به نوحهخوانی... بگو میخواهم به حال کسی گریه کنم، اینهمه گزافهگویی ندارد که.
16 Noy, 14:48
532
تمام ما، پژمرد. اگر قرار است جوانهای بروید،
به او بگویید تا بداند خاک را برای چه جهنمی کنار میزند. به او بگویید که علفزاری در کار نیست. به او بگویید که شعرها، همه از غم سراییده شدند و شاعران همه از غم زاده.
به او بگویید تا او، تا لااقل او غمگین نشود.
ما همه ریشهایم... و اگر کسی در این حوالی سبز شد، به پای پژمردگی ما، او نیز خشکید.
15 Noy, 12:55
532
میدانم خوب نیستی... اگر میپرسم «خوبی؟»
نمیخواهم برایم سر تکان دهی یا دروغی سرهم کنی... بگو که چه چیزی اذیتت کرده...
زره ندارم با آن بجنگم اما، گمان کنم اینگونهها مشکلی نداشته باشند تا یک سیلاب دیگر را
کنار تو تحمل کنند.
15 Noy, 07:40
532
در طول زمان، هر بار که آرزویی از او،
کشته میشد... کلمهای را نیز با جسد آرزو خاک میکرد... سالها بعد وقتی از او میپرسیدی:
«چرا انقدر کمحرف شدی؟»
چشمان غمگینش در جواب دادن پیشدستی میکردند.
14 Noy, 09:40
532
چه بر سرت آمد که دیگر، میان حرف زدن،
میان قانع کردن، هنگام دعوا،
ساکت میشوی. چه کردند با تو،
که حال هنگام توضیح... به خود تشر میزنی
که «چی رو برای کی توضیح میدم؟»..
14 Noy, 09:35
532
هر آدمی که میرود، جای خود، گلی به جا میگذارد. و من به این باور دارم...
چرا که نمیشود عطر یاسهای باغچه، آنقدر به عطر تو نزدیک باشد.
13 Noy, 08:03
532
خیلی برات خوشحالم...
امیدوارم از کتابت طوری حمایت بشه که ارزش تمام سختیهایی که تا امروز برای نوشتنش کشیدی رو داشته باشه.
منتظر میمونم بخونمش✨
11 Noy, 08:51
12 Noy, ~08:39
532
بختبرگشتهتر از زنانی که به خانهٔ شوهر فرار
کردند، زنانی بودند که گمان میکردند
ازدواج انسان را خوشبخت میکند...
در آن آشپزخانهٔ نمور، گیسو سپید کردی و دل به برقانداختن قابلمه و قاشق خوش کردی.
پس کو خبر از آرزوهایت، مظهر قداست؟
کو خبر از آن تب تند شاعری، از آن کوه بلند رویا و از آن پروازهای بیهراس در دل داستانهای بیانتها؟
کیسهٔ برنج نبودی که با شماری سکهٔ مهریهات، در خانه محبوسَت کنند...
خورشید از کسی اجازه نمیگیرد تا طلوع کند.
یا فراموش کردی خورشیدی، یا آینه را ندیدی که برای دمی با دوستان بودن، برای دمی آزادی،
منت این و آن میکشی.
11 Noy, 07:57
532
از وقتی این متن و نوشتم تا همین الان
بارون اومد.. به غرور ابرها برخورد
10 Noy, 15:05
13 Noy, ~08:00
532
بله، نباید محو دموکراسی ظاهری غرب شد، اما
بیایید قبول کنیم...اگر در غرب به دنیا
میآمدیم، غم کمتری داشتیم.
ای شرقی غمگین، تو ناچار به زیستن در کشوری
زیبا با غمی بسیار بودی...
10 Noy, 14:53
532
بله، نباید محو دموکراسی ظاهری غرب شد، اما
بیایید قبول کنیم... اگر در غرب به دنیا میآمدیم، غم کمتری داشتیم.
ای شرقی غمگین، تو ناچار به زیستن در کشوری زیبا با غمی بسیار بودی...
10 Noy, 14:52
10 Noy, ~14:52
532
دختران و پسران شما در ریاضی و زبان و علوم
بیرقیباند، در بافتن و وصلهپینه کردن، در
سوختن و ساختن، در زیبایی و متانت، در
خوشرفتاری با دیگران... همهچیز را به
فرزندانتان آموختید غیر از زندگی کردن.
اگر چرخهٔ تکراری وجود نداشت، آنها از فرط هیچ و پوچ بودن میمردند... آموختند صبحها
از خواب برخیزند، کار کنند تا هنگام ظهر، و ظهر
بر خوردن غذایی ساده قناعت کنند و تا شامگاه
باز به کار بپردازند. شب هم که شد سر بر بالین بگذارند و بخوابند. اگر احیاناً خوابشان نبرد، در نگرانی به سر ببرند... «نکند فردا جلوی فلان آدمها تپق بزنم؟» «نکند لباسهایم در مهمانی یکشنبهشب، مناسب نباشد»... «نکند فلانی از من بهتر به نظر برسد؟»... نگرانیها تنها در شامگاه نبودند، آنها تربیت دیده بودند تا در تمام مدت روز در کنار ذهن بنشینند... در مهمانی یکشنبهشب، تمام مدت به این فکر کنند که آیا اتو را از برق کشیدهاند یا نه، در خیال آتشسوزی خیالی خانه به سر ببرند... جای خوشگذراندن خود را در هراس و اضطراب حبس کنند تا مبادا اشتباهی از خویش سر بزند...
کاش خانه آتش میگرفت، اتو میسوخت و لباسی در کمد نمیماند تا دیگر نگران اتفاقهای نیفتاده نباشند.
آنقدر فرزندانتان را کمالگرا بار آوردید که،
دیگر اثری از زندگی در آنها نماند.
09 Noy, 13:12
532
ای طوفان عزیز، اگر میدانستی این ساقه چقدر نحیف است، اینگونه بر سرش آوار نمیشدی.
تازه جوانه زده بود و از بطن این خاک سرد روییده بود. ای طوفان عزیز، مگر تو رحم نداشتی؟ دلت برای جوانی او نیز نسوخت؟
09 Noy, 10:33
532
08 Noy, 12:59
09 Noy, ~06:22
