ar
Feedback

لا تقع ضحية للمخادعين! تيليمتريو يكتشف ويُميّز هذه القنوات 👉 إذا كنت تريد رؤية العلامة، اشترك

بوفِ شور

بوفِ شور

الذهاب إلى القناة على Telegram

نوشته های کاذب هدایت @vangogh_buf_bot

إظهار المزيد
لم يتم تحديد البلدالفئة غير محددة
512
المشتركون
+124 ساعات
-67 أيام
+4830 أيام
أرشيف المشاركات
بخت‌برگشته‌تر از زنانی که به خانهٔ شوهر فرار کردند، زنانی بودند که گمان می‌کردند ازدواج انسان را خوشبخت می‌کند... در آن آشپزخانهٔ نمور، گیسو سپید کردی و دل به برق‌انداختن قابلمه و قاشق خوش کردی. پس کو خبر از آرزوهایت، مظهر قداست؟ کو خبر از آن تب تند شاعری، از آن کوه بلند رویا و از آن پروازهای بی‌هراس در دل داستان‌های بی‌انتها؟ کیسهٔ برنج نبودی که با شماری سکهٔ مهریه‌ات، در خانه محبوسَت کنند... خورشید از کسی اجازه نمی‌گیرد تا طلوع کند. یا فراموش کردی خورشیدی، یا آینه را ندیدی که برای دمی با دوستان بودن، برای دمی آزادی، منت این و آن می‌کشی.
11 نوفمبر, 07:57

از وقتی این متن و نوشتم تا همین الان بارون اومد.. به غرور ابرها برخورد
10 نوفمبر, 15:05
13 نوفمبر, ~08:00

بله، نباید محو دموکراسی ظاهری غرب شد، اما بیایید قبول کنیم...اگر در غرب به دنیا می‌آمدیم، غم کمتری داشتیم. ای شرقی غمگین، تو ناچار به زیستن در کشوری زیبا با غمی بسیار بودی...
10 نوفمبر, 14:53

بله، نباید محو دموکراسی ظاهری غرب شد، اما بیایید قبول کنیم... اگر در غرب به دنیا می‌آمدیم، غم کمتری داشتیم. ای شرقی غمگین، تو ناچار به زیستن در کشوری زیبا با غمی بسیار بودی...
10 نوفمبر, 14:52
10 نوفمبر, ~14:52

https://t.me/Malake_Iran_B/4476 خیلی ممنونم✨
10 نوفمبر, 10:41
10 نوفمبر, ~14:53

با این وضع سین باید بشینم اینجا از صبح تا شب گریه کنم🎀.
10 نوفمبر, 10:24

دختران و پسران شما در ریاضی و زبان و علوم بی‌رقیب‌اند، در بافتن و وصله‌پینه کردن، در سوختن و ساختن، در زیبایی و متانت، در خوش‌رفتاری با دیگران... همه‌چیز را به فرزندانتان آموختید غیر از زندگی کردن. اگر چرخهٔ تکراری وجود نداشت، آن‌ها از فرط هیچ و پوچ بودن می‌مردند... آموختند صبح‌ها از خواب برخیزند، کار کنند تا هنگام ظهر، و ظهر بر خوردن غذایی ساده قناعت کنند و تا شامگاه باز به کار بپردازند. شب هم که شد سر بر بالین بگذارند و بخوابند. اگر احیاناً خوابشان نبرد، در نگرانی به سر ببرند... «نکند فردا جلوی فلان آدم‌ها تپق بزنم؟» «نکند لباس‌هایم در مهمانی یکشنبه‌شب، مناسب نباشد»... «نکند فلانی از من بهتر به نظر برسد؟»... نگرانی‌ها تنها در شامگاه نبودند، آن‌ها تربیت دیده بودند تا در تمام مدت روز در کنار ذهن بنشینند... در مهمانی یکشنبه‌شب، تمام مدت به این فکر کنند که آیا اتو را از برق کشیده‌اند یا نه، در خیال آتش‌سوزی خیالی خانه به سر ببرند... جای خوش‌گذراندن خود را در هراس و اضطراب حبس کنند تا مبادا اشتباهی از خویش سر بزند... کاش خانه آتش می‌گرفت، اتو می‌سوخت و لباسی در کمد نمی‌ماند تا دیگر نگران اتفاق‌های نیفتاده نباشند. آن‌قدر فرزندانتان را کمال‌گرا بار آوردید که، دیگر اثری از زندگی در آن‌ها نماند.
09 نوفمبر, 13:12

.
09 نوفمبر, 12:51
10 نوفمبر, ~09:43

ای طوفان عزیز، اگر می‌دانستی این ساقه چقدر نحیف است، این‌گونه بر سرش آوار نمی‌شدی. تازه جوانه زده بود و از بطن این خاک سرد روییده بود. ای طوفان عزیز، مگر تو رحم نداشتی؟ دلت برای جوانی او نیز نسوخت؟
09 نوفمبر, 10:33

08 نوفمبر, 12:59
09 نوفمبر, ~06:22

پیش‌تر از این‌ها، دلش می‌خواست در یک شب بارانی به خیابان بزند و چون قطرات آب در آسمان برقصد... چتر را جا بگذارد و گیسوانش را به دست اشک‌های ابر سیاه بسپارد... اما، نه او دیگر شوقی برای رقصیدن داشت و نه دیگر باران می‌بارید. خیسی قطرات غم به روی گونه‌هایش احساس می‌شد اما، باران نمی‌بارید که نمی‌بارید.
08 نوفمبر, 08:32

_کاری کن چنلت بیشتر دیده شود، از روزمرگی بگذار، از خودت، از چیزهای جالب... _اما من نویسنده هستم... رقاص و بلاگر نیستم که... من می‌توانم متن بنویسم، حال گاه کسی می‌خواند و دوست دارد، گاه نیز بی‌خواندن می‌رود و گاه‌ها هم می‌خواند و دوست ندارد. _این‌گونه پیشرفت نمی‌کنی‌ها! _می‌خواهم با نوشته‌هایم دیده شوم، نه با زندگی‌ای که دارم. نه با میهمانی‌هایی که می‌روم، نه با لباس‌هایی که می‌پوشم، نه با حرکات صورتم هنگام دابسمش گرفتن، نه با عکس‌های زیبایی که از اطراف می‌گیرم. می‌خواهم مرا به‌عنوان یک نویسنده بشناسند، نه یک بلاگر... نویسنده شدم تا به اعماق بپردازم، نه اینکه در سطح گرفتار شوم. _مردم حوصله‌شان سر می‌رود. _من رقاص نیستم رفیق، زندگی‌ام همین چهارورق کاغذ است. حال کسی می‌خواهد خوشش آید یا نیاید...
06 نوفمبر, 06:21

به اهورامزدا قسم، شماها انسان نیستید. مگر می‌شود انسان بود و این‌گونه از انسانیت دور بود... این‌همه پلیدی، این‌همه زشتی... در جهان شما آیا زیبایی‌ای نیز وجود دارد؟ جز دروغ و نیرنگ و ریا، کار دیگر دارید؟ جز سیاهی، ره دیگر دارید؟... شما چشم بر کودک و جوان و پیر بسته‌اید. کورید مگر، آخر نامسلمانان..!
05 نوفمبر, 10:07

تو را غمگین می‌کردند... بسیار بسیار. چشمه‌ی غرورت می‌خشکید و شمع ذوق نگاهت آب می‌شد. آن محفظه‌ی شیشه‌ای درون سینه‌ات را می‌شکاندند و آن افکار بزرگ روی تنه‌ی کوچکت را بیش از پیش گره می‌دادند. با هر شکست، تکه‌ای از کلمات را هم همراه ذوق‌هایت زیر خاک دفن می‌کردی و در طی زمان ساکت و ساکت‌تر می‌شدی. شمعدانی‌هایت پژمرده شده بود، آن‌قدر خسته بودی که فراموش می‌کردی به آن‌ها آب دهی. آن‌ها را کنار پنجره بگذاری و گاه خاکشان را عوض کنی... در آن دم بود که به یاد من افتادی، کسی که یادآوری می‌کرد به گل‌ها رسیدگی کنی، بیش از همه آن گل درون آینه. من کجا بودم؟ در پی من گشتی بی‌آنکه بدانی من، آن‌قدر قوی نیستم که شکستن تو را ببینم و دم نزنم. من همان ابتدا، با اولین قطره پارافین شمع ذوق دیدگانت آب شدم و بر زمین فتادم. پیش از آنکه تو را بشکنند، من شکستم. می‌گفتی که از من سریع‌تری. دیدی من سریع‌تر بودم؟
04 نوفمبر, 15:32

حکایت غریبی‌ست... نمی‌دانم هزاران سال است که شب نمی‌گذرد، یا ما در شبی مانده‌ایم و از آن گذر نکرده‌ایم.
04 نوفمبر, 09:17

مردم از این شب گذر کنند، قلم که گذر نمی‌کند. سیاه‌شبی‌ست امشب، سحر نمی‌شود که نمی‌شود. جانی نماند در تن، روحی نماند در سر، شوقی نماند در بطن و شوری نماند در من. تا این آفتاب بدمد، پیش از جوهرها، جان ما می‌خشکد.
03 نوفمبر, 14:42

جهان بعدی در آتش بسوزد، وقتی نمی‌توانم در این جهان، به وقت گرفتاری‌هایت، در آغوشت بگیرم.
03 نوفمبر, 14:36

هوا هواعه رول‌دارچینیِ.. ولی کی وقت داره بپزه.
02 نوفمبر, 10:27
02 نوفمبر, ~10:27

قصد رفتن کردی، جای هر قدمی که در کوچه گذاشتی شکوفه‌های پاییز رویید. بوته‌های توت‌فرنگی پیش از آنکه خشک شوند، بند سفید بازماندهٔ ال‌استارت را سفت چسبیدند که نروی... اگر زمین می‌خوردی هم من و هم این بوته‌های دلتنگ بودند که تو را بگیرند، اما می‌دانستم اگر بیفتی، نه به زانوی جراحت‌خورده‌ات توجهی می‌کنی و نه به زخم‌های روی بازویت... اگر زمین می‌خوردی، همان دم می‌ایستادی و می‌دویدی، بال‌هایت را می‌گشودی، پرواز می‌کردی. ترس از زمین‌گیر شدن بود یا شکست؟ نمی‌دانستم... اما این را می‌دانستم که زخم‌هایت را نشانم نمی‌دادی... پیش از آنکه زخم دیگری شوم، به بوته‌ها گفتم رهایت کنند... وقتی دویدی که بروی، تنها گفتم آرام‌تر برو... بگذار کمی پر کشیدن روح از کالبدَم، بیشتر طول بکشد. بگذار من و این شکوفه‌های نارنجی و زرد پاییز و این بوتهٔ خشکیدهٔ توت‌فرنگی کمی بیشتر نگاهت کنیم. گفتی برایت اهمیتی ندارد. گفتم اگر دلت به حال ما به رحم نمی‌آید، به خودت رحم کن. از فرط عجله، تو بندهای کفشت را نبستی... خندیدی و گفتی می‌گویم برایم اهمیتی نداری. دارم ترکت می‌کنم، نگران زمین خوردنم هستی؟... سر بر بالین بگذار دیوانه، در جهان خیال به سر ببر. اینجا جهانِ تو نیست...
02 نوفمبر, 09:56

https://t.me/Niloufairies چنل ایشون رو داشته باشید، مهمون می‌پذیرن به صرف داستان✨
02 نوفمبر, 09:42
03 نوفمبر, ~07:35