کافه‌ مستاجر پلاک ۱۲

فصل چهارمِ انمیه Tokyo Revengers بالاخره اومد پدرسگ.

طاعون، Habibi Come to iran من دیگر نمی‌تانم.

باز بگید پسرا احساس ندارن.

یه جوری دارم دیوانه می‌شم که کم مونده به رندوم‌ترین راننده اسنپ زنگ بزنم بگم داداش لطفاً بیا دنبالم، بریم دوردور.

به‌ پلی‌لیست‌ها از این به بعد می‌تونید با هشتگِ #پلی‌لیست دسترسی پیدا کنید.

برای وقت‌هایی که ویلنِ درونت از خواب بیدار می‌شه؛ وقتی حوصله‌ی آدمِ خوب بودن نداری و دلت می‌خواد چند دقیقه نقش شخصیت منفیِ قصه‌ی خودت رو بازی کنی. این پلی‌لیست، موسیقیِ متنِ دارک‌سایدِ توئه.

تا امروز تمام پلی‌لیست‌های این کانال بی‌اسم بودن. یه مشت آهنگ رو کنار هم می‌ذاشتم، تحویلتون می‌دادم. ولی فکر کردم انصاف نیست؛ چون هرکدوم از این پلی‌لیست‌ها حال‌وهوای خودشون رو دارن، داستان خودشون رو، و حتی انگار متعلق به یه ساعت خاصی‌ان، برای همین از این به بعد قراره هر پلی‌لیست اسم خودش رو داشته باشه. پلی‌لیست‌های بعدی هم کم‌کم یکی‌یکی اسم می‌گیرن، خلاصه که از امشب، آهنگ‌های این کافه شناسنامه‌دار می‌شن.

به جهنم، فوقش اگه نشد، حداقل به خودم می‌گم من همه‌ی تلاشمو کردم، دیگه بیشتر از این زورم نرسید.

یادم باشه سری بعدی که خونه گرفتم، حتماً رنگِ فرشم قرمز باشه.

" کاش می‌تونستم به عقب‌ برگردم و یبار دیگه زندگی کنم. "‌ ترین حالتِ ممکنم.

بعضی روزا آدم دلش می‌خواد زنگ بزنه بگه ببخشید، من امروز نمی‌تونم بزرگسال باشم؛ یکی به جای من بیاد. یکی جواب پیام‌ها رو بده، تصمیم‌ها رو بگیره، فکرِ آخر ماه رو بکنه. ما هم یه گوشه بشینیم و تماشا کنیم، کاش وسط این‌همه مسئولیتِ بزرگ‌سالی می‌تونستم یه‌بار دیگه بچگی کنم، بدون اینکه کسی قضاوتم کنه و بچه به نظرم برسم.

یه جوری قهوه می‌خوام‌ که حس می‌کنم مثل دراگ، بهش نیاز دارم و اگه بهم نرسه تشنج می‌کنم.

بهترین قسمت روز قهوه‌ست.