گل‌سیب

کاش در جایی زندگی می‌کردم که توش زندگی جریان داشت.

عاشق نورم، نورِ زیاد، نور طبیعی، نور مصنوعی، نورِ هرچیزی که تاریکی رو از بین می‌بره.

بعضی آدم‌ها هرچقدر بیشتر صحبت می‌کنن آدم بیشتر محتاجِ شنیدنشون می‌شه، یکی از اون‌ها آقای رشید کاکاونده، من سیر نمی‌شم از شنیدن حرف‌هاش.

محض سرگرمی، در حال عکس گرفتن از جزئیاتِ اتاق ریحانه بودم، وسطاش شک کردم که نکنه تو ست فیلم‌برداری فرندزم؟

شما پارتیت پیش قلبِ من کلفته، برای همه نه، برای شما همیشه آره.

عزیزم می‌شه لطفاً لوکیشن بدی از جایی که هستی تا سریع خودم رو برسونم؟ چون: هرجا تو باشی باغ‌های توت آنجاست، دریا و نان و معدنِ یاقوت آنجاست، آب‌اش شراب و پارهٔ مهتاب نان‌اش؛ هرجا تو باشی خوش‌به‌حالِ مردمانش! 1:07

اصلاً هرکسی به عمق این فحاشی‌ها فکر کنه نمی‌تونه بیانش کنه، کلمه‌ی «مادر» رو چطوری کنارِ اون‌جور کلمه‌ها می‌شه قرار داد؟ مثلا مادر فلان؟ مادر چی؟ مادر عشق، مادر زندگی، مادر دار و ندار!

‏سال‌هاست حس می‌کنم روابطم با دوستام یه‌طرفه است. اونا محبت می‌کنن و من نمی‌تونم جبران کنم. برنامه‌ام اینه یه بار جت کرایه کنم و با اون دنباله‌ی سفید اگزوزش تو آسمون شهرشون بنویسم : "ممنونم." : Hessam

فحش مادر بَده، فحش مادر نده! در هیچ شرایطی و به هیچ احدالناسی.

این آهنگ رو که گوش می‌دم یاد این دو بیت شعری که نوشتم میفتم: «مانند غزالی ز فرار از پی صیاد هر سوی دویدم نبرم دین و دل از یاد آخر که زدی تیر کمان را به مرادت گفتی که تفو بر تو و این لحمِ جَمادت»

یکی از نشونه‌های بزرگ‌سالی اینه که کمتر درباره‌ی بقیه اظهارنظر می‌کنی چون همیشه یه صدایی توی سرت می‌گه " خودت کی هستی که بخوای بقیه رو قضاوت کنی؟".

روزی که خونه‌ای برای من باشه، در حالی که نور آفتاب خوابیده روی فرشش و عطرِ چای دارچینی و کلوچه‌ها توی هواش داره می‌لوله، قطعاً اون لحظه علیرضا افتخاری داره پخش می‌شه.

دلا یاران سه قسمند گر بدانی زبانی اند و نانی‌اند و جانی به نانی نان بده از در برانش محبت کن به یاران زبانی ولیکن یارِ جانی را نگه دار به پایش جان بده تا می‌توانی

یکی از دلایلی که بچه‌ها رو زیاد بغل می‌کنم اینه که وقتی روی شونه‌م خوابشون می‌بره و سنگینیِ اون اندک وزنشون رو میندازن روم، احساس می‌کنم در عوضش بارِ تمام غصه‌هام از روی دوشم برداشته می‌شه.

در وسطی‌ترین نقطهٔ این قلبی.

ای به قربان قلبت.