اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

کاش صاد بودم، زیبا، با کلاس، نویسنده.

کاش صادق‌هدایت بودم. نویسنده، باهوش، محبوب و مرده.

کاش فروغ‌ بودم. شاعر، زیبا و مرده.

بیا‌، تا وقتی دیر نشده بیا.

راستش، در موردش چای می‌خورم، گریه می‌کنم، پوست‌لبم رو می‌کنم، پام رو تکون می‌دم، می‌نویسم، اما همچنان از پسش بر نمی‌آم.

راستش، در موردش هیچ‌کاری از دستم برنمی‌آد.

مشغول چای‌خوردنم؛ فعلاً به سراغم نیا.

مشغول ساختنم؛ فعلاً به سراغم نیا.

کانسپتِ "کسایی که رفتار تند دارن، چیزی تو دلش نیست." مزخرف‌ترین چیزیه که افتاده سر زبون‌ها. یا درست حرف بزن و درست رفتار کن یا تو زندگیم جایی نداری.

هیچ‌وقت چیز‌هایی که ترند شدن به نظرم باکلاس نبودن‌. باکلاسی یعنی بویِ‌خوب بدی، یعنی موهات از تمیزی برق بزنه، یعنی وقتی حرف می‌زنی به احترامِ حرف‌هات کوچیک‌ترین صدایی به گوش نرسه. باکلاس بودن یعنی کیفیتِ‌بالای تعاملاتت، یعنی فارغ‌از میزان تحصیلاتت، باسواد باشی. یعنی بدونی چه حرف و چه لباسی متناسب با چه زمان و چه مکانی‌ئه. یعنی اشتباه بکنی اما از اشتباه‌هات درس بگیری. باکلاسی یعنی باکیفیت بودن زندگی، رفتار‌ها، ارتباطات و روح.

گرهِ مشت‌هات رو باز کن، دندون‌هات رو به‌هم فشار نده، پات رو تکون نده، پوست لبت رو نکن بعضی‌چیز‌ها اونقدری ارزش ندارن که بخوای از خودت براشون بزنی.

کاش فردا ببینم اونی که قبلا برام شجریان فرستاده‌بود، باز هم فرستاده.

تاس بنداز ۳ بیاد اونی که تو سرته بهت فکر میکنه

آره.

دلت پیام کسی رو میخواد؟

بیشتر از هر دقت دیگه‌ای. :))

دلتنگی؟