تاکستان

توی دنیا هم نشد برزخ که پیدا کردمت

روی دوش دیگران یک روز ترکت می‌کنم

ترک افیونی شبیه تو اگر چه مشکل است

لذتش را با تمام شهر قسمت می‌کنم

یک سلامم را اگر پاسخ بگویی می‌روم

در قدم برداشتن‌های تو دقت می‌کنم

فکر کردی چیست موزون می‌کند شعر مرا؟

هر کسی را دوست دارم در تو رؤیت می‌کنم

کم اگر با دوستانم می‌نشینم جرم توست

آن‌ قدر جذّابیت داری که حیرت می‌کنم

این دهانِ باز و چشم بی‌تحرّک را ببخش

هم‌چنان که برگ خشکیده نماند بر درخت

پیش‌شان سر بر نمی‌آرم، رعایت می‌کنم

من به بعضی چهره‌ها چون زود عادت می‌کنم

شعر:

اتاق تاریک، به‌هم ریخته‌گی، سوختن قفسه‌ی سینه، سنگینی سر روی شانه، صبحانه‌ی دیروز و گرسنه‌گی، بسته شدنِ راه گلو، خواب و خواب و خواب، خواب و بیداری، دوباره خواب و پناه بردن به داروی خواب که بیدار نمانی، خواب‌های پریشان، آشفته‌گی و اضطرابِ بعد از بیداری، ناتوانی در برداشتن یک گیلاس آب، تنهایی و تنهایی و باز میل به تنهایی.. #خودت‌می‌دانی‌که‌به‌آن‌روزهابرگشته‌ای

"به سینه ز آتش سوزان غبار باید و نیست"

همین‌جا بماند! هفدهم شهریورماهِ هزار و چهارصد و پنج.