Z

شب به پایان آمد و فانوسِ خانه کم‌فروغ مانده بود در کوچه تنها ردّ پایِ یک دروغ نامه‌ای بر میز ماند و نامِ صاحب، بی‌جواب مُهر بر لب داشت کاغذ، خانه غرقِ اضطراب صبح آمد، روی ایوان، مانده بود یک انتظار پشتِ در، خاموش مانده سایه‌ای از روزگار باد آهسته گذر کرد از کنارِ پرده‌ها بُرد چیزی را که جا مانده‌ست پشتِ نرده‌ها روی دیوار، لکه‌ای از شب هنوز افتاده بود گویی از اندوهِ دیشب، تکه‌ای جا مانده بود در حیاط اما گلی بی‌موسم و بی‌برگ بود پای آن، خاکی که گویا سال‌ها دلتنگ بود روزها رفتند و آن نامه همان‌جا ماند باز مُهر بر لب، چشم بر در، خیره بر راهِ دراز نم نشست آرام روی نامه، جوهر آب شد گوشه‌گوشه، خط‌به‌خط، آن نامه غرقِ خواب شد باغ، گلدانی شد و آن گل میانِ خاک و خار جوهرِ نامه به چشمِ گل نشست، آرام و تار آشیان از هم گسیخت، خاکستری بر گل نشست انعکاسِ آینه در چشمِ آن نامه شکست

✍️✍️✍️

درود راجبِ چَشم‌ها

درمورد بارون و زنگ انشاء بنویس

یتیم شدن غم.

در چه مورد بنویسیم؟ @World_Zbot

حافظا دیدی که کنعان دلم بیمار شد عاقبت با اشک غم کوه امیدم تار شد گفته بودی یوسف گم‌گشته بازآید ولی یوسف من تا قیامت هم‌نشینِ چاه شد

Narates ✍️

۷ ماه گذشت...

بوسه‌هایم را لابه‌لای کلماتم پنهان کردم؛ تا هر بار که می‌خوانی‌ام، لب‌هایت بی‌اختیار به لبخند باز شوند؛ گویی میانِ تمام واژه‌ها، بوسه‌ای جا مانده از من، آرام خودش را به تو رسانده باشد.

.صاد.

⚘️⚘️⚘️

چشمِ آیینه شود محرمِ نقشت در سحر رازِ چشمانت نهان مانده، ولی دارد خبر هرچه از تو بود، در آیینه بر من نقش بست من شدم ظاهرِ تصویر و تو در من شد اثر با کمک گلسای عزیز... 🕊 @jingulpingulis

دختری بود از تبارِ صبحِ روشن، بی‌نقاب در پیِ راهی که می‌بردش به سویِ آفتاب نه تخت و تاج می‌خواست و نه از دنیا بها آرزویش بود تنها، یک جهان بی‌جفا به راهِ رهایی، قدم‌ها کشید ولی دیوِ شب بر سرِ راه دید زِ ژرفایِ تاریک، دیوی سیاه کشید از رهِ روشنایی، پناه

در بحرِ نگاهت دلِ من غرقِ تماشا است چون آبیِ زلفت همه‌جا فتنه‌گرِ ما است هر موج سَرِ موی تو دریای بلا است دل غرق همان بحر و ز دنیا، جدا است

زِ آغازِ گیتی، زِ عهدِ کهن طنینش بمانده‌ست در هر سخن میانِ دو ساحل، خلیجی‌ست پیر که دیده‌ست بسیار، از دور و دیر

در سکوتِ بی‌نهایت، یک صدا آمد پدید مردی از خوابِ هزاران ساله‌ی خود برجهید پرده از رازِ درونش رفت و راهی آفرید از دلِ تاریکیِ خود، آسمانی برگزید

بر ورق‌های زمان مانده هزاران یادگار شاهدِ خاموشِ قرن‌ها، ایستاده استوار تخت‌ها و تاج‌ها افتاد در آغوش خاک مانده تنها قصه‌ای از آن شکوه بی‌قرار

روزگاری بر فرازِ شاخه‌ها خاموش بود در دلِ او رازِ یک فردایِ دیگر مانده بود از سرِ شاخی به شاخی می‌دوید و می‌گذشت لیک قلبش از حصار شاخه‌ها دل کنده بود