Z

در میانِ شب، چراغی از خرد آمد پدید راهِ انسان باز شد از سایه‌هایِ ناامید هرچه دیوارِ سکوت از پیشِ راهش قد کشید با چراغِ خویش، راهی تازه در شب آفرید

گرگ اگر درنده باشد، خویِ خود را آشکار آدمی پنهان کند در پشتِ لبخندش شکار پنجه‌ی گرگ از همان آغاز، نشانِ خوی اوست تیغِ انسان را ببین، پنهان برای افتخار

زیرِ آوارِ زمان، با بند و زنجیر و کمند می‌رسد هر سو به عالم، حادثاتی پرگزند آن‌که روزی سایه‌اش گسترده بر پهنای دشت حال تنها خاطری در دفترِ ایام گشت

جامی‌ست در دستم، جهان در حیرت است این قطره‌ی سرخ، رازِ هزار حکمت است با ساغرم گفتم: چه دانی ز اقبالِ ما؟ با خنده گفت: تقدیر، همین فرصت است

ماه هر شب بر فرازِ آسمان بیدار است با تمامِ روشنی، از غصه‌ای سرشار است هیچ‌کس جز شب نفهمید از سکوتِ بی‌کران پشتِ آن لبخندِ نقره، قلبِ پر آزار است

زِ خاکی کهن، شهری آمد پدید که آوازه‌اش در جهان گسترید نه از تیغ و تخت و شکوهِ سپاه که از دانش و مهر، شد بارگاه

بر سرِ تختِ زرین، سایه‌ای پنهان نشست خنده بر لب داشت، اما تیغ در دستان نشست شهر خاموش از صدایِ وعده‌های بی‌شمار پشت لبخندِ فریب، رنجِ انسان نشست

عطرِ سبزی زِ خانه به مشامم آمد یادِ آن سفره‌ی دیرینه به جانم آمد به دستِ مادر، آن دیگ می‌جوشید باز قصه‌ی مهرِ قدیمی به زبانم آمد

یه چندتا مونده، تکمیل بشه همه رو با هم می‌ذارم

ای خزر، ای پهنه‌ی خاموش تاریخ کهن در دلِ امواجِ تو، پنهان هزاران انجمن نام تو در سینه‌ی این خاک ماند تا ابد دور باد از دامنت دستان سرد اهرمن

کوه‌ها در پنجه‌ی سرمای دی گشتند نهان سایه افتاده بر آنها از هجوم بی‌امان از دل خاکستر سرد آتشی آخر رسد شعله‌ای کز گرمی‌اش بگریخت سرمای زمان

گواهِ هر جنایت بود، خون بر پیکرش هیچ‌کس چیزی نگفت از گریه‌های خنجرش آن‌قَدَر دنبال نور در عمق ظلمت رفت او تا خودش تاریک شد، روشن بماند کشورش

پرده برپا شد، نوای پایکوبان در دیار چشم‌ها محو تماشا، دست‌ها بی‌اختیار در هوای رقص آنان، عطرِ خاکِ سرد بود هر نفس با ضربِ سازی، حکم بود از پرده‌دار

پرده برپا شد، نوای پایکوبان در دیار  چشم‌ها محو تماشا، دست‌ها بی‌اختیار  در هوای رقص آنان، عطرِ خاکِ سرد بود  هر نفس با ضربِ سازی، حکم بود از پرده‌دار

پرده برپا شد، نوای پایکوبان در دیار چشم‌ها محو تماشا، دست‌ها بی‌اختیار در هوای رقص آنان، عطرِ خاکِ سرد بود هر نفس با ضربِ سازی، حکم بود از پرده‌دار

پرده برپا شد، نوای پایکوبان در دیار چشم‌ها محو تماشا، دست‌ها بی‌اختیار در هوای رقص آنان، عطرِ خاکِ سرد بود هر نفس با ضرب سازی، حکم بود از پرده‌دار

کمک هم که نمی‌کنید...

دو بیتی بپذیرید تا تکمیل بشه، بعد اگر شد ادامه میدیم

ادکلن رو ندیده بودم، رفته بودم داخل باغ 👀

قطره‌ای از شیشه افتاد و جهانم تیره شد چشمِ خاموشم به دیدن، مبتلا و خیره شد رازهای خفته در جانم شدند از نو پدید سایه‌ای افتاد بر روحم، که بر من چیره شد