خونه‌ی روشن.

به تو که فکر می‌کنم، پرنده‌ای می‌آید می‌نشیند گوشه‌ی قلبم. مثل دویدن کودکی در سراشیبی‌ست؛ به تو فکر کردن، اندکی هیجان، اندکی هراسِ زمین‌خوردن… کاش می‌توانستم بعضی دقیقه‌ها را، لابلای دستمال‌های ابریشمی بپیچم و نگه‌شان‌ دارم.‏

می‌‌خواهم هرصبح که پنجره را باز می‌کنی آن درخت روبه‌‌رو من باشم، فصل تازه من باشم، آفتاب من باشم، استکان چای من باشم و هر پرنده‌ای که نان از انگشتان تو می‌گیرد.

بی تو نه بوی خاک نجاتم داد، نه‌ شمارش ستاره‌ها تسکینم. چرا صدایم کردی؟ چرا؟

رمان و شعر، نه آواز پرنده‌اند و نه منظرۀ فرونشستن آفتاب در افق؛ چون رمان و ادبیات، نه تصادفی به‌وجود آمده‌اند و نه زاییدۀ طبیعت اند. این دو، پیامد آفرینش انسان اند. آفریده‌های ادبی، به‌صورت اشباحِ بی‌شکل، در خلوتِ آگاهی نویسنده زاده می‌شوند و عاملی که این اشباح را به آگاهی او رانده، ترکیبی است از ناخودآگاه نویسنده و حساسیتِ او در برابر دنیای پیرامونش و نیز عواطف او. همین‌ چیزها هست که شاعر یا راوی ـ در کشمکشی که با کلمات دارد ـ رفته رفته به آن‌ها جسمیت، حرکت، ضرب‌آهنگ، هماهنگی و زنده‌گی می‌بخشد. این زنده‌گی، البته زند‌گی ساخته‌گی است؛ زند‌گی خیالی، زند‌گی ساخته شده از کلمات است؛ با این همه، مردان و زنان در طلب این زندگی ساخته‌گی هستند. - چرا ادبیات؟ - ماریو بارگاس یوسا.

ما باید بخندیم و گریه کنیم. عشق بورزیم، کار کنیم، لذت ببریم و رنج بکشیم. با نوسانی بسیار در تمام طول حیات. به گمان من، انسان همین است.

دیوانه‌وار سعی‌ام‌ را می‌کنم‌، عشق‌ می‌ورزم‌ و در عالم‌ ادبیات‌ پرسه می‌زنم‌، کشیک‌ می‌کشم‌ و در این‌ فضا حلقه‌ ازلی‌ زدم‌، به‌ همین‌ دلیل‌ از این لحاظ‌ خوشبختم...

قبول نداری خیلی معرکه است که از شر همه چی و همه کس خلاص شوی و بروی جایی که هیچ کس تو را نشناسد؟ گاهی دلم می‌خواهد همین کار را بکنم.

مرا در جایی پیدا کن که جمعیت کمتر باشد، آسمان آبی باشد و باد آزاد باشد. مرا در میان فراموش شده‌ها بیاب. رهاشده به آن‌که جویای حضور من است. مرا در جمع غیب بیاب.

من عاشق حرف زدن با توام، حتی وقتی حرفی برای گفتن ندارم. ای کم‌حرفِ من - اگر بگویم کلامت آرامِ من است، آیا بیشتر سخن می‌گویی؟

‏چه دوست باشد، که می‌تواند به یک سخن، دوست خود را از رنج خلاص کند، و این یک کلمه را دریغ ‌دارد؟ ‏ - شمس تبریزی.

نیاز به یک کلمه دارم؛ کلمه‌ای که مرا از روی زمین بردارد.

باید راهِ نجات رو پیدا کنم؛ مثل موسیقی، هنر، فیلم، طبیعت، گفت‌وگو و کلمات.  احساس می‌کنم بین چیزی که می‌خواستم باشم و جایی که الان هستم فرسنگ‌ها فاصله‌ست و تنها راه گذر از اون حرف زدن و نوشتن دربارهٔ اتفاقاتی‌ه که درونم جریان دارن. کلمات توصیف‌گر نیستن؛ کلمات رهاکننده‌ان. هم‌زمان هم نجات‌دهنده‌ان، هم رنجاننده، هم التیام‌بخش، هم آرامش‌دهنده. بله کلمات اهمیت دارن. مایا آنجلو تو کتاب "چرا مرغان قفسی آواز می‌خوانند" می‌نویسه: هیچ اندوهی بالاتر از تحمل قصه‌ای ناگفته در درونتان نیست. سکوت یعنی درد؛ ولی دردی که راه خروج داره. وقتی نمی‌تونیم حرف بزنیم، می‌تونیم بنویسیم، و وقتی نمی‌تونیم بنویسیم، می‌تونیم بخونیم، و وقتی نمی‌تونیم بخونیم، می‌تونیم گوش بدیم. کلمات مثل بذرن؛ راهی برای برگشتن دوباره به زندگی. شاید این که می‌خواستم با کلمات حرف بزنم به این معنا بود که می‌خواستم زندگی کنم. و به گمونم راه نجاتم، پناه گرفتن تو زندانِ کلمات بود. حبسی که در اون، برای اولین بار آزاد بودم.

ای آبرویِ اندوهِ من! ‌سقوطِ مرا اینک، از ابرها ببین.

‏تلاش کن اندوهت را دوست بداری؛ شاید برود. به‌رسم تمام چیزهایی که دوست داشتی و رفتند.

«ای دوست، یا خودپرست توانی بودن یا عاشق __ لاغیر. این نشنیده‌ای؟» - عین‌القضات همدانی.

همیشه با عشق زیسته‌ام امّا حالا کسی را دوست ندارم، افسوسِ کسی را نمی‌خورم، در انتظار کسی نیستم. -نامه‌ی تسوتایوا؛ به پاسترناک ۴ مارس ۱۹۲۸