خونه‌ی روشن.

‏خانه‌یی و آغوشی، هر دو گرم شاید.. و من این‌قدر سرد، سرد، سرد. من از سرما می‌لرزم.. -عباس نعلبندیان.

باران به چه زبان ‏بر شهرهای غمگین می‌بارد؟

همه‌چیز آن‌قدر زیباست؛ انگار من وجود دارم.

در حرف‌هایت ابری شکوفا می‌شود؛ به من احساس آرامش می‌دهد.

دست‌های روشن‌ات را، از روزهای تاریک‌ام ‏دور نکن؛ این روزها ‏تنها تویی که زیبا مانده‌ای.

«الهی، ای بود و نابود من، تو‌ را یکسان از غم، مرا به شادی رسان.» - مناجات‌نامه؛ خواجه عبدالله انصاری.

التیامِ زخم را باید در، خونِ خودِ زخم یافت. زخمِ من‌، پیش از من وجود داشت؛ به دنیا آمدم تا صاحب تن شود. - ژوئه بوسکه

من گریسته‌ام، آری مدتی است که با هر ضربه‌ کوچکی، با هر بهانه اندکی به گریه می‌افتم. دوست من، دلم زخم دارد. همین. -نامه‌ سیمین بهبهانی؛ به منصور اوجی.

گفت: بیا غم را تقسیم کنیم، تو هر آنچه که غمگینت می‌کند را به من بگو و من تو را از زخم‌ها مداوا می‌کنم. گفتم: هیچ‌چیز مثل پنهان کردن غم، انسان را عذاب نمی‌دهد.

بطری وقتی پر است و می‌خواهی خالی‌اش کنی، خم‌اش می‌کنی. هر چه بیشتر خم شود خالی‌تر می‌شود‌؛ اگر کاملا رو به زمین گرفته شود سریع‌تر خالی می‌شود. ‏دل آدم هم همین‌طور است؛ گاهی وقت‌ها پر می‌شود از غم، غصه، از حرف‌ها و طعنه‌های دیگران. هرگاه دلت پر شد از غم و غصه ها، خم شو و به خاک بیفت. و بگو: چه چاره از غم؟چه چاره از مرگ؟ گویی راه فراری نیست؛ که غم، چون سنگی، مرا در سراشیبِ دره‌ای دنبال می‌کند.

برکه‌ی ساکن غم را، سنگریزه‌یی -که شاید از دست کودکی، به شیطنت رها شده بود- به موج انداخت. چه نسیم دیوانه‌کننده‌ی غم‌انگیزی! تو کجا هستی؟ تو کجا بودی؟ آن‌که به من گفت: «اینک بهار!» که بود؟ نمی‌دانم. نمی‌دانم. - عباس نعلبندیان؛ ص ص م، از مرگ تا مرگ.

غمگینم؛ غم‌خوارم، غم‌آشامم، غم‌نوشم، غم‌کشم، غم‌بارم، غم‌زادم، غم‌پرستم، غم‌سازم، غم‌پوشم، غم‌رُبایم، غم‌دوستم ، غم‌خوابم ، غم‌نوازم ، غم‌بافم ، غم‌سنجم ، غم‌کاوم ، غم‌جویَم ، غم گریزم، غم‌بَرَم ، غم‌خَزم ، غم‌رَسم ، غم‌نَهم ، غم پرورم، غم دارم، غم منم.

باران، باران؛ همچون ترانه‌هایی حزن انگیز، بی‌امان از آسمان فرو می‌ریزد.

تلخم {تو فکر می‌کنی مثل همیشه} و گرفته‌ام. نه جدایی من از یک خاک معلوم. نه جدایی من از تو. و نه جدا و گره خورده. و پر از یأس. غم سنگین سمجی تمام ذهنم و حتّی حس می‌کنم خون و استخوانم را اشغال کرده است. و عمیقا نمی‌دانم چه غمی. امّا حس می‌کنم؛ غم جدایی. غم دوری. نه جدایی من از یک خاک معلوم. نه جدایی من از تو. و نه جدایی تن از تن. جدایی انسان از انسان. دوری انسان از خودش. دوری دو انسان که در پشت میز کافه‌یی نشسته‌اند و فقط به‌ اندازه‌ی دو فنجان قهوه و یک زیرسیگاری از هم فاصله دارند. دوری دو انسان که دست در بازوی هم کرده‌اند و از پیاده‌رو می‌گذرند. و دوری من و تو با همه‌ی یادهای تپنده‌ی نزدیک. و بازهم با این همه نمی‌دانم چه غمی. غم یک غبن. غبنی چاره‌ناپذیر. غم خطاکاری ذهنی. غم خطازدگی. - حرف‌هایی با خودم میان راه

پناه بر غم.

دیگر با هیچ‌کس سخن نمی‌گویی. حتّی با خودت ‏غایب شده‌ای.

در دلم ریخت بس، بَر سر هَم، غَم سَرِ غم دل مخوانید، خدا داده غم‌آباد مرا