خونه‌ی روشن.

ببخش باران! تو هی می باری و ما هی شسته نمی شویم.

احمد شاملو

مگر در آشیان بوف زاييده‌ای، مادر. که بختم این چنین تیره‌ست،که چون بوفی درون لانه گریانم؟

صادق هدایت

هی دفن می‌کنیم و دفن می‌کنیم و دفن می‌کنیم؛ امیدهای رفته پی روزهای رفته را. هی قرض می‌کنیم و قرض می‌کنیم و قرض می‌کنیم؛ از فردای خود امید را.

فتح‌نامه کلات ، بهرام بیضایی

مرا هزار امید است و هر هزار تویی‌‌.

وین نومیدی هزار امید ارزد ‌‌...

امیدوارم آرام به خواب بروی و امیدوار بر خیزی.

انسان از آن چیزی که بسیار دوست می‌دارد، خود را جدا می‌سازد. در اوج تمنا نمی‌خواهد. دوست می‌دارد، اما در عین حال می‌خواهد که متنفر باشد. امیدوار است، اما امیدوار است امیدوار نباشد. همواره به یاد می‌آورد، اما می‌خواهد که فراموش کند.

هامون، داریوش مهرجویی

انسان‌ها با امید زنده‌اند ؛ اما امیدهایی که بیش از حد طول بکشند، قاتلان بی‌صدا هستند ..

-بیگانه، آلبرکامو

امیدوار.

مرا نه سر، نه سامان آفریدند پریشانم، پریشان آفریدند. پریشان خاطران، رفتند در خاک مرا از خاک ایشان آفریدند.

باباطاهر عریان

هر چقدر بیشتر تلاش می‌کنم، بیشتر خودم را گم می‌کنم.

هاروکی موراکامی، کافکا در کرانه

«خانه ات سرد است؟» خورشیدی در پاکت می گذارم و برایت پست می کنم. ستاره کوچکی، در کلمه ای بگذار و به آسمانم روانه کن. -بسیار تاریکم.

جهان آلوده خواب است و من در وهم خود بیدار سهراب سپهری