خونه‌ی روشن.

شب؟ شب یعنی چه؟ شب یک حالت از وقت است. من غرق در وقتم. شب منطقی است که شب باشد. شب هست. اشکال در شب نیست؛ اشکال در نبودنِ نور است و در نشستن و گفتن که صبر باید کرد، و انتظارِ صبح باید داشت. وقتی که در شب قطبی نشسته‌ام شش ‌ماه انتظار، یک عُمر است، شمع را روشن کن؛ شمع روشن کردن کاری است، و آفتاب زدن اتّفاقِ نجومی. شمع روشن کن، و باز شمع روشن کن. و قانع نشو به نور حقیر حباب. - ابراهیم گلستان؛ مَدّ و مِه.

تردید نکن که نوری هست، شاید چندان نباشد که گفته‌اند، امّا آن‌قدر هست که از پس تاریکی‌ات برآید. - چارلز بوکوفسکی.

عمیق ترین ترس ما از آن نیست که ناتوان هستیم، بلکه از آن است که بیش از حد توانمند هستیم. این تاریکی ما نیست که ما را بیش ازهمه می‌ترساند، بلکه روشنایی ماست. ما از خود می‌پرسیم: مگر من که هستم که باهوش، جذاب، بااستعداد، و فوق العاده باشم؟ در واقع شما که هستید که چنین نباشید؟ یا به قول یونگ؛ شخص، با تجسم اشکال نورانی به روشنایی دست نمی‌یابد، بلکه با آگاه شدن به تاریکی به روشنایی می‌رسد. -بازگشتی به عشق؛ ماریان ویلیامسون

خودت رو لایق بدون. چرا تو نه؟

من چاهی را تعلیم کرده‌ام، که به آبی نمی‌رسد، ولی چه تاریکیِ زیبایی!

به زیبایی تو فکر می‌کنم.

پنجره را باز گذاشتم؛ شاید شب چیزی برای گفتن داشت که روز بلد نبود.

جذام سمت چپ قلبم را خورده و دیگر نمی‌توانم کسی را دوست داشته باشم. این بار اما درد در مغزم شروع شده؛ گمان می‌کنم قلبم از بین رفته باشد. اما چه کسی می‌داند که در رگ‌هایم جذام عشق جریان دارد؟ و آن زخم کوچک دلم جذام شد و این شور دیگری‌ست. دل بی‌عشق را چه در سینه نگه داشته‌اید؟! جذام همان زیباییِ گمشده‌ست و همان عشق.

جذام زیباییِ گمشده.

گاهی بعضی‌ها رو خیلی راحت میبخشی، چون دوست داری بازم تو زندگیت باشن!

چرا این تصویر شما که روی بالکن ایستاده‌اید و به دوردست‌ها خیره شده‌اید و احساس تنهایی می‌کنید از مغزم بیرون نمی‌رود؟ - از میان نامه‌ی اولگا کنیپر؛ به آنتوان چخوف.

یک سنگ سیاه بزرگ هر صبح روی سینه‌ام سنگینی می‌کند. از خواب که بیدار می‌شوم پاهایم مثل مشک بی‌بی رعنای شما باد می‌کند. خوابم خیلی آشفته است. باید در اولین فرصت بیایم تو را ببینم. - از میان نامه‌ی دریابند؛ به عزالدین.

شب‌ها را با بیدار شدن ها و خواب دیدن ها و از خواب پریدن ها سحر می‌کنم؛ دیگر قرص‌های خواب آور هم هرقدر قوی باشند، به فریادم نمی‌رسند؛ و آن‌وقت وقتی سپیده می‌زند اندکی راحت می‌شوم و از چنگال خیال‌ها و خاطراتم رهایی می‌یابم. - ملکوت؛ بهرام صادقی.

ﻣﺮﺩ ﺯﻭﺩ ﺑﻪ ﺗﺨﺖ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﯽﺭﻭﺩ، ﺍﻣﺎ ﺧﻮﺍﺑﺶ ﻧﻤﯽبرﺩ. ﻏﻠﺖ ﻣﯽزﻧﺪ. ﻣﻠﺤﻔﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﯽاﻧﺪﺍﺯﺩ. ﺳﯿﮕﺎﺭﯼ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﮐﻤﯽ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﭼﺮﺍﻍ ﺭﺍ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﯽتوﺍﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ. ﺳﺎﻋﺖ ﺳﻪ ﺻﺒﺢ ﺑﻠﻨﺪ می‌شود. ﺩﺭِ ﺧﺎﻧﻪﯼ ﺩﻭﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪﺍﺵ ﺭﺍ ﻣﯽﺯﻧﺪ، ﭘﯿﺶ ﺍﻭ ﺩﺭﺩ ﺩﻝ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ میﮔﻮﯾﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺑﺶ ﻧﻤﯽﺑﺮﺩ. ﺍﺯ ﺍﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﺪ. ﺩﻭﺳﺘﺶ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻗﺪﻣﯽ ﺑﺰﻧﺪ. ﺷﺎﯾﺪ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﺑﻌﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﻮﺷﺎﻧﺪﻩﯼ ﺑﺮﮒ ﺯﯾﺮﻓﻮﻥ ﺑﻨﻮﺷﺪ ﻭ ﭼﺮﺍﻍ ﺭﺍ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮐﻨﺪ. ﻫﻤﻪﯼ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﺑﺶ نمیﺑﺮﺩ. ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻍ ﭘﺰﺷﮏ ﻣﯽﺭﻭﺩ. ﭘﺰﺷﮏ ﻫﻢ ﻃﺒﻖ معموﻝ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯾﯽ ﻣﯽﺯﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ نمی‌تواند ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ. ﺳﺎﻋﺖ ﺷﺶﺻﺒﺢ ﺗﭙﺎﻧﭽﻪﺍﯼ ﺭﺍ ﭘﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻭ ﻣﻐﺰﺵ ﺭﺍ ﻣﺘﻼﺷﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﻣَﺮﺩ ﻣُﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺍﺑﺶ ﻧﻤﯽﺑﺮﺩ. -بی‌خوابیِ مرد.

استکانی چای دارم و هزارو یک اندوه.

گمان می‌بری که خواب درمانت می‌کند، اما غمگین‌تر بیدار می‌شوی.

تو مستِ خوابِ خوش شبها، چه دانی حالِ بیداران؟ - اهلی شیرازی.