my soul...

وضعیتی که این چهل روز گذروندیم ،دقیقا با جمله ی شاهرخ مسکوب توصیف میشه : گفت نمردیم و چه چیزها دیدیم گفتم ای کاش مرده بودیم و نمی دیدیم..

آیا چنین دنیای وحشتناکی جهنم هم داره؟

فاموتیدینه میخوریم برای اسید معدمون ملاتونینه میخوریم واسه اینکه شب راحت بگیریم بخوابیم آسنترا میخوریم واسه غمگینی و افسردگیامون پرانوله میخوریم واسه تپش قلبمون اینا قرص نیستنا اینا خلاصه ای از نسل ماهاس...

با نسلی طرفید که می‌گن ” تهش مرگه دیگه“

عزیز من، تو در روزگاری زندگی میکنی که دوام آوردن کار بزرگیست! دوام آوردنت را کوچک نشمار

نه بابا دلمون گرفته یعنی چی دیگ ؟ ما این روزا روحمون هم داره درد میکشه . چه برسه به دل..

به قول تتلو : این جمعه ها غروبش بده وسط این شهر غم دیده ...

و دیوانه خواهد کرد مارا،درد این دوران ...

‏آدم‌ها قوی نیستن، مجبورن.

‏این تازه بیست سال اول زندگی بود.

‏خدارو چه دیدی؛ شاید پر گرفتیم، شاید خنده هامونو از سر گرفتیم، شاید شُد.

کسی نوشته بود: «از ریشه غمگینم، می‌فهمی؟ از ریشه.»

و خوشا به حال کسانی که دراین روزگار نمی‌زیستن.

و دیـگر جـوان نمی‌شـوم و دیـگر به شـوق نمـی‌آیم چـه نامُـرادیِ تلخـی! چـه تلـخِ تلـخ فـرو می‌ریـزم با سنگینیـه این غربـتِ عمیـق در سرزمیـنِ اجـدادیِ خویـش...