my soul...

من صدمو واست میذارم ولی موندن کسیو گدایی نمیکنم، بهتر از من دیدی درم پشت سرت ببند .

این جمله محشره ، میگه: نه محبتشان برای تو قصری میسازد نه نفرتشان قبری!

برای خودت زندگی کن، نه برای دهن‌هایی که بسته نمی‌شن!

از بچگی هیچیو زوری نمیخواستم. حتی نزدیک ترین آدمای زندگیمو. هرکسی میتونست هرجا که دلش خواست خودشو پاک کنه از زندگیم؛ اعتراضیم نمیکردم. هیچوقت خواهش نکردم واسه اینکه برسم به چیزی یا کسیو نگه دارم. سعی میکردم خودم به دستش بیارم. نه با خواهش، نه با التماس، حتی نه با کمک کسی. اگرم نمیشد بیخیالش میشدم. ولی هیچکدوم از اینا از سر غرور یا یه دندگیم نبود. مشکل فقط اینجاست که چیزایی که با خواهش و التماس به دست بیان دیگه دوست داشتنی نیستن...!!

در «کارد به استخوان رسیده»ترین حالت ممکنم...

من غم ‌انگیز‌ترین شعر جهانم، تو نخوان...

اگه من بخوام راجب مودم ی توضیح کلی بدم اینطوریه ک خوابم میاد ولی نمیبره؛ خستم ولی انگار نیستم میخام برم ولی انگار دلیلی برای موندن دارم! حرف میزنم ولی عصبی میشم از حرف زدن حرف نمیزنم حوصلم سر میره میخام برم بیرون ولی حوصله ی بیرون رفتن ندارم؛ از خونه موندنم خوشم نمیاد ها ولی بازم تو خونم نمی‌دونم میفهمی یا ن تویی ک داری میخونی ببین من تو کلافه ترین حالت ممکنم کلافه ترین!

شاید من

‏احساس می‌کنم مدتی‌ست که با چیزی بیش از توانم درگیر بوده‌ام.

دلم می‌خواست می‌خوابیدم و در دوران دیگری بیدار می‌شدم.

سلام بر تویی که زندگی‌ات تباه شد، بی آن‌که مقصر باشی.

کاش پیرتر بودیم، مثل ریشه‌‌ها یا خیلی جوان‌تر، مثل شاخه‌ها.. اینجا که ما ایستاده‌ایم فقط تبر می‌خورد.

‏نه بچه‌ام که بگم تا بزرگ بشم درست شده، نه پیرم که بگم من که زندگیمو کردم. یعنی قشنگ اومد نشست وسط جوونی ما.

اندوه ارث پدری و مادریمان بود، ادامه‌دار، ریشه‌‌دار، همیشگی، جدا نشدنی.

میل به فرار کردن همیشه در وجودم بود؛ از این زندگی گریختن و پناه بردن به جایی که هیچ آدمی، هیچ انتظاری، هیچ غصه‌ای و هیچ شادی‌ای وجود ندارد.

دیدین چقدر دل کندن از بله و روبیکا آسون بود؟ من دربرابر آدما اینطوریم.