my soul...

برگردیم به روال قبلیمون ؟ کدوم زندگی ؟ با چه انگیزه ای ؟ ما که دیگه آدمای چند هفته قبل نیستیم ! قسمتی از ما واسه همیشه مُرد ...

این تازه بیست سال اول زندگی بود !!

سال تحویل امسال غروب جمعست. یه پایان غم انگیز شایسته سالی که گذشت

یه بار جوون بودیم نچسبید اونم.

برای ادامه‌ی زندگی به آلزایمر نیاز دارم.

آرى عزيز من ! دیگر هیچ قهوه ای ، تلخ تر از زندگی ما نیست ...

اما عزیزِ من، زندگی کردن در این سرزمین از شلیک به خود، شهامتِ بیشتری می‌طلبد…

کاش پروانه بودم زیبا و کم عمر🦋

ما دیگه اون آدم‌های سابق نمی‌شیم.

امید عجیب‌ترین چیزیه که تو دنیا وجود داره.

بهمن تموم شد، ولی زمان توی دی‌ماه متوقف شده.

ما قراره با این غم چیکار کنیم؟

اُمید . صبر . تنها کلمه این روزا

عجب نسل دلگیری بودیم… نسلی که توی این شرایط، یاد گرفت نگرانی رو قایم کنه پشت یه «خوبم». وقتی اوضاع اون‌جوری شد که نباید می‌شد، وقتی خبرها سنگین‌تر از دل‌هامون بود، وقتی آینده شبیه یه مهِ غلیظ شد و هیچ‌کس مطمئن نبود فردا چه شکلیه… ما باز هم ساکت موندیم. ادامه دادیم. درس خوندیم. کار کردیم. لبخند زدیم. ولی تهِ دلمون یه خستگی قدیمی ریشه زد. ما نسلی شدیم که قبل از خوشحال شدن، حسابِ خراب شدنشو می‌کنه. قبل از امید داشتن، خودشو آماده‌ی ناامیدی می‌کنه. تو این شرایط… آدم یه‌جوری دلگیر میشه که حتی نمی‌تونه توضیح بده چرا. فقط یه بغض مبهمه که نه کامل می‌ترکه نه کامل آروم میشه. بعضی وقتا غمِ این نسل، فقط از اتفاقا نیست. از اینه که مجبور شدیم همیشه قوی‌تر از سن‌مون باشیم. و این… آدمو خسته می‌کنه. خیلی خسته.

خورشید به ماه گفت :جایمان را عوض کنیم ؟ ماه گفت :آیا می توانی طاقت بیاری برای کسانی که شب ها گریه می کنند ؟ خورشید گفت : آیا تو میتوانی افکار کسانی راتحمل کنی که برای گریه کردن منتظر شب می مانند ؟؟

بعضی وقتا با خودم حرف می‌زنم و جفتمون گریه می‌کنیم.