ماهور

اصطلاحات مثنوی : دفتر ششم مجروح و مخروق کردن خرقه : گاه در مراسم سماع ، وَجدی به صوفی ، دست می‌داده و جامه‌ی خویش را پاره می کرده است که این عمل را مجروح و مخروق کردن جامه نامیده‌اند که مراحلی داشته است ، نخست در حال وَجد ، مختصری پارگی در جامه ایجاد می‌شده و بعد از پایان مراسم ، آن خرقه را از تن ، بیرون می‌کردند و در میان جمع به قطعات کوچک ، تقسیم می‌کردند . مخروق به معنی دَریدن آمده است . خرقه افکنی : ظهور حقایق در مواقع مختلف که نزول برکات و فیوضات حضرت حق تعالی است گاهی چنان سُرور و شیرینی و نشاط و مستی به همراه دارد که تاب مقاومت و ایستادگی را از انسان سالک می‌گیرد و از عمق جان ، نعره ای مستانه و عربده ای عاشقانه می‌زند ، خرقه می‌افکند ، جامه می‌دَرَد و دستار به زمین می‌زند . این حالت نزد اهل سلوک ، توام با حقایق باطنی است و اگر در آن ، حقایق باطنی ، دیده نشود مذموم است و آن را نهی کرده‌اند. انداختن خرقه اشاره به رفع صورت یعنی آزاد شدن از دنیای مادی و ترک عادت است و دستار برداشتن ، نشانه‌ی ترک سَروری و حَب ریاست میباشد . مولانا میگوید : عشق به صد کالبدِ همچون خرقه می‌ارزد و اگر در راه عشق ، صد خرقه هم بیفکنی جا دارد . در جایی که باید از کالبدِ زنده‌ی خود در راه معشوق گذشت ، خرقه پشمینه و دَلقِ مُرَقَّع چه ارزشی دارد . دلق مرقع به معنی خرقه ی کهنه و وصله دار آمده است . #مسعود_لواسانی 🌺 ۷۱۳

اصطلاحات مثنوی : دفتر ششم توضیح تکمیلی در باره‌ی لطف خَفی و لطف جَلی : پاداش دادن به مومن از نوع لطف خفی نیست یعنی اگر کسی تقوا پیشه کند و حسنات به جای آرد و از جانب خداوند متعال ، اَجر در یافت کند این اجر و پاداش ، لطف خفی نیست زیرا سبب اجر گرفتن او معلوم است . پاداشی که حق تعالی به جادوگران و ساحران فرعون داد از نوع لطف خفی است زیرا ایشان با حضرت موسی ع مقابله کردند و راه عصیان را در پیش گرفتند و معلوم نشد که چرا مشمول الطاف الهی شدند و ایمان آوردند . لطف خفی ، گاه در پرده‌ی قهر پوشیده می‌شود یعنی به صورتی که باطنش لطف و ظاهرش قهر است . در پرده‌ی قهر بودن لطف خفی و باطن نیک آن ، می‌توان به فرجام نیک ساحران و جادوگران فرعون ، اشاره کرد که در ظاهر ، پاهای ایشان بریده شد اما در باطن ، پس از توبه و جدایی و انفصال از فرعونیان ، سالک الی الله شدند و منازل سلوک را بدون علل و اسباب ظاهری ، طی کردند . ایشان از دلِ خوف و خطر به امن و امان رسیدند و این خداوند است که با اراده و مشیت خود ، اضداد را از درون یکدیگر متولد می‌کند . تولد اضداد را در ماجرای اَبرَهه هم می‌توان دید . ابرهه در تقابل با کعبه ، کَنیسه ای عظیم و مجلل به نام قُلَّیس را در صنعاء که شهری است در یمن ، بنا کرد تا مردم به جای زیارت و طواف کعبه در مکه ، برای زیارت و عبادت به قُلَّیس بیایند و به این وسیله اعتبار کعبه دچار نقصان و کاستی شود . بنا به روایات ، جمعی از جوانان قریش در روزی که باد می‌وزید در قُلَّیس ، آتش افروختند و آتش افروخته شده ، آن بنا را به کلی نابود کرد و ابرهه نیز برای انتقام با لشکری از فیل به قصد تخریب کعبه ، حرکت کرد اما به فرمان خداوند متعال  ، توسط هجوم پرندگانی به نام ابابیل و سنگ باران شدن ، نابود شدند و این مسئله ، عزت کعبه را بالاتر برد . خداوند با لطف خفی ، سیئات را به حسنات تبدیل می‌کند . #مسعود_لواسانی 🌺 ۷۱۲

تکرار برگ زردی افتاد ، شاخه ای تنها شد دل آن شاخه سرد ،خانه غمها شد شاخه از آن بالا ، نظری کرد به برگ و چنین گفت حزین ، یارِ افتاده به مرگ کاش می ماند بهار ، که نباشی تو چنین یا نبودی  پائیز ، که بیفتی به زمین کاش در طالع ما ، صحبت از هجر نبود می روی همدم من ، ماتم و آه چه سود برگ با حالت زار ، بکشید از دل آه خواست حرفی بزند ، زد نسیمی ناگاه برگ در چنگ نسیم ، دور می شد به شتاب ناگه آمد به صدا ، شاخه را داد جواب بعد من بسیاری ، برگ روید ز تنت   پوششی سبز شوند ، برگها بر بدنت دل مبند بر آن برگ ، که به صد ناز آید فرصتی نیست زیاد ، چون خزان باز آید #مسعود_لواسانی 🌺

آدینه آید آن روز که بر ما خبری ناب رسد شام یلدا زده را جلوه ی مهتاب رسد آید آن روز که از ابر حقیقت گستر بر دل تشنه ی ما زمزمه ی آب رسد آید آن روز که بر شاخه ی خشکیده ی جان از دَم باد صبا غنچه ی شاداب رسد آید آن روز که بر کشتی عدل و انصاف ناخدایی که شود دافع گرداب رسد آید آن روز که از گنج نهان گشته به عرش بهر نابودی شب ، گوهر شبتاب رسد آید آن روز که از ظلم نماند اثری رود بیداد و ستم نیز به مرداب رسد آید آن روز که بر سینه ی این تشنه کویر مژده ی رویش گُل از دل سرداب رسد آید آن روز که آئینه ی اسما و صفات بهر بیداری هر غافل در خواب رسد آید آن روز که از مکّه و در آدینه بشکند پشت غم و موکب ارباب رسد #مسعود_لواسانی  🌺

شعر کامل و بدون حذفی "باز باران": ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﮐﻼﺱ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺩﺑﺴﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺘﻤﺎ ﯾﺎﺩﺵ ﺍﺳﺖ " ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﺎ ﺗﺮﺍﻧﻪ " شعری که هرگز به طور کامل در کتاب ها نوشته نشد. ﻣﺠﺪﺍﻟﺪﯾﻦ ﻣﯿﺮ ﻓﺨﺮﺍﯾﯽ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻪ ﮔﻠﭽﯿﻦ ﮔﯿﻼﻧﯽ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ١٢٨٨ ﺩﺭ ﺭﺷﺖ ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﺁﻣﺪ . ﺗﺎ ﮐﻼﺱ ﺷﺸﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺷﺖ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﯾﭙﻠﻢ ﮔﺮﻓﺖ . ﺗﺤﺼﯿﻼﺕ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺭﺷﺘﻪ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﺗﺮﺑﯿﺘﯽ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻟﯿﺴﺎﻧﺲ ﮔﺮﻓﺖ . ﺳﺎﻝ ١٣١٢ ﺑﺎ ﺑﻮﺭﺳﯿﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﺑﻪ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺩﺭ ﺍﻧﮕﻠﯿﺲ ﭘﺰﺷﮑﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﺩﮐﺘﺮ ﺷﺪ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﻭﻃﻦ ﺑﺮﻧﮕﺸﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ١٣۵١ ﺩﺭ ﻟﻨﺪﻥ ﺑﻌﻠﺖ ﺳﺮﻃﺎﻥ ﺧﻮﻥ ﺍﺯ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﻓﺖ . ﺍﻭ ﻋﻠﯿﺮﻏﻢ ﺩﻭﺭﯼ ﺍﺯ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻫﺮﮔﺰ ﺷﻌﺮ ﻭ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ  ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﺮﺩ . ﺷﻌﺮ " ﺑﺎﺭﺍﻥ " ﯾﮏ ﺷﻌﺮ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﻭ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺯﯾﺒﺎ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﮐﻤﯽ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺭﺳﯽ ﻣﺎ ﭼﺎﭖ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺍﺯ ﯾﺎﺩﮔﺎﺭﻫﺎﯼ ﺯﯾﺒﺎﯼ ﺩﮐﺘﺮﻣﺠﺪﺍﻟﺪﯾﻦ ﻣﯿﺮ ﻓﺨﺮﺍﯾﯽ ‏( ﮔﻠﭽﯿﻦ ﮔﯿﻼﻧﯽ ‏) ﻣﯿﺒﺎﺷﺪ . ﻣﺘﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﻌﺮ : ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺭﺍﻥ، ﺑﺎ ﺗﺮﺍﻧﻪ، ﺑﺎ ﮔوﻬﺮ ﻫﺎﯼ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ ﺑﺮ ﺑﺎﻡ ﺧﺎﻧﻪ . ﻣﻦ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺷﯿﺸﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﮔﺬﺭﻫﺎ، ﺭﻭﺩﻫﺎ ﺭﺍﻩ ﺍﻭﻓﺘﺎﺩﻩ . ﺷﺎﺩ ﻭ ﺧﺮﻡ ﯾﮏ ﺩﻭ ﺳﻪ ﮔﻨﺠﺸﮏ ﭘﺮ ﮔﻮ، ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﺩﻡ ﻣﯽ ﭘﺮﻧﺪ، ﺍﯾﻦ ﺳﻮ ﻭ ﺁﻥ ﺳﻮ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ ﺑﺮ ﺷﯿﺸﻪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺸﺖ ﻭ ﺳﯿﻠﯽ، ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﯿﺴﺖ ﻧﯿﻠﯽ . ﯾﺎﺩﻡ ﺁﺭﺩ ﺭﻭﺯ ﺑﺎﺭﺍﻥ : ﮔﺮﺩﺵ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﺩﯾﺮﯾﻦ؛ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺗﻮﯼ ﺟﻨﮕﻞ ﻫﺎﯼ ﮔﯿﻼﻥ . ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺩﻩ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﺷﺎﺩ ﻭ ﺧﺮﻡ ﻧﺮﻡ ﻭ ﻧﺎﺯﮎ ﭼﺴﺖ ﻭ ﭼﺎﺑﮏ ﺍﺯ ﭘﺮﻧﺪﻩ، ﺍﺯ ﺧﺰﻧﺪﻩ، ﺍﺯ ﭼﺮﻧﺪﻩ، ﺑﻮﺩ ﺟﻨﮕﻞ ﮔﺮﻡ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ . ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺁﺑﯽ، ﭼﻮ ﺩﺭﯾﺎ ﯾﮏ ﺩﻭ ﺍﺑﺮ، ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻭ ﺁﻧﺠﺎ ﭼﻮﻥ ﺩﻝ ﻣﻦ، ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺷﻦ . ﺑﻮﯼ ﺟﻨﮕﻞ، ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺗﺮ ﻫﻤﭽﻮ ﻣﯽ ﻣﺴﺘﯽ ﺩﻫﻨﺪﻩ . ﺑﺮ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﻣﯿﺰﺩﯼ ﭘﺮ، ﻫﺮ ﮐﺠﺎ ﺯﯾﺒﺎ ﭘﺮﻧﺪﻩ . ﺑﺮﮐﻪ ﻫﺎ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﺁﺑﯽ؛ ﺑﺮﮒ ﻭ ﮔﻞ ﻫﺮ ﺟﺎ ﻧﻤﺎﯾﺎﻥ، ﭼﺘﺮ ﻧﯿﻠﻮﻓﺮ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ؛ ﺁﻓﺘﺎﺑﯽ . ﺳﻨﮓ ﻫﺎ ﺍﺯ ﺁﺏ ﺟﺴﺘﻪ، ﺍﺯ ﺧﺰﻩ ﭘﻮﺷﯿﺪﻩ ﺗﻦ ﺭﺍ؛ ﺑﺲ ﻭﺯﻍ ﺁﻧﺠﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ، ﺩﻡ ﺑﻪ ﺩﻡ ﺩﺭ ﺷﻮﺭ ﻭ ﻏﻮﻏﺎ . ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ، ﺑﺎ ﺩﻭ ﺻﺪ ﺯﯾﺒﺎ ﺗﺮﺍﻧﻪ؛ ﺯﯾﺮ ﭘﺎﻫﺎﯼ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﭼﺮﺥ ﻣﯿﺰﺩ، ﭼﺮﺥ ﻣﯿﺰﺩ، ﻫﻤﭽﻮ ﻣﺴﺘﺎﻥ . ﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎ ﭼﻮﻥ ﺷﯿﺸﻪ ﻫﺎﯼ ﺁﻓﺘﺎﺑﯽ، ﻧﺮﻡ ﻭ ﺧﻮﺵ ﺩﺭ ﺟﻮﺵ ﻭ ﻟﺮﺯﻩ؛ ﺗﻮﯼ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻨﮓ ﺭﯾﺰﻩ، ﺳﺮﺥ ﻭ ﺳﺒﺰ ﻭ ﺯﺭﺩ ﻭ ﺁﺑﯽ . ﺑﺎ ﺩﻭ ﭘﺎﯼ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﺩﻭﯾﺪﻡ ﻫﻤﭽﻮ ﺁﻫﻮ، ﻣﯽ ﭘﺮﯾﺪﻡ ﺍﺯ ﻟﺐ ﺟﻮ، ﺩﻭﺭ ﻣﯿﮕﺸﺘﻢ ﺯ ﺧﺎﻧﻪ . ﻣﯽ ﮐﺸﺎﻧﯿﺪﻡ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ، ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﯼ ﺑﯿﺪ ﻣﺸﮑﯽ ﺩﺳﺖ ﻣﻦ ﻣﯽ ﮔﺸﺖ ﺭﻧﮕﯿﻦ، ﺍﺯ ﺗﻤﺸﮏ ﺳﺮﺥ ﻭ ﻣﺸﮑﯽ . ﻣﯽ ﺷﻨﺪﯾﻢ ﺍﺯ ﭘﺮﻧﺪﻩ، ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﯼ ﻧﻬﺎﻧﯽ، ﺍﺯ ﻟﺐ ﺑﺎﺩ ﻭﺯﻧﺪﻩ، ﺭﺍﺯﻫﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﯽ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺩﯾﺪﻡ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻮﺩ ﺩﻟﮑﺶ، ﺑﻮﺩ ﺯﯾﺒﺎ؛ ﺷﺎﺩ ﺑﻮﺩﻡ ﻣﯽ ﺳﺮﻭﺩﻡ “ ﺭﻭﺯ، ﺍﯼ ﺭﻭﺯ ﺩﻻﺭﺍ ! ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺕ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺭﺧﺸﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﺭﺧﺴﺎﺭ ﺯﯾﺒﺎ؛ ﻭﺭﻧﻪ ﺑﻮﺩﯼ ﺯﺷﺖ ﻭ ﺑﯿﺠﺎﻥ . ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ، ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﺳﺒﺰﯼ ﻭ ﺧﻮﺑﯽ ﮔﻮ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺟﺰ ﭘﺎﻫﺎﯼ ﭼﻮﺑﯽ ﮔﺮ ﻧﺒﻮﺩﯼ ﻣﻬﺮ ﺭﺧﺸﺎﻥ؟ ﺭﻭﺯ، ﺍﯼ ﺭﻭﺯ ﺩﻻﺭﺍ! ﮔﺮ ﺩﻻﺭﺍﯾﯽ ﺳﺖ، ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺑﺎﺷﺪ . ﺍﯼ ﺩﺭﺧﺖ ﺳﺒﺰ ﻭ ﺯﯾﺒﺎ! ﻫﺮ ﭼﻪ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﺳﺖ ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺑﺎﺷﺪ ”. ﺍﻧﺪﮎ ﺍﻧﺪﮎ، ﺭﻓﺘﻪ ﺭﻓﺘﻪ، ﺍﺑﺮ ﻫﺎ ﮔﺸﺘﻨﺪ ﭼﯿﺮﻩ . ﺁﺳﻤﺎﻥ ﮔﺮﺩﯾﺪ ﺗﯿﺮﻩ، ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ ﺭﺧﺴﺎﺭﻩ ﯼ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺭﺧﺸﺎﻥ ﺭﯾﺨﺖ ﺑﺎﺭﺍﻥ، ﺭﯾﺨﺖ ﺑﺎﺭﺍﻥ . ﺟﻨﮕﻞ ﺍﺯ ﺑﺎﺩ ﮔﺮﯾﺰﺍﻥ ﭼﺮﺥ ﻫﺎ ﻣﯽ ﺯﺩ ﭼﻮ ﺩﺭﯾﺎ ﺩﺍﻧﻪ ﻫﺎ ﯼ ‏[ ﮔﺮﺩ ‏] ﺑﺎﺭﺍﻥ ﭘﻬﻦ ﻣﯿﮕﺸﺘﻨﺪ ﻫﺮ ﺟﺎ . ﺑﺮﻕ ﭼﻮﻥ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺑﺮﺍﻥ ﭘﺎﺭﻩ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﺍﺑﺮ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﻨﺪﺭ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﻏﺮﺍﻥ ﻣﺸﺖ ﻣﯿﺰﺩ ﺍﺑﺮ ﻫﺎ ﺭﺍ . ﺭﻭﯼ ﺑﺮﮐﻪ ﻣﺮﻍ ﺁﺑﯽ، ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻧﻪ، ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻧﻪ، ﺑﺎ ﺷﺘﺎﺑﯽ ﭼﺮﺥ ﻣﯿﺰﺩ ﺑﯽ ﺷﻤﺎﺭﻩ . ﮔﯿﺴﻮﯼ ﺳﯿﻤﯿﻦ ﻣﻪ ﺭﺍ ﺷﺎﻧﻪ ﻣﯿﺰﺩ ﺩﺳﺖ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﺎﺩ ﻫﺎ، ﺑﺎ ﻓﻮﺕ، ﺧﻮﺍﻧﺎ ﻣﯽ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪﺵ ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ . ﺳﺒﺰﻩ ﺩﺭ ﺯﯾﺮ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺭﻓﺘﻪ ﺭﻓﺘﻪ ﮔﺸﺖ ﺩﺭﯾﺎ ﺗﻮﯼ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﺟﻮﺷﺎﻥ ﺟﻨﮕﻞ ﻭﺍﺭﻭﻧﻪ ﭘﯿﺪﺍ . ﺑﺲ ﺩﻻﺭﺍ ﺑﻮﺩ ﺟﻨﮕﻞ، ﺑﻪ، ﭼﻪ ﺯﯾﺒﺎ ﺑﻮﺩ ﺟﻨﮕﻞ! ﺑﺲ ﻓﺴﺎﻧﻪ، ﺑﺲ ﺗﺮﺍﻧﻪ، ﺑﺲ ﺗﺮﺍﻧﻪ، ﺑﺲ ﻓﺴﺎﻧﻪ . ﺑﺲ ﮔﻮﺍﺭﺍ ﺑﻮﺩ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﻪ، ﭼﻪ ﺯﯾﺒﺎ ﺑﻮﺩ ﺑﺎﺭﺍﻥ! ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪﻡ ﺍﻧﺪﺭ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻫﺮ ﻓﺸﺎﻧﯽ ﺭﺍﺯﻫﺎﯼ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﯽ، ﭘﻨﺪ ﻫﺎﯼ ﺁﺳﻤﺎﻧﯽ؛ “ﺑﺸﻨﻮ ﺍﺯ ﻣﻦ، ﮐﻮﺩﮎ ﻣﻦ ﭘﯿﺶ ﭼﺸﻢ ﻣﺮﺩ ﻓﺮﺩﺍ، ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﯽ – ﺧﻮﺍﻩ ﺗﯿﺮﻩ، ﺧﻮﺍﻩ ﺭﻭﺷﻦ - ﻫﺴﺖ ﺯﯾﺒﺎ، ﻫﺴﺖ ﺯﯾﺒﺎ، ﻫﺴﺖ زیبا 📚📚📚

تکرار برگ زردی افتاد ، شاخه ای تنها شد دل آن شاخه سرد ،خانه غمها شد شاخه از آن بالا ، نظری کرد به برگ و چنین گفت حزین ، یارِ افتاده به مرگ کاش می ماند بهار ، که نباشی تو چنین یا نبودی  پائیز ، که بیفتی به زمین کاش در طالع ما ، صحبت از هجر نبود می روی همدم من ، ماتم و آه چه سود برگ با حالت زار ، بکشید از دل آه خواست حرفی بزند ، زد نسیمی ناگاه برگ در چنگ نسیم ، دور می شد به شتاب ناگه آمد به صدا ، شاخه را داد جواب بعد من بسیاری ، برگ روید ز تنت   پوششی سبز شوند ، برگها بر بدنت دل مبند بر آن برگ ، که به صد ناز آید فرصتی نیست زیاد ، چون خزان باز آید #مسعود_لواسانی 🌺

اصطلاحات مثنوی : دفتر ششم خودشناسی : مولانا میگوید : اگر مردم مرا نشناسند باکی نیست ، مهم اینست که من خود را می‌شناسم و وای اگر این قضیه معکوس بود یعنی مردم به حال من بینا بودند و من از دیدن خویش ، نابینا . الحق که نشناختن خود ، سخت ترین جهل است . البته طبق گفته‌های مولانا ، خودشناسی با خودبینی ، تفاوت عمده دارد . خودشناسی باعث بیداری و خودبینی مسبّب غرور و نخوت است . امام العارفین حضرت علی ع فرموده‌اند : کار بدی که تو را دچار اندوه و پشیمانی می‌کند در نزد خداوند بهتر از کار نیکی است که تو را به خودبینی افکند . خوف و رجاء : تعادل روحی آدمیان اینست که در خوف و ترس و در رجا و امیدواری باشند . اگر شخص نیکوکار بیش از اندازه بر افعال و کارهای خیر خود امید ببندد دچار عُجب و خودبینی می‌شود و اگر فرد گناهکار بیش از حد از تباهی های خویش خائف د بیمناک گردد مبتلا به ناامیدی از ارشاد و هدایت می‌گردد پس بهترین کارها متعادل بودن است . معجزه : معجزه مانند شاهد عادل به منظور اثبات صدقِ ادعای بی چون و چرای مُدَّعی و ادعا کننده است . معجزه و کارهای خارق العاده ، صادق ترین گواه بر صدق دعوت و دعوی انبیاء و اولیاء است . چون هر آدم بی معرفت و شناختی ، رسولان الهی را مورد نکوهش قرار می‌داد خداوند نیز در عوض ، به آنها معجزه را عطا می‌کرد و پیامبران خود را به لطف ، می‌نواخت . #مسعود_لواسانی 🌺 ۷۱۱

عبدالله ابن المقفع ۱۴۲ - ۱۰۶ ه ق نام اصلی او روزبه و زرتشتی بود ولی پس از آنکه اسلام آورد نام عبدالله را بر خود گذاشت . پدرش اهل جورِ فارس و از ماموران مایه‌ی امویان در عراق بود . المقفع در بصره تربیت یافت و مدتی کاتب والیان بنی امیه در عراق بود و پس از سقوط بنی امیه به خدمت عباسیان درآمد و معلم فرزندان ایشان گشت . او سپس به خدمت ابو جعفر منصور درآمد و به انشاء و ترجمه‌ی کتب پرداخت . این فیلسوف نامی در ۱۴۲ ه ق به دست سفیان بن معاویه حاکم بصره به اتهام کفر ، قطعه قطعه گردید و قطعات بدنش در تنور سوزانده شد . آثار وی عبارتند از : ادب الصغیر - ادب الوجیز - ترجمه‌ی خدای نامه و ترجمه‌ی عربی کلیله و دمنه . 📚📚📚

اصطلاحات مثنوی : دفتر ششم تاثیر درد : درد ، عنصری تازه کننده و طراوت انگیز است یعنی روح آدمی با درد است که نَشیط و بالان می‌شود . نشیط به معنی شادمان و خرسند و بالان به معنی رشد کننده و رشد یابنده آمده‌اند . درد همچون باغبانی است که در درخت زار روح می‌گردد و شاخه‌های پژمرده و افسرده را از تنه‌ی روح ، هَرَس می‌کند و به آن قوت می‌بخشد . بنابراین از منظر مکتب مولانا ، آنکه درد ندارد مُرده ای است که در تابوت جسم ، حرکت می‌کند و درد هر اندازه بیشتر از پشتوانه‌ی آگاهی ، برخوردار باشد متعالی تر است . آبِ شور : تعبیری از مرشدان کاذب و مدعیان کمال است . مولانا میگوید : آب شور ، به شکلی که باشد باز هم نمی‌تواند عطش را برطرف نماید بلکه شدت آن را بیشتر می‌کند . مرشدان دروغین از درد حقیقت  طلبی طالبان ارشاد و هدایت ، سوء استفاده می‌کنند و به جای آنکه ایشان را به سوی خدا و حقیقت پرستی ، راهنمایی کنند به پرستش خود می‌خوانند و خویش را تبلیغ می‌کنند و معنویات مردم را به یغما و تاراج می‌برند . ایشان نه تنها نواقص روحی و کاستی های اخلاقی طالبان حقیقت را برطرف نمی‌کنند بلکه با رهبری گمراه کننده ، مردم را از معایب و کاستی‌ها یی که دارند غافل می‌کنند . #مسعود_لواسانی 🌺 ۷۱۰

عبدالله ابن المقفع ۱۴۲ - ۱۰۶ ه ق نام اصلی او روزبه و زرتشتی بود ولی پس از آنکه اسلام آورد نام عبدالله را بر خود گذاشت . پدرش اهل جورِ فارس و از ماموران مایه‌ی امویان در عراق بود . المقفع در بصره تربیت یافت و مدتی کاتب والیان بنی امیه در عراق بود و پس از سقوط بنی امیه به خدمت عباسیان درآمد و معلم فرزندان ایشان گشت . او سپس به خدمت ابو جعفر منصور درآمد و به انشاء و ترجمه‌ی کتب پرداخت . این فیلسوف نامی در ۱۴۲ ه ق به دست سفیان بن معاویه حاکم بصره به اتهام کفر ، قطعه قطعه گردید و قطعات بدنش در تنور سوزانده شد . آثار وی عبارتند از : ادب الصغیر - ادب الوجیز - ترجمه‌ی خدای نامه و ترجمه‌ی عربی کلیله و دمنه . 📚📚📚

علی اشرف درویشیان در ۳ شهریور سال ۱۳۲۰ در یک خانواده کارگری کُرد در شهر کرمانشاه به دنیا آمد. وی تحصیلات ابتدایی تا دبیرستان خود را در کرمانشاه بود و در سال ۱۳۳۷ دانشسرای مقدماتی را گذراند و برای معلمی به روستاهای اطراف کرمانشاه رفت. در سال ۱۳۴۵ تحصیلات در رشته ادبیات فارسی در دانشگاه تهران را آغاز کرد و سپس تحصیلاتش را در روانشناسی ادامه داد. درویشیان نویسندگی را به طور جدی در تهران و با آشنایی جلال آل احمد و سیمین دانشور آغاز کرد و دریافت که سلیقه‌اش متوجه داستان کوتاه و رمان است. بسیاری از داستان‌های او بخش‌هایی از زندگی اجتماعی خودش را به تصویر می‌کشد. وی نویسنده‌ای با علاقه به سبک رئالیستی بود. درویشیان در نویسندگی تحت تاثیر نویسندگانی چون صادق هدایت، بزرگ علوی، محمود دولت آبادی، ارنست همینگوی، گابریل گارسیا مارکز و ویلیام فاکنر بود. درویشیان ۴ آبان سال ۱۳۹۶ پس از یک دوره بیماری طولانی بر اثر سکته مغزی درگذشت. آثار او: سالهای ابری، سلول ۱۸، همراه آهنگهای بابام، آبشوران، فصل نان، از این ولایت، درشتی و... 📚📚📚

اصطلاحات مثنوی : دفتر ششم روح و قوه‌ی ناطقه ی جمادات : مولانا میگوید : هر یک از اجزای این جهان برای افراد نادان و احمق ، موجب قید و بند و برای دانایان ، سبب رهایی است . برای آگاهان مثل قند ، شیرین و برای دیگران مثل زهر ، تلخ میباشد . جمادات با غیر ، خاموشند و با پیامبر ص  سخن می‌گویند و کعبه ، گواه حاجی است و با او حرف می‌زند و مسجد بر حضور نمازگزار ، شهادت می‌دهد . مولانا در این باره به گونه‌ای سخن می‌گوید که گویی جمادات نیز روح و قوه‌ی ناطقه دارند منتهی هر کسی به زبان آنها وقوف ندارد مگر آن روز که حجابها دریده شود و اسرار ضمیر به ظهور درآیند . نطق و سخن گفتن جمادات که حاصلِ حَیّ و زنده بودن آنها است از مبانی فکری مولاناست که از استناد به آیات قرآن کریم ، نشات گرفته است . او می‌گوید : جمادات نیز به اقتضای امر الهی ، شعور می‌یابند و بد و خوب را می‌شناسند و بر زشتی‌ها و زیبایی ها گواهی می‌دهند ، من از تکرار این مضامین ، خسته نمی‌شوم ، مگر آتش بر حضرت ابراهیم خلیل الله ، به منزله‌ی گُل و ریحان و بر نمرودیان به منزله‌ی مرگ و درد نشد و آیا دریا ، معبری برای بنی اسرائیل و مدفنی برای فرعونیان نشد ؟ حُسن و قُبح اشیاء : حسن و قبح اشیاء  ، ذاتی نیست و نیکی و زشتی اشیاء در نسبت با انسان معنی پیدا می‌کند وگرنه اشیاء در حدّ ذات خود وجه مُحَسِّن و نیک و یا مُقَبِّح و زشت ندارند  البته تحسین یا تقبیح انسانها از اشیاء نیز به احوال و شرایط روحی و نگرش مادی و معنوی ایشان ارتباط دارد . به طور مثال چاقو را در نظر بگیرید که در دست یک جراح به یک شیء نجات بخش و در دست یک جنایتکار به آلت قتاله تبدیل می‌شود .  #مسعود_لواسانی 🌺 ۷۰۹

تورِ خالی جای جایِ ذهنِ من سرشار از یادِ شماست روحِ من آزرده از کردار و بیداد شماست شورِ شیرینم چرا اینگونه تلخی می کنی آنکه می‌سوزد از این رفتار ، فرهادِ شماست ای پری وَش بهرِ صیدت تورِ عشق انداختم ای دریغا تورِ خالی سهمِ صیّادِ شماست آتشِ جور و جفا افتاده در باغِ دلم آنچه بر این شعله دامن می‌زند بادِ شماست رستم آسا پا نهادم در دلِ خانهایِ عشق اَجرَم از این پا نهادن ، مکرِ شَغّادِ شماست می کشی با دست پیش و می‌دهی با پا عقب مایه‌ی حیرانیِ من جمعِ اَضدادِ شماست سنگ دل هستیّ و باشد بی وفایی پیشه ات باز این دیوانه دل خواهانِ امدادِ شماست هرچه میخواهد دلت با قلبِ زارم میکنی گویی این سودا زده میراثِ اجدادِ شماست #مسعود_لواسانی 🌺

هانری برگسون ۱۹۴۱ - ۱۸۵۹ میلادی این فیلسوف فرانسوی ، فلسفه را با زبانی ساده و گویا ارائه کرد و نوشته هایش که دارای روحی شاعرانه بود به سرعت به فروش می‌رفت . در سی سالگی دکترای فلسفه گرفت و به کار تدریس پرداخت . سپس به عضویت فرهنگستان فرانسه درآمده و جایزه‌ی نوبل سال ۱۹۲۷ را بدست آورد . برگسون ، فلسفه را تنها راه درک حقیقت می‌دانست و عقل را در این مورد ، دخالت نمی‌داد و به تجربه و دوراندیشی تکیه می‌کرد و از تصور و خیالات ، دوری می‌نمود و شعور انسان را نامحدود می‌دانست و مغز را آلت برگزیده ، معرفی می‌کرد و معتقد بود که شعور و وجدان آدمی بدون تردید مربوط به فعالیت مغزی اوست و وقتی جسم ، فانی شود ، فکر هستی دارد و نیروی فکر ابدی است . وی در سال ۱۹۴۱ میلادی بر اثر یک بیماری طولانی مدت بدرود حیات گفت . آثار مهم او عبارتند از : تحول اخلاق - ماده و حافظه - دو سرچشمه‌ی اخلاق و دین - نیروی روحی - فکر و تحرک 📚📚📚