Souvenir

امروز آخرین تعطیلی رسمی تا ۱۱۵ روز آینده‌ست. @RegaPlus

بچه‌ها همین الان یاد این فکت افتادم فرار هم بکنم هنوز ایرانی محسوب میشم. خدایا

منظورتون چیه که چهار هفته دیگه باید برم دانشگاه؟

اگر ذره‌ای در آینده پولم به حدی برسه که بتونم مهاجرت کنم اولین کاری که میکنم اینه که برم از اینجا.😭 نمیدونم چلغوز اباد خارج هم از هرجای ایران بهتره.

چند روز دیگه میگن ایرانی جماعت اصلا جزو انسان‌ها حساب نمیشه همه چی براش ممنوعه.🙏 کاش زودتر میتونستم فرار کنم از این خراب شده.

بعد دولینگو، تافل هم آزمونش رو برای ایرانی‌ها متوقف کرد. @RegaPlus

:) ایران هر روز داره شاهکارتر میشه

چرا بچه‌دار نشدن زنان برای جامعه وحشت‌آفرین است؟

در آمریکا امروز از بچه‌دار نشدن به عنوان یک پدیده‌‌ی اواخر قرن بیستمی که با ورود روش‌های پیشگیری از بارداری و بحث‎‌های مرتبط با آزادی زنان امکان‌پذیر شد، صحبت می‎‌کنیم. اگر به بسیاری از سیاستمداران و شخصیت‌های عمومی گوش دهید، می‎‌بینید که بدون فرزند بودن توسط نسل Y (یعنی متولدان اوایل دهه هشتاد تا اواخر دهه نود میلادی) به‌عنوان راه دیگری برای فرار از وظیفه‌مان در قبال جامعه برچسب‌‏گذاری شده است. آنطور که پاپ فرانسیس سال گذشته در یک سخنرانی گفت که « امروز شاهد نوعی از خودخواهی هستیم و می‌بینیم که برخی از مردم تمایلی به بچه‌دار شدن ندارند.» اما درحالی که زنان جوان‌تر امروز ممکن است با وجود گزینه‌‏های مختلف پیشگیری از بارداری که در گذشته کمتر در دسترس بودند، احساس آزادی بیشتری داشته باشند، تصمیم برخی از زنان برای مادر نشدن چندان جدید نیست. تاریخ پر از زنان بدون فرزند است: در میان زنان سفیدپوست متولدشده در یک‌سوم پایانی قرن نوزدهم، از هر پنج زن یک نفر بدون بچه بود و این رقم برای زنان سیاه‌پوست، یک از سه بود. زنان همیشه وضعیت زندگی مادی‌شان را در هنگام ارزیابی گزینه‌های باروری در نظر می‌گرفته‌اند و شرایط اقتصادی، زیست محیطی، اجتماعی و سیاسی طیف وسیعی از انتخاب‌های آنان را شکل داده است. امروز وقتی در نظرسنجی‌ها از زنان پرسیده می‌شود چرا بچه‌دار نمی‌شوید، پاسخ آنها تقریبا ثابت است. آنها شبکه‌های حمایتی، درآمد کافی و شغل مناسب برای بچه‌دار شدن ندارند. نگران تاثیرات تغییرات اقلیمی بر نسل بعدی هستند. برخی از آنها تجربه‏‌هایی غیر از بچه‌دار شدن برایشان در الویت قرار دارد و برخی نیز به علت ناباروری توانایی بچه‎دار شدن ندارند. یادآوری این نکته که مادر نبودن برای مدت زمانی رایج بوده از این جهت مهم است که بدانیم زنان بدون فرزند، همیشه بوده‌اند. همچنین این مساله از این زاویه نیز مهم است که تلاش‌‏های مداوم برای ممنوع کردن حق دسترسی به پایان خودخواسته بارداری و لوازم پیشگیری از بارداری در برخی مواقع به عنوان واکنش‌‏های ضروری به تصمیمات زنان برای محدود کردن تعداد فرزندانشان در نظر گرفته می‌شود. برای مثال مت شلاپ، رئیس اتحادیه محافظه‌کاران آمریکا از محدودیت‏‌های سقط خودخواسته جنین نه فقط به دلایل اخلاقی بلکه بخاطر نگرانی از جمعیت آینده آمریکا حمایت می‏‌کند. او گفته:« می‌گویید در این کشور مشکل کاهش نرخ رشد جمعیت وجود دارد و هرساله میلیون‌ها جنین را از طریق قانونی بودن سقط خودخواسته جنین می‌کشید، اگر سقط جنین کاهش یابد بخشی از این مشکل نیز حل خواهد شد.» (براساس آمار، در سال ۲۰۲۰، بیش از ۶۲۰ هزار سقط خودخواسته جنین در سراسر ایالات متحده انجام شده است.)

پیش از آنکه زنان به روش‌های هورمونی کنترل بارداری و یا کلینیک‏‌های برنامه‌ریزی بارداری و همچنین سقط قانونی جنین برای حدود نیم‌قرن دسترسی داشته باشند، راه‌‏هایی برای محدود کردن بارداری می‌شناختند و از آن استفاده می‌کردند. در روم باستان، زنان از چیزهایی مانند موم زنبور عسل، پارچه آغشته به روغن زیتون یا حتی لیموهای نصف‌شده برای بستن دهانه رحم خود قبل از رابطه جنسی استفاده می‌کردند. همچنین از اروپای قرون وسطی تا آمریکای مستعمره‌شده، زنان از داروهای گیاهی برای پایان دادن به بارداری ناخواسته‌شان استفاده می‌کردند. زنان آمریکایی از همه طبقات و نژادها، در قرن نوزدهم تعداد بارداری‌هایشان را کاهش دادند بطوریکه که برخی از گروه‌ها در پایان قرن بطور متوسط نصف مادربزرگ‌هایشان در آغاز قرن بچه داشتند. شانزده درصد از زنان سفیدپوست و سیزده درصد از زنان سیاه‌پوست که در دهه ۱۸۷۰ متولد شدند، بچه نداشتند. از تمامی زنان متولدشده بین سال‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۰، بیست درصد هرگز بچه نداشتند. برخی از آنها ممکن است نابارور بوده باشند. برخی ممکن است همجنسگرا بوده و از رابطه جنسی دگرجنسگرا اجتناب کرده باشند، اما نه همه آنها. برخی از آنها و شاید بسیاری از آنان داوطلبانه و آگاهانه از مادرشدن اجتناب کردند. این بدان معنی نیست که در گذشته زنانی که مادر نبودند، انگ و برچسب‌‏زنی اجتماعی را تجربه نمی‌کردند. در سال ۱۹۰۵، پرزیدنت روزولت اعلام کرد که زنان بدون فرزند «از ناخوشایندترین و غیرسالم‌ترین ویژگی‌های دنیای مدرن هستند.» همه این فشارها اما نتوانسته است شماری از زنان را از تصمیم‌‏شان برای مادرنشدن بازدارد.

بعد اون موقع میتونم بگم رحم ندارم🤣🤣🤣🤣جالب میشه.

یه جوری بهشون برمیخوره وقتی میگی بچه نمیخوام بیارم انگار ارث باباشونو خوردی. ببخشید اختیار رحممو ندارم؟ بنظرم برم برش دارم راحت شم.🙏

بخدا اگر مامانمم منو به دنیا نمی‌اورد راضی بودم🙏 و هیچ تغییری هم تو دنیا حس نمیشد پس دنیا نیاز نداره. ایران که اصلا نیاز نداره.

پنج شیش‌تا بچه‌ای که میارم فدای یک ذره ارامشی که قراره تو زندگیم داشته باشم🙏 اره عزیزم میتونی صدام کنی یک زن خودخواه اگر یاد گرفتی زنا ماشین جوجه‌کشی‌ هستن.

ازهیچ چیز کوفتی تو زندگیم مطمعن نیستم جز یک‌ چیز که با تمام وجودم ازش مطمعنم اینه که با تک‌تک سلول‌هام هیچوقت دلم‌ نمیخواد بچه بیارم. (و نه نظرم تغییر نمیکنه هر روز دارم ازش مطمعن‌تر میشم)

وقتی دوساعت تمام صدای جیغ بچه تو گوشت بود و به هزارتا روش آروم نشد بعد بیاید ببینم هنوز میتونید بچه اوردن رو رومنتسایز کنید یا نه.

احتمال دادیم پری رد شده باشه.

و نمیگم مقایسه و ترس اصلا نخواهد بود چرا همیشه در مسیر هست ولی از یه حدی که زیاد‌تر میشه چشم‌هات به دنبال همون میگرده.

تهش همیشه میشه مقایسه و مقایسه و در آخر اگر خیلی بخوای اون ترس رو حلاجی کنی، به این میرسی که "دنیا اصلا به هنر من چه نیازی داره؟که چی؟" و کافیه این سوال رو از خودت بپرسی و تو اون بیهودگی غرق شی، تا هیچوقت دست نبری سمت قلم، هیچوقت ساز رو دستت نگیری، دست‌هات دیگه رنگ بوم نگیره و بدنت با صدای موسیقی حرکت نکنه و دوربینت احساسات رو ثبت نکنه. کافیه در بیهودگی غرق شی. چون هنر قیام در برابر بیهودگیه. هنر به شکل در آوردن این بیهودگی و نگاه بهش از بیرون هست نه گرفتن و قورت دادنش تا زمانی که بخوای بالا بیاریش و به یه کار معمولی مشغول بشی که یادت بره زمانی هنرمند بودی. فقط کافیه تمام نگاهت پر بشه از مقایسه و ترس تا هیچوقت دیگه رنگ هنرو نبینی و من‌ اینو نمیخوام.