الحَنیٖـــــن

من اصلا حوصلۀ آدم‌های مرموز و نصفه و نیمه را ندارم... آدم یا باید درست و حسابی بیاید و بماند، یا بی چک و چانه خودش را بردارد و برود دنبالِ زندگی‌اش. من از آدم‌های بلاتکلیفِ شال و کلاه کردۀ رابطه‌ها بیزارم! بودنِ کسی که نه می‌شود روی حضور و حرف‌هایش حساب کرد، نه نسبت به آدم تعهد و علاقه‌ای دارد، به چه درد می‌خورد؟! من از آن دسته آدم‌هایی‌ام که سال‌ها برای پیدا شدن آدمی لایق و شایستۀ همنشینی صبر می‌کنند، اما وقتی زمانش رسید، یک دانه پر و پا قرصش را برای خودشان انتخاب می‌کنند. از آن آدم‌هایی‌ام که دورشان را با هرکس و ناکس شلوغ نمی‌کنند، که برای حریمشان ارزش قائلند. که کیفیت را فدای کمیت نمی‌کنند. آدم‌هایی که دنبالِ ساخته شدن‌اند نه سرگرمی. آن‌هایی که برای حفظ اصالت رابطه‌ها می‌جنگند. «همنشین» خوب است کم باشد، اما اصیل، اما منحصر به خودِ آدم... لطفا این‌قدر به رسم عادت، آدم‌های اشتباهِ رابطه‌ها را کِش ندهید! آدم‌ها که کِش بیایند؛ ماهیتشان تغییر می‌کند، به ماهیت و اصالت آدم‌ها دست نزنید، همۀ آدم‌ها خوب‌اند، اگر جایی که «باید و شاید» باشند! اجازه بدهیم آدم‌ها سرجای خودشان بمانند. با خودخواهی و لجاجتمان، پازل زیبای خلقت را خراب نکنیم!

نرگس صرافیان طوفان‌