الحَنیٖـــــن

مهار کردن خواست‌ها و هدایت کردن امیال طبیعی به مجرای صحیح کار دشواری است، اما من به تجربه می‌دانم که شدنی است. خدا تا حدودی به ما اختیار داده که زمام سرنوشتمان را به دست بگیریم. هنگامی که قوه‌های ما به خوراکی نیاز پیدا می‌کنند که به دست نمی‌آورند، هنگامی که ارادۀ ما طالب راهی می‌شود که ما نمی‌توانیم در پیش بگیریم، نیازی نیست که گرسنگی بکشیم یا نومیدانه از حرکت بایستیم. باید خوراک دیگری برای ذهن‌مان بجوییم، خوراکی به نیرومندی همان خوراک ممنوعی که فکرمان می‌خواست بچشد، شاید حتی پاکتر و خالص‌تر. باید راهی پیش پای خطرجوی خود بگذاریم، به همان مستقیمی و فراخی راهی که تقدیر بر ما بسته است، حتی اگر دشوارتر و ناهموارتر باشد.

جِین ایر/شارلوت برونته