تاملاتِ شبانه: ابوذر شریعتی
📈 Аналітичний огляд Telegram-каналу تاملاتِ شبانه: ابوذر شریعتی
Канал تاملاتِ شبانه: ابوذر شریعتی (@schopenhauer71) у мовному сегменті Фарсі є активним учасником. На даний момент спільнота об'єднує 13 243 підписників, посідаючи 2 933 місце в категорії Книги та 25 511 місце у регіоні Іран.
📊 Показники аудиторії та динаміка
З моменту свого створення невідомо, проект продемонстрував стрімке зростання, зібравши аудиторію у 13 243 підписників.
За останніми даними від 11 листопада, 2026, канал демонструє стабільну активність. Хоча за останні 30 днів спостерігається зміна кількості учасників на -87, а за останні 24 години на -13, загальне охоплення залишається високим.
- Статус верифікації: Не верифікований
- Рівень залученості (ER): Середній показник залученості аудиторії становить 5.44%. Протягом перших 24 годин після публікації контент зазвичай збирає 2.97% реакцій від загальної кількості підписників.
- Охоплення публікацій: В середньому кожен допис отримує 720 переглядів. Протягом першої доби публікація в середньому набирає 393 переглядів.
- Реакції та взаємодія: Аудиторія активно підтримує контент: середня кількість реакцій на один пост – 9.
- Тематичні інтереси: Контент зосереджений навколо ключових тем, таких як فلسفه, #پادکست_شب, #ابوذر_شریعتی, #امید_بیداری, آلمانی.
📝 Опис та контентна політика
Опис каналу не надано.
Завдяки високій частоті оновлень (останні дані отримано 12 листопада, 2026), канал підтримує актуальність та високий рівень охоплення публікацій. Аналітика показує, що аудиторія активно взаємодіє з контентом, що робить його важливою точкою впливу в категорії Книги.
Завантажуємо дані
| Дата | Залучення підписників | Згадування | Канали | |
| 13 листопада | 0 | |||
| 12 листопада | +2 | |||
| 11 листопада | 0 | |||
| 10 листопада | +5 | |||
| 09 листопада | +8 | |||
| 08 листопада | +10 | |||
| 07 листопада | +6 | |||
| 06 листопада | +1 | |||
| 05 листопада | +4 | |||
| 04 листопада | 0 | |||
| 03 листопада | 0 | |||
| 02 листопада | 0 | |||
| 01 листопада | 0 |
| 2 | مرگ مسالهی زندگان است
مردگان، پشیزی برای آن ارزش و اهمیت قائل نیستند
و ما هم پس از مرگ، وقعی بدان نخواهیم نهاد… | 200 |
| 3 | کنفرانس امشب ساعت ۱۰ شب :
📍 مکان: گروه «جاری شو در سفر زیسته»
کافه فلسفه
https://t.me/+KoMQd3Vq-0diYmIx | 147 |
| 4 | حق با مونتنی، فیلسوفِ درد و مرگ بود، آدمی روحش، زودتر از جسمش چروک بر میدارد
بله تصدقت گردم درست حدس زدی
نه تنها روحم بل ذهن و ضمیرم، نهادم و روانم نیز پس از تو عمیقا چروک برداشته و مچاله شده است. | 365 |
| 5 | من معتقدم اگر بتوانم یک درد یا یک بار روحی روانی از یک جان کم کنم، همین یک کنش من، یک جهان ارزش خواهد داشت چراکه هرجان یک جهان است ولو اینکه یک عده ملانقطی که فلسفه را ارث بابای خودشان میدانند و معتقدند صرفا همانها باید از فلسفه سخن بگویند، مدام برچسب ابتذال تلگرامی بزنند و با فحش و ناسزا و تخریب شخصیتی سعی در مانع تراشی بکنند. این راه مبارک به علت عشق و عشق قلبی خودم و حمایت دوستان نازنینی که در کلاسها و پروژههای آموزشی شرکت میکنند تا روزی که نایی دارم و نفسی هست ادامه خواهد داشت.
#چهار و #پایان
#تاملات_شبانه
#موضع_فلسفی_من
#ابوذر_شریعتی | 618 |
| 6 | و نیز در همین راستا و با همین رویکرد بود که به موضوعاتی چون پدیدارشناسیِ ترس (ترس از بیماری، از دست دادن، مرگ یا نگرانی از آینده و حسرت خوردن برای گذشته و …) پدیدارشناسیِ سرطان، پدیدارشناسی و فلسفهی درد و فلسفه همچون التیامی برای زخمهای زندگی (یا فلسفه به مثابهی تسلایی برای رنج و مصیبتهای آدمی) پرداختم و زین پس نیز خواهم پرداخت.
#سه | 567 |
| 7 | و یا نیچه، آن طغیانگر و لوحشکنِ بزرگ و سترگ، که زندگی را بهجای وعدههای هورقولیایی کشیشان مسیحیت تقدیس میکرد و به زندگی آری میگفت و آشکارا فریاد بر میآورد که آری گوی به زندگی است (و دقیقا به همین علت با هرچیزی که قالب میگرفت مخالفت میکرد چراکه قالبها، غالباً اندیشه را محدود و سانسور میکنند پس هشدار میداد که از پژوهشگر دانشگاهی، متفکر در نمیآید زیرا او در قید و بند رای و نظر دیگری است درحالی که متفکر از ابتدا هر جزم و تعصب و پیشداوری را اپوخه میکند به تعلیق در میآورد تا خود مستقیما با حاق امور مواجه شود)
به همین علت هم بود که در طی ده سال گذشته در آکادمی فلسفه، از همه بیشتر سقراط، سنکا، رواقیون، مونتنی، شوپنهاور و علیالخصوص نیچه (و همینطور بخشی از آراء هایدگر که قبلتر توضیح دادهام چرا از هر فیلسوفی انضمامیتر است) توجه و تمرکزم را به خود جلب کرده بودند.
#دو | 546 |
| 8 | موضع و رویکرد من در فلسفه چنین است:
اگر فلسفهای نتواند به من افقی نو در ساحت هستیشناختی و در قلمرو معرفتشناختی بدهد و نهایتا در جهت کاستن از رنج و درد دیگری یا برداشتن یک بار روحی روانی از دوش دیگری، کمکی نکند یا کاری از او بر نیاید و صرفا غرق در انتزاعیات و سولپسیزم و دنیای کاغذی خودش و مقولات نهگانه و دوازدهگانه و مغلقگوییهای هگلی شود، پشیزی ارزش نخواهد داشت.
به همین دلیل است که در میان همهی فلاسفه، آنان که فلسفه را زیستهاند (نه اینکه صرفاً فلسفهبافی کرده باشند) تمام اندیشه و شوق و ذوق و ذهن و ضمیر و روح و روان و جانم را تسخیر کردهاند: فیلسوفانی چون سقراط که فلسفه را در کوچهپسکوچههای آتن و در بین مردم و بطن و متن جامعه، تنفس میکرد و با بازاری و کارگر و سرباز و فرمانده و نظامی و اهالی سیاست و خلاصه هر شهروند دیگری حتی سوفیستها به دیالوگ میپرداخت یا سنکا و رواقیونی که خرد را مرهم رنج میدانستند و یا مونتنی که در خویشتن زیست و زندگی عینی و انضمامی خود را روایت کرد و نوشت و یا شوپنهاور که رنج را بنیان هستی دیده بود و متذکر شده بود که هرکس سختی نکشد تربیت نشده است.
#یک | 431 |
| 9 | Take On Me DUORUSH.m4a | 301 |
| 10 | +9 Heaven_01.jpg | 360 |
| 11 | خود از نه امید رَستم نی ز غم
وین میان خوش دست و پایی میزنم | 409 |
| 12 | پارادوکس یعنی،
ندارمت و گاهی فکر از دست دادنت دیوانهام میکند ..!
#شما_نوشتید
#زهرا_م | 519 |
| 13 | سوگ، تنها و آخرین پیوند من با آدمی و خاطرات اوست؛ پیوندی که با تمام وجود به آن چنگ زدهام و نمیخواهم از دستش بدهم.
نمیخواهم باور کنم که تنها اثباتِ وجود او در ذهن من است؛ در حافظهای که نه میتوان به آن تکیه کرد و نه میتوان از ماندگاریاش مطمئن بود.
اما اگر فردا من هم نباشم، و آنکس که وجود مرا در ذهنش به خاطر دارد نیز از میان برود، چه؟
آنوقت دیگر چه چیزی از ما باقی میماند؟
نیستی...
#نگار | 489 |
| 14 | در ادامهی پرسش و بحث فوق 👆
حالا تصور کنید در دنیایی زندگی میکنیم که هیچ خبر و اثری از سوگ و عزا و غمِ از دست دادن نیست.
از دست دادن کسانی که دوسشون داریم برامون به هر دلیلی عزیزترین موجود زندهی این هستی هستن (حالا میخواد بچه باشه یا معشوق یا مادر و پدر و یا حیوون خونگی و هر کس و هرچیز دیگه) سخته، دردناکه، وحشتناکه و واقعا زجرآور اما زجرآورتر و زهرمارتر و گزندناکتر از این از دست دادنِ عزیزان، از دست دادن غم و مصیبتِ اونهاست. اشتباه نکنید نمیخوام بگم باید شب و روز سیاه پوشید و یه گوشت نشست و زار زد نه، بلکه میخوام بگم این خود سوگ و غمِ از دست دادن عزیز هست که مهمه و نباید از دست بره.
بهطور مثال عزیز کسی میمیره، اون آدم مطلع میشه ولی عین خیالشم نیست و کاملا بیتفاوت میبره دفنش میکنه میاد میشینه شامشو میخوره یا میره مهمونی و سر کار و ...
چهقدر چنین دنیایی وحشتناکه... چهقدر خشک و بیروح و ملالآوره...
باری دنیای بیسوگ دنیای عاری از احساس و عاطفه و همدلی و همدردیست که اصلیترین عامل انسانیت و انصاف و وجدان اخلاقی و شرافت عقلانی آدمیست.
بنابراین آیا تصور اینکه غم و سوگی در کار نباشه دردناک نیست؟
آیا شما حاضرید غم و سوگ کسی که عزیزتون بود رو از دست بدید؟ حاضرید مغزتون رو دستکاری کنن تا دیگه هرگز فکر و ذکرش اذیتتون نکنه؟ من بخشصه حاضر نیستم و غم و درد و رنج و عذابش رو هم دوست دارم.
در واقع تنها چیزی که ازش دارم همین غم و سوگشه. اگه بفهمم و بدونم که قراره فلان روز این غم رو هم از من بگیرن، حتما از غصهی از دست دادنِ غصه و غم و سوگش دق خواهم کرد.
پست مرتبط: سوگ حق انسان است. | 487 |
| 15 | انسان بدون سوگ، دیگر هیچ تفاوتی با سنگ و کلوخ نخواهد داشت.
دنیایی رو تصور کنید که انسان سوگوار نیست هر عزیزی که میمیره براحتی تمام خاطرات تلخ و شیرینی که دیگران با او داشتن هم بلافاصله و بدون هیچ درنگی از بین میره طوری که گویی از اساس چنین فردی از بیخوبُن نبوده و هیچ گذشته و داستان و روایتی در کار نبوده!
بهطور مثال فرض کنید بیژن و سوسن سالها در عشق همدیگه سوختن ولی یک روز سوسن ناگهان میمیره. بیژن میاد صحنه رو میبینه و زنگ میزنه بیان جنازه رو ببرن و بعد بلافاصله میره دیسکو و خلاص!
چه دنیایی! | 14 |
| 16 | آدم از خود میپرسد که تو با این سالها که گذشت چه کردی؟ بهترین سالهای عمرت را کجا خاک کردی؟ زندگی کردی یا نه؟
شب های روشن، داستایفسکی | 633 |
| 17 | درست به همان اندازه که از تنها ماندن بیزار بود، تنهایی را دوست داشت.
لِیدی اِل، رومن گاری | 522 |
| 18 | از کودکی ام،
مرز ها را نادیده میگرفتم.
هیچگاه رنگ هایم،
در منحنی های بسته و سیاه جای نگرفتند. | 602 |
| 19 | در توصیف حال و طور یا احوال و اطوار ماهایی که در مرکز خودکشی زندگی میکنیم یا کسانی که چنین بودند و از میان ما رفتند و بلیط ورودشان به زندگی را جسورانه و نه بزدلانه پس دادند… | 605 |
| 20 | کسانی که به مرزِ خودکشی میرسند، پیش از مرگِ جسم، از درون فرو میریزند
از درون به وضعیتی میرسند که میتوان آن را «موقعیت هرمنوتیکیِ نیستی» نامید
جایی که جهان، دیگر هیچ معنایی برای تفسیر ندارد.
در این نقطه، هیچ مسئلهای برای حل کردن وجود ندارد
هیچ انگیزهای برای جانی تازه گرفتن وجود ندارد
هیچ دشمنی یا کینه و نفرتی برای حداقل واکشنی از سر خشم و نفرت و غضب هم وجود ندارد! وه چه سپهر هولناکیست این سپهر بیرمقی و فسردگی و خستگی از هر چیزی که بود و هر چیزی که هست و به فعل بودن یا شدن آلوده میشود! اما…
اما آخر مگر انسان به میل و خواسته و تمنای میل و آرزو و آمالش زنده نیست؟ پس چگونه میتوان از کسی که هیچ میلی برای بودن ندارد انتظار زیستن داشت؟
اینجا و در این موقعیت مرزیِ خاص است که حتی اگر هنوز فرد، عشقی در دلش زنده باشد، میلِ تماس، گفتوگو و حتی یک احوالپرسی ساده، در وجودش خاموش میشود. دیگر نه خیانت معشوق برایش اهمیتی دارد و نه خوشبختی و بدبختیایش هیچ تفاوتی!
اشتباه نکنید
چنین فردی، بسیار پیش میآید که در جمع، بخندد، شوخی کند تا جایی که از موضع دیگری، او فردی خوشوقت که زندگی در تکتک سلولهایش جاریست، به نظر میآید
اما در خلوت، آینهی درون را باز میکند و با ایگویی مواجه میشود که از معنا تهی شده و هیچ رقمی برای هیچ امری در این عالم ندارد!
در اعماق درون چنین فردی، حتی نفرت هم مهمل میشود! و دیگر نه نفرت از جهان که خستگی از بودن و ادامه دادن پیش کشیده میشود
نوعی اشباعِ خاموش از هستی.
آنجا که انسان دیگر حتی حوصله مردن را هم ندارد! صرفا میخواهد «نباشد»
در سکوتی که نه فریاد دارد، نه امید، فقط انتظارِ نبودن است و هیچ شدن و به عدم پیوستن چرا که از این چشمانداز که چشماندازِ قربِ نیستی است:
مطلبی گر بود از هستی همین آزار بود
ورنه در کنج عدم آسودگی بسیار بود… | 645 |
