ام حیدر

برای بار هزارم فایل پروپوزالمو فرستادم برای استادم، برای اصلاحیه نخوردن و تصویب شدنش هزارتا صلوات نذر میکنم، خدایا لطفا🙏🏼 اگه الان نشه، مییییره تا مهر :))) بیچاره‌ام.

اگه مشکل هوای مازندران قابل حل بود، برمیگشتم و همینجا میمردم.

واقعا زییاست

بیمارستان‌ها و قبرستون‌های مازندران قابلیت اینو داره بشینی تو فضای سبزش چایی و جوجه بزنی.

تصور دوستام از من:

نمیشه باورممم

مثل روزی که snn رسما فیلمم رو گرفت و لوگوی خودشو روش زد و وقتی اعتراض کردم، همه پریدن بهم که: الان تو این وضعیت به فکر این چیزایی؟ خب عزیزانم، ما تمام عمرمون درین سرزمین در برهه‌های حساس کنونی به سر میبریم. پس دیگه بیخیال همه چیز بشیم دیگه؟

خودم ندیده بودم، ولی تابحال چندین نفر برام فرستادن و نمیدونم فقط برای من عجیبه؟ یا مثلا یه چیز نرماله تو فعالیت مجازی؟ نمیدونم.

مدت‌هاست چیزی به اسم اجازه گرفتن برای استفاده از محتوای پیج اشخاص وجود نداره. درحالی که بارها پیش اومده فلان خبرنگار خارجی که اساسا شغلش همینه، اومده و بابت این ازم اجازه گرفته و من هربار بخاطر نبود این فرهنگ بین خودمون افسوس میخورم.

صبحی که بعد شنیدن خبر شهادت آقا راه افتادم سمت انقلاب، تو مترو خانوما خیلی گریه‌های بلند و داد و هوار میکردن و من ازین مدل شلوغ کردن متنففرم خصوصا تو اون شرایط که همه فرو پاشیده بودیم هی جلوی خودمو گرفتم، آخرش سرشون داد زدم :))) واقعا داد زدم که دهنشونو ببندن کلا کاش ملت تو محیط بسته و عمومی خفه باشن. ممنون

صبحی که بعد شنیدن خبر شهادت آقا راه افتادم سمت انقلاب، تو مترو خانوما خیلی گریه‌های بلند و داد و هوار میکردن و من ازین مدل شلوغ کردن متنففرم هی جلوی خودمو گرفتم، آخرش سرشون داد زدم :))) واقعا داد زدم که دهنشونو ببندن کلا کاش ملت تو محیط بسته و عمومی خفه باشن. ممنون

من تو این شلوغیای این مدلی معمولا تنهام و هر چقد دلم میخواد راه میرم و هرجا دلم بخواد با ملت دعوا میکنم. جدی در حالت عادی روم نمیشه حقمو بگیرم، ولی اینجور جاها زن و مرد نداره، هرکی بی‌قانونی و اذیت کنه رو میزنم. و واقعا روحم آروم میگیره

درواقع من هیچ تلاشی برای رسیدن به پیکرها نکردم، اصلا معتقدم درست نیست که توی اون جمعیت و فشار و مخصوصا حضور آقایون قرار بگیرم من یه گوشه که خنک‌تر بود می‌ایستادم و به صدای مداح گوش میدادم، ماشین حمل پیکر میومد از جلوم رد میشد :؛)

درواقع من هیچ تلاشی برای رسیدن به پیکرها نکردم، اصلا معتقدم درست نیست که توی اون جمعیت و آقایون قرار بگیرم که برم و همچین کاری کنم من یه گوشه که خنک‌تر بود می‌ایستادم و به صدای مداح گوش میدادم، ماشین حمل پیکر میومد از جلوم رد میشد :؛)

بعد اصلا روم نمیشد بیام اینجا بگم اینا رو چون میدونستم خیلیا نتونستن بیان و به بقیه هم خیلی سخت گذشته ولی گفتم همیشه غر میزنی، این دفعه بیا اینم بگو

من خیلی آدم نشونه‌بازی نیستم، قبلا هم گفتم اما امروز دیگه حس کردم شهید یه چیزایی رو برام تلافی کرد شاید بد رفتاری بعضی مهموناش، شاید خستگیمون تو مراسماتش، نمیدونم. هرچند همه رو با جون و دل میخریدیم، ولی خب..

دفعه‌ی اول و دوم