(𝕄𝕒𝕚𝕜𝕒𝕕𝕒) (میکده)

ز هر چمن که گذشتم، به هر گلی که رسیدم به آب دیده نوشتم : که یار جایی تو خالیست

کسی به سرو گفت که چرا میوه ای نمی آری؟ سرو گفت: که آزادگان تهی دستند

سـَرو ، آزاد شد آن‌دم که ثمر هیچ نداد بی ثمر شو که ثمر هاست در این بی‌ثمری

بحث با ناقص خیالان شیوای استاد نیست علم افلاطون حریف جهل مادرزادنیست

ظاهرم چون بید مجنون است و باطن مثل سرو از تواضع سر به زیر انداختم......خم نیستم

اگر چرخ وجود من از گردش فرو ماند بگرداند مرا آنکس که گردون را بگرداند

واعظی پرسید از فرزند خویش هیچ میدانی مسلمانی به چیست؟ صدق و بی آزاری و خدمت به خلق ، هم عبادت هم کلید زندگیست پسر گفت زین معیار اندر شهر ما یک مسلمان هست آن هم اَرمنیست

یا رب دل پاک و جان آگاهم ده آه شب و گریهٔ سحرگاهم ده در راه خود اول ز خودم بی‌خود کن بی‌خود چو شدم ز خود به خود راهم ده….

چون وا نمیکنی گرهی خود گره مباش ابرو گشاده باش چو دستت گشاده نیست…

تنم در وسعت دنیای پهناور نمی گنجد روان سر کشم در قالب پیکر نمی گنجد مرا اسرار ازین گفتگو بالا تر است اما به گوش خلق ، ازین حرف بالاتر نمی گنجد

بزرگترین فاصله میان دو شهر نیست بلکه میان انسانی است که بودی و انسانی که ناچار شدی بشوی

ظاهرم چون بید‌مجنون است و باطن مثل سرو! از تواضع سر به زیر انداختم، خم نیستم..