(𝕄𝕒𝕚𝕜𝕒𝕕𝕒) (میکده)

بشارت میدهد هر دم عصای پیر در دستم که مرگ اینجاست یا اینجاست یا اینجاست یا اینجا

شیخ اگر بودم نه فتوا بلکه (می) دستور بود تار تسبیح ام ز گیسو دانه اش انگور بود

ابر آمد و باز بر سرِ سبزه گریست بی بادهٔ گلرنگ نمی‌باید زیست این سبزه که امروز تماشا گه ماست تا سبزهٔ خاک ما تماشا گه کیست!

ما را خراب حالى، از رعشة خمارست از درد باده ما را، تعمير مى توان كرد…/

به خوابم یک نظر بگذر ٫ که سر مستم کند بویت ک من مشتاقم ای سر کش٫ به قد و قامت و رویت #تبریزی

نخلِ تنهایی من میوه فراوان دارد نیست چون بی ثمران حاجت پیوند مرا

لطف بی حد ارزش مهر و وفا را بشکند هر متاعی از فراوانی بها را بشکند دستگیری گر کنی از هرکسی هوشیار باش کور اگر بینا شود اول عصا را بشکند

شب تاریک و سنگستان و من مست قدح از دست من افتاد و نشکست نگه‌دارنده‌اش نیکو نگه داشت وگرنه صد قدح نفتاده بشکست

گفتیم: مگر اولیاییم، نه‌ایم یا صوفی صفهٔ صفاییم، نه‌ایم آراسته ظاهریم و باطن نه چنان القصه، چنانکه می‌نماییم، نه ‌ایم شیخ بهایی

مرا اسرار ازین گفتگو بالاتر است اما به گوش خلق ازین حرف بالاتر نمی‌گنجد

ز هر چمن که گذشتم، به هر گلی که رسیدم به آب دیده نوشتم : که یار جایی تو خالیست

کسی به سرو گفت که چرا میوه ای نمی آری؟ سرو گفت: که آزادگان تهی دستند

سـَرو ، آزاد شد آن‌دم که ثمر هیچ نداد بی ثمر شو که ثمر هاست در این بی‌ثمری

بحث با ناقص خیالان شیوای استاد نیست علم افلاطون حریف جهل مادرزادنیست

ظاهرم چون بید مجنون است و باطن مثل سرو از تواضع سر به زیر انداختم......خم نیستم

اگر چرخ وجود من از گردش فرو ماند بگرداند مرا آنکس که گردون را بگرداند