(𝕄𝕒𝕚𝕜𝕒𝕕𝕒) (میکده)

حصاری دور‌ خور چیدم که هر بی ریشه‌ای ناید که تنهایی با ارزش به از جمع شغالان است

عشق آمد كه از اين قافله غارت ببرد از زليخاى نگون بخت غرامت ببرد از خدا هم گله دارد دل يعقوب ولى ؛ قاصدى نيست كه تا عرش شكايت ببرد گول اين درهم و دينار نخور كاين حاكم با صداى سكه آمد كه حقيقت ببرد اوكه انگار غريبى به دلش ساخته است يك نفر كاش مرا تا دل غربت ببرد ! بلبلى در قفس آنجاست كه دل برده زِما كاش صياد تو ما را به اسارت ببرد او كه بازآمده ازما چه مگر مانده بگو تحفه اى نيست كه از ما به غنيمت ببرد آن خدايى كه به جز رنج به ما هیچ نداد منطقش چیست كه مارا به قيامت ببرد

سر هر سینه سری تکیه کند وقت وداع سر ما ز بی کسی تکیه به دیوار کند

چشم مست یار شد مخمور و مدهوشیم ما باده از جوش نشاط افتاد و در جوشیم ما #صائب

خوش آن سالک که گیرد پیش راه دلستانی را قلم باشد به جای شمع بزم اهل معانی را به نامحرم نشاید گفت اسرار نهانی را بپیچم چون قلم در نامه پیغام زبانی را چرا خم گشته میگردند پیران جهاندیده مگر در خاک می‌جویند ایام جوانی را #غنی _کشمیری

بشارت میدهد هر دم عصای پیر در دستم که مرگ اینجاست یا اینجاست یا اینجاست یا اینجا

شیخ اگر بودم نه فتوا بلکه (می) دستور بود تار تسبیح ام ز گیسو دانه اش انگور بود

ابر آمد و باز بر سرِ سبزه گریست بی بادهٔ گلرنگ نمی‌باید زیست این سبزه که امروز تماشا گه ماست تا سبزهٔ خاک ما تماشا گه کیست!

ما را خراب حالى، از رعشة خمارست از درد باده ما را، تعمير مى توان كرد…/

به خوابم یک نظر بگذر ٫ که سر مستم کند بویت ک من مشتاقم ای سر کش٫ به قد و قامت و رویت #تبریزی

نخلِ تنهایی من میوه فراوان دارد نیست چون بی ثمران حاجت پیوند مرا

لطف بی حد ارزش مهر و وفا را بشکند هر متاعی از فراوانی بها را بشکند دستگیری گر کنی از هرکسی هوشیار باش کور اگر بینا شود اول عصا را بشکند

شب تاریک و سنگستان و من مست قدح از دست من افتاد و نشکست نگه‌دارنده‌اش نیکو نگه داشت وگرنه صد قدح نفتاده بشکست

گفتیم: مگر اولیاییم، نه‌ایم یا صوفی صفهٔ صفاییم، نه‌ایم آراسته ظاهریم و باطن نه چنان القصه، چنانکه می‌نماییم، نه ‌ایم شیخ بهایی

مرا اسرار ازین گفتگو بالاتر است اما به گوش خلق ازین حرف بالاتر نمی‌گنجد

ز هر چمن که گذشتم، به هر گلی که رسیدم به آب دیده نوشتم : که یار جایی تو خالیست

کسی به سرو گفت که چرا میوه ای نمی آری؟ سرو گفت: که آزادگان تهی دستند