مصدع اوقات

احساس می‌کنم پسری که کیکو و دیور رو می‌شناسه از پسری که بلده مو ببافه هم خطرناکتره

چه جالب که دوست پسراتون اصلا برندهایی مثل kiko و rhode و Dior میشناسن این شانسی که من دارم فکر کنم پارتنر آیندم فقط رژ مکه ای رو بشناسه ^Sadaf^ @sut_tw

‏این قضیه هر روز سر کار رفتن تا بتونی پول دربیاری و اینا هم اصلاً جالب نیست.

الکی با مطالعه و رفتن به دانشگاه انباشت دانش نکنید و ادای خردمندها رو در نیارید و مثل همون حیوان بی‌باکی که هستید حیات احمقانه‌تون رو ادامه بدید.

😉

ملت یا خیلی بیکار هستن یا کودک که دنبال کوچیکترین مسئله می‌گردن برای کس‌گویی به همدیگه‌. یکسری سر آزاد و دولتی بودن دانشگاه با هم دعواشون میشه، یکسری دیگه میگن دخترها اینجور پسرها اونجور، برخی بندگان خدا هم صرفا سر علاقه‌ی آدم‌ها به فصل‌های مختلف افتادن به جون هم. چتونه بچه‌ها؟ آروم باشید لطفا. شما مشکلی ندارید، فقط هوا خیلی گرمه، برق قطع میشه، تو ایران زندگی می‌کنیم، همه‌چیز گرونه، اکثرمون مشکلات روانی داریم، زندگیامون هم که کیریه و آینده‌ای هم احتمالا نداریم. حالا این‌چیزها که اعصاب‌خردی نداره عزیزان من.

به نظرم سلامت روان آدم‌هایی که پوست لبشون رو میکنن میشه از روی لباشون حدس زد. برای مثال من پوست لب ندارم

https://t.me/uttweet/80146 بچه‌ها یک سوال جدی؛ ده سالتونه؟ نه جدی؟ من پشمام ریخته واقعا. این چه کل کل کسشریه؟ دارید با زندگی‌هاتون چه کار می‌کنید؟ به چه نوع زوال عقلی مبتلا شدید؟ دعوا سر "دانشگاه"؟ نه یعنی واقعا حاضرید وقتتون رو بذارید و بشینید سر اینکه دانشگاه کی بهتره و کی پولدارتر و باهوش‌تره(اون هم بر اساس دانشگاه😭) بحث کنید؟ خدای من. واقعا در این مملکت برای هر کانسپتی خایمال وجود داره و هیچ‌ چیز باورکردنی نیست.

فصل دوم house of the dragon باعث میشه آدم دوباره دلش بخواد game of thrones رو ببینه. انقدر که کسشره و برای از بین بردن این میزان از کسشر باید به گات پناه ببری.

به عنوان کسی که چندسالِ ابتداییِ زندگیش رو در ترس از جن و اینجور موجودات گذرونده میگم ای کاش جن‌‌زده بودم حداقل ولی آدم‌زده نه.

بنده در حال گوش دادن به این شاهکار:

بنده و دو شخصیت دیگرم درحال کلنجار برای فریاد نزدن سر فردی که وقتی در صندوق پول خرد ندارم تراول صد تومنی میده(فاکتورش شده ۲۶ هزار و پونصد تومن)

😭😭

بدنساز بودن هم خیلی سخته فکر کن همش مجبور باشی کلی ژست بگیری و عکس بازوت رو با کپشن‌های گنده‌گوزانه استوری کنی تا دشمن‌های فرضیت ازت بترسن ولی احتمالا خودت هم می‌دونی که درواقعیت کسی گوزش هم حسابت نمی‌کنه

یک فریم از پی‌ام‌اس:

چهار پنج سالم بود یه بچه‌گربه‌ی سیاه و سفید داشتم، تو حیاط خونه‌ی بابابزرگ با خانواده‌ش زندگی می‌کرد. از روزی که تازه به دنیا اومده بود و به زور راه میرفت تا بزرگ شدنش مراقبش بودم. یه روز رفتم دنبالش، گفتن گربه‌ت نیست، رفته. گربه‌ی پدرسگ، من هنوز به تو فکر می‌کنم. تو اولین دوستم بودی کسکش. هنوز وقتی یکی درمورد بچه‌گربه حرف می‌زنه، اولین تصویری که توی ذهنم میاد یه بچه‌گربه‌ی سیاه و سفیده که نمی‌تونه راه بره‌.

آدم ممکنه فکر کنه این سریال‌های ایرانی خیلی کسشرن ولی مخاطباش رو که می‌بینه تازه مطمئن میشه که قطعا کسشرن

البته ورژن اصلیش فکر می‌کنم این باشه. https://t.me/httpmosadee/11102