Mahourtext

چقدر این فاصله تلخ بود من این دنیا تو آن دنیا که دلتنگی چه بی رحم‌بود به قبلب کوچکم اما چقدر از خاطرت گفتم چقدر من گریه ها کردم که بی تاب از دلم گفتم هنوزم شهر من تنهاست هنوزم سرد این خونه اگر رفتی نمیدانم چقدر از خاطرت مونده دلم تنگه ، دلم خونه که نیستی و چه ویرونه همون خنده پریشونه چه بی‌رحم است این تقدیر که سهم من فقط غم شد تو رفتی و نفهمیدی دلم بعد از تو آدم شد؟

اگر در جهانم پذیرفته باشم که عشق، سوءتفاهم است، ترجیح می‌دهم آن را در پسِ ذهنِ تاریک و خسته‌ام با همان قرمزِ معروف به نقش بکشم؛ چرا که این تن را به همان تپش‌های نامنظمِ قلبم زنده می‌دانم. و زندگی برایم همان شوقِ پنهانی‌ست در پسِ نگاه‌های پر از انکارم. عشق، سوءتفاهم است در مقابلِ نفهمیدنِ دیگری؛ که عشق مرا ترک کرده است، که از من به وفور فرار می‌کند. #ماهور_زائرمیری

گاهی برای تولد چیزی تازه ،چیزی از شکل قبلش باید ویران شه …

سرنوشت بيش از آنكه تورا به مقصد برساند، تورا به انسانى تبديل مى كند كه شايسته ى رسيدن است.

به که میسپاری مرا؟ به جهانی که ز من ترسیده؟ به شبی که غمم را دیده؟ به خدایی که مرا نشنیده؟ به که می‌سپاری مرا؟ به خیابانِ پر از آدم‌ها؟ به سکوتی که مرا فهمیده؟ به دلی که ز من رنجیده؟ به که میسپاری مرا؟ به کجای شبِ بی‌قراری؟ به کدامین غمِ بی‌شماری؟ به که، جز مرگ، در این تنهایی؟ #ماهور_زائرميري

رنج، از «آن‌چه هست» نمی‌آید؛ از نپذیرفتنِ آن می‌آید. پذیرش، دیدنِ حقیقت است؛ بی‌آنکه بخواهی آن را به شکل دیگری درآوری...

می روم شاید شبی باور شود آن همه خطم فقط سرگرمی این دل نبود می روم شاید که یک شب خوانده شد زخم تنم گر نوشتم با هیاهو ، از سر مستی نبود من غزل ها را دریدم، خانه شد هر بیت من من اگر شعر شدم ، از ذوق و سرمستی نبود من خودم بودم ، دلم بود و نبود عشق تو گر نوشتم دفتری از تو ، که بی مهری نبود عاشقت بودم که اینگونه تو در شعر زنده ای آن همه دل تنگی ام ، تنها ز تنهایی نبود #ماهور_زائرمیری

داستان تو سر آغاز مبهم یک اتفاق بی انتها بود که از تراشه ی ذهنم راه خروج نداشت . من تو را عمیقا در چهارچوب دلهره با ترس اما دلخواسته احساس کردم چه بسا که اتفاق تاریک و تاریک دستت به گمانم تورا در قلبم حل کرد . نگاهت شروع جواب سوال های من بود من را در همان خاموشی بی انکه خودمان هم را ببنیم در سلول وجودت کن اینبار دستانت جریان جمله بدون انکار من شد که گویا تسلیمم.... #ماهور_زائرمیری

در دنیای من، جهانِ آدم‌ها تاریک نیست؛ پر از زخم است، پر از دلتنگی، و گاهی زیباست، اگر فراموش کنند که چه کسی بوده‌اند. من به جهانم عشق قرض داده‌ام؛ که اگر روزی در خودم نبود، اگر در دستانم نبود، اگر شکست، پایانِ هر دل‌دادنی شد، بدانم که روزی خودم آن را به این دنیا قرض داده‌ام. و انتظاری نیست برای پس گرفتنش. جهانِ عاطفی‌ام را بخشیدم به آن‌که شعرم را خواند و نفهمید. به آن‌که از چشم‌های بی‌قرارم ترسید. و به آن‌که، در آخر، ندید قدرتِ زنانه‌ام را؛ آن‌گونه که آرام و بی‌صدا طلبِ عشق می‌کرد. شاید عشق، همین باشد؛ این‌که چیزی از خودت را به جهان ببخشی، بی‌آنکه مطمئن باشی روزی به تو بازخواهد گشت. #ماهور_زائرميري

چه چیز نکبت زندگی را ‏جبران می‌کند ‏جز رویا؟ - رضا براهنی

میتونم از عشقت بمیرم ولی، نمیتونم عشق یکی دیگه شم…

نبودی، لحظه‌هایم را شبیه شعرها کردم تو را در خاطرم دیدم، که شاید اشتباه کردم نبودی، زخم آخر را خودم با دست خود بستم تو را در قلب تنهایَم، به زندانی دچار کردم نبودی، گریه‌ها کردم، که از عشق من فرار کردم خودم را مبتلا کردم، تو را شاید رها کردم نبودی، با خودم گفتم که شاید باز برگردی من از هر ردِّ پایت، قصه‌ای در دل به پا کردم نبودی، شب به شب با خاطراتت دردها کردم تو را در هر نفس دیدم، خودم را مبتلا کردم نبودی، خسته از دنیا، به آغوش سکوت رفتم برای دیدنت حتی، خودم را هم صدا کردم نبودی، آخرِ قصه، من و این قلبِ ویرانم تو را بخشیدم از دنیا، خودم را بی صدا کردم #ماهور_زائرميري

- -با آنان که ناامیدت نموده بوده‌اند چگونه تا کردی؟ +هیچ گذشتم «انگار که هرگز نبوده‌اند..»