3imar سیمار

... خودت را بهتر کن؛ این است همه کاری که برای بهتر کردن جهان می‌توانی بکنی. این جمله را نباید صرفاً دعوتی به «خودسازی» به معنای رایج آن دانست. مسئله‌ی ویتگنشتاین عمیق‌تر است: جهانِ انسانی، تا حد زیادی بازتابِ شیوه‌ی بودنِ ماست. ما معمولاً وقتی از بهتر شدن جهان حرف می‌زنیم، نگاه‌مان به بیرون است: دیگران باید تغییر کنند، ساختارها باید اصلاح شوند، آدم‌ها باید اخلاقی‌تر رفتار کنند. اما ویتگنشتاین نقطه‌ی آغاز را به جایی بازمی‌گرداند که بیش از هر چیز در اختیار ماست: خودِ ما. «خودت را بهتر کن» یعنی پیش از آنکه دیگری را موضوعِ اصلاح قرار دهی، در شیوه‌ی دیدن، داوری کردن، خواستن و رفتار کردنِ خودت تأمل کن. این نگاه، مسئولیت ما را محدود نمی‌کند؛ برعکس، آن را از ادعاهای بزرگ و کنترلِ دیگران به قلمروِ واقعیِ اختیارمان بازمی‌گرداند. جهان از انسان‌ها و رابطه‌های انسانی ساخته شده است. اگر دروغ، خشونت، خودخواهی، تحقیر و بی‌تفاوتی را در خود بازتولید کنیم، حتی با آرزوی جهانی بهتر، بخشی از همان جهانی را می‌سازیم که از آن ناراضی‌ایم. شاید معنای نهایی سخن این باشد: برای تغییر جهان، نخست باید ببینیم خودِ ما چه چیزی از آن را در هر روزِ زندگی‌مان بازتولید می‌کنیم. @simar50

این راه بی کرانه به پایان نمی رسد پای کسی به آنور طوفان نمی رسد این مرد بی رمق به خدا کم می آورد! اینجا ولش کنید . به قرآن نمی رسد! وقتی به پایمان غُل و زنجیر زندگیست باید قبول کرد که انسان نمی رسد از من قبول کن که دراین دوزخ شلوغ زور کسی به اینهمه شیطان نمی رسد با اینکه هر درخت سرانگشت خواهشیست دست زمین به دامن باران نمی رسد در چشم برّه هر شبحی گرگ می شود وقتی صدای هی هی چوپان نمی رسد تا تخته بند جسمم و در خویش شش درم عمرم به پشت نرده ی زندان نمی رسد در خانه ی نرفتن خود هرچه می روم طول غمم به عرض خیابان نمی رسد کم کم به این نتیجه رسیدم که مرده ام با اینهمه به روی لبم جان نمی رسد هرچند رنج مرگ بزرگ است و جاودان اما هنوز هم به غم نان نمی رسد جان می کَنی به خاطر یک لقمه زندگی جان می کنی و مرگ تو ارزان نمی رسد وقتی سر بریده ی تو زیر پات نیست دستت به دستگیره ی کیهان نمی رسد!! این عصر . عصر سلطه ی بتهای آهنی ست دیگر زئوس پیر به یونان نمی رسد ما راوی هزاره ی ایسم و مسلسلیم در ما غزل به زلف پریشان نمی رسد ما فکرمان به چاه زِنَخ قد نمی دهد ما قدّمان به سیب زنخدان نمی رسد در معده ی گرسنه ی آدم خراش ها طعم ترانه تا بُن دندان نمی رسد با عشق هر گُلی به سر شعر می زنم در من زمان کوچ زمستان نمی رسد چادرنشین شهرم و از ایل بی کسی این کوچ جز به کوچه ی هذیان نمی رسد آنگونه ام که وسعت آواره گیِّ من حتی به ذهن کوه و بیابان نمی رسد مثل کلاغ در به دری بال می زنم در بُهت قصّه ای که به پایان نمی رسد #محمودرضا_برامکه