3imar سیمار

‍ ‍ ... سکونت در خویشتن آدمی دیر یا زود درمی‌یابد که جهان، هیچ پیمانی برای برآوردن انتظارهای او امضا نکرده است. نه دوستی، تعهدی به فهم کامل دیگری دارد. نه عشق، وعده‌ی ماندن داده است. نه نزدیکی، هم‌معنای هم‌سرنوشتی است. ما اما از همان آغاز، بی‌آنکه آگاه باشیم، جهان را با قراردادهایی نانوشته می‌خوانیم؛ قراردادهایی که تنها در ذهن ما اعتبار دارند. هنگامی که واقعیت از امضای آن‌ها سر باز می‌زند، این جهان نیست که عهد شکسته است؛ این تصویر ما از جهان است که فرو می‌ریزد. آنچه انسان را فرسوده می‌کند، کمبود محبت نیست؛ اصرار بر صورتی معین از محبت است. رنج، غالباً از آنجا آغاز می‌شود که دیگری را نه آنگونه که هست، بلکه آنگونه که خلأهای ما اقتضا می‌کنند، ببینیم. هر انتظار، سایه‌ای بر چهره‌ی حقیقت می‌اندازد و هرچه این سایه سنگین‌تر شود، دیدن دشوارتر می‌شود. از همین روست که گاه بیش از آنکه با انسان‌ها زندگی کنیم، با تصوری از آنان زندگی می‌کنیم؛ و هنگامی که آن تصور فرو می‌پاشد، خیال می‌کنیم انسان‌ها تغییر کرده‌اند، حال آنکه تنها فاصله‌ی میان پندار و حقیقت آشکار شده است. شاید ژرف‌ترین تنهایی انسان، آن نباشد که کسی در کنارش نباشد؛ بلکه آن باشد که هیچ‌کس نتواند بار بودنِ او را به دوش بکشد. این بار، از آغاز بر شانه‌ی خود او نهاده شده است. هر دستی که در مسیر زندگی به سوی ما دراز می‌شود، موهبتی است؛ اما اگر آن را ستون وجود خویش کنیم، روزی با لرزش همان دست، بنیاد درونمان نیز خواهد لرزید. هیچ تکیه‌گاهی، استوارتر از آن نیست که بتواند نبودِ همه‌ی تکیه‌گاه‌ها را نیز تاب بیاورد.

از بلوغ بسیار گفته‌اند؛ اما شاید بلوغ، بیش از هر چیز، هنرِ آزاد کردنِ دیگران از مسئولیتی باشد که هرگز بر عهده‌ی آنان نبوده است.

چه کسی گفته است که دیگری باید خلأهای مرا پر کند؟ چه کسی گفته است که فهمیده شدن، حق من است و نه نعمتی که اگر رخ داد، باید در برابرش سرِ سپاس فرود آورد؟ هرجا حقی موهوم بر دیگری بنا شود، رنج، پیش از آنکه از بیرون برسد، در درون متولد شده است. آنگاه که انسان از طلبِ دائمی دست می‌شوید، جهان ناگهان چهره‌ی دیگری پیدا می‌کند. همان آدم‌ها که دیروز مایه‌ی دلخوری بودند، امروز با همه‌ی ناتمامی‌شان دوست‌داشتنی‌اند. نه از آن رو که بهتر شده‌اند، بلکه از آن رو که نگاه، دیگر زندانِ توقع نیست. محبت، دیگر پیش‌پرداختِ وفاداری نیست؛ بخشش، امیدِ بازگشت ندارد؛ و حضور، از ترسِ فقدان آلوده نمی‌شود. هر چیز، اجازه می‌یابد همان باشد که هست. آزادی، در بی‌نیازی از انسان‌ها نیست؛ در بی‌نیازی از تصوری است که می‌خواهد انسان‌ها را مطابق میل ما بازآفرینی کند. آنان را نمی‌توان مالک شد، همان‌گونه که نمی‌توان زمان را متوقف کرد یا رود را وادار به بازگشت نمود. هرکس، مسیر خویش را در ژرفای ضرورتی طی می‌کند که شاید حتی خود نیز آن را نشناسد. آن‌که این را درمی‌یابد، دیگر از رفتن کسی کینه نمی‌سازد و از ماندن کسی طلبکار نمی‌شود. در نهایت، انسان تنها به اندازه‌ی آشتی‌اش با خویشتن، از جهان آرامش دریافت می‌کند. کسی که در درون خود خانه‌ای بنا نکرده است، تمام عمر در خانه‌های دیگران آواره خواهد بود؛ از نگاهی به نگاهی، از محبتی به محبتی و از وعده‌ای به وعده‌ای. اما آن‌که به سکونتِ خویش رسیده است، حضور دیگران را جشن می‌گیرد، نه برای آنکه بدون آنان فرو می‌ریزد، بلکه برای آنکه می‌داند زیباییِ همراهی، درست از آن رو ارزشمند است که ضرورت نیست، هدیه است. و شاید انسان، درست در همان لحظه به حقیقتِ خویش نزدیک می‌شود که دیگر از جهان نمی‌پرسد: «چه کسی مرا نجات خواهد داد؟» بلکه آرام و بی‌ادعا می‌پرسد: «چگونه می‌توانم چنان باشم که نبودنِ هیچ‌کس، بودنِ مرا از من نگیرد؟» در این پرسش، نه یأسی نهفته است و نه انزوا؛ بلکه وقاری است که از شناختِ حدودِ انسان، ناپایداریِ جهان و بی‌کرانگیِ امکانِ درون برمی‌خیزد. آنجا دیگر محبت، انتخاب است؛ نه نیاز. وفاداری، فضیلت است؛ نه قرارداد. و زندگی، عرصه‌ی انتظار کشیدن از دیگران نیست؛ عرصه‌ی بیدار شدن به خویشتنی است که از آغاز، خاموش و صبور، در انتظارِ خودِ ما بوده است. #آلاءشریفیان (#آناهیدا) @simar50 #درست‌_زیستن

... سقوط آزاد در زندگی با آزادگی

روایت یک شاعر از شعرخوانی خارج از فهرست تأییدشده در دیدار با رهبر

این شاعر در روایت خود می‌گوید سال ۱۳۸۹، برخلاف فهرست شعرهای تأییدشده، شعری متفاوت را در دیدار با رهبر جمهوری اسلامی خواند؛ شعری که در آن از مشکلات معیشتی، تَرَک‌های اعتماد با این بیت سخن گفت: «جوجه‌های اعتقادم را کجا پنهان کنم، وقتی شک شبیه گربه از دیوار ایمان می‌رود بالا.» او مدعی است که پس از پایان مراسم، واکنش‌ها تنها به همان جلسه محدود نماند و روز بعد به او گفته شد: «غلط کردی که با ولی‌امر مسلمین شوخی کردی.» به گفته او، از همان مقطع «سقوط آزاد» زندگی حرفه‌ای و شخصی‌اش آغاز شد. @simar50 #شعر #شاعر #حسین_جنتی  #آزادی_بیان

‍ ‍ ... موفقیت، هنرِ به تعویق انداختن لذت‌هاست؟ #فروید بیش از یک قرن پیش زیگموند فروید، پدر علم روانکاوی جمله‌ی عجیبی رو گفت که شاید در نگاه اول غیر قابل درک باشه. اون گفت: «تمدن و موفقیت انسان، برپایه‌ی سرکوب و به تعویق انداختن لذتها بنا شده است.» اما منظور فروید چی بود؟ فروید معتقد بود که روانِ انسان، میدان جنگ دو نیروی متضاد هست. در یک سو یه کودک سه ساله قرار گرفته که فقط دنبال رفع آنی نیازهاشه که فروید اسمش رو #نهاد (اید Id) گذاشته بود. این بخش از ذهن فقط یک قانون رو می فهمه «اصل لذت...» در طرف دیگه #ایگو (Ego) قرار گرفته که وظیفه‌ش رویارویی با جهانِ بیرونه. ایگو مبتنی بر اصل واقعیت کار میکنه. ایگو میفهمه که اگه هربار احساس گرسنگی رو با کیک شکلاتی رفع کنی، نهایتا مرض قند یا بیماری قلبی میگیری. ایگو میفهمه اگه به جای کارکردن، روی مبل لم بدی نهایتا ورشکست میشی. حرف اصلی فروید این بود: موفقیت محصول پیروزی #اصل_واقعیت بر #اصل_لذت است!. درواقع بلوغ و رشد، زمانی اتفاق میفته که ایگوی تو اینقدر قوی بشه که بتونه جلوی خواسته‌های لجبازان‌ ی اون بچه‌ی سه ساله بایسته؛ اما این در عمل و در زندگی روزمره چه شکلی میشه؟ وقتى لذتِ خوردن بشقاب بعدی از اون غذای خوشمزه رو به تعویق میندازی در داشتن بدن سالم و سرحال موفق میشی. وقتی لذتِ روابط متعددِ کوتاه مدت رو به تعویق میندازی در داشتن و تجربه کردن رابطه ای پایدار و سالم موفق میشی. وقتی لذتِ خوابیدن زیر پتو در صبح‌هنگام رو به تعویق میندازی و برای اهدافت به خودت سختی میدی، در دستیابی به اهدافت موفق میشی... چیزی که فروید میگفت در اصل ساده‌ترین تعریفیه که از دیسیپلین ارائه شده. دیسیپلین دقیقا همینه؛ قدرت چشم‌پوشی از لذت آنی، برای رسیدن به دستاوردی در آینده . @simar50