708
Підписники
-324 години
-67 днів
-3030 днів
Архів дописів
708
Repost from مجله هنری شوروم
جری گلداسمیت در موسیقی خود از رنج و رهایی می‌گوید. نت به نت آهنگش روح را به رهایی سوق می‌دهد. رهایی‌ای که پایان آن نیز رنج است. او در قسمت پایانی آهنگ خود، با تغییر گامِ موسیقی، باز هم همان نت‌های قبلی را اجرا می‌کند. او این کار را از سر ذوق نمی‌کند، سازهای جدیدی را نیز که وارد می‌شوند برای دکور و زیبایی وارد نمی‌کند. او این پیام را می‌دهد که نت به نت زندگی انسان، رنج است. این رنج ماهیت ثابتی دارد و تنها اَشکال آن تفاوت می‌کند. انسان پیشرفت می‌کند اما رنج‌ها رهایش نمی‌کنند.
صدای سازهای زهی به زیر می‌روند و تبدیل به حسِ غمِ افزون‌تر می‌شوند و صدای ساز جدید که نشان‌دهنده ی شرایط جدیدِ زندگی است، دوباره همان نت‌های قدیم را می‌نوازند. این آهنگ، طوفانِ امید و تسلسلِ ناامیدی است.
انگار زندگی ما را به زبان موسیقی ترجمه کرده است.
یادش گرامی
#میلاد_تاجیک
@shoroum
708
...
چهار و پنج اَمُرداد
درگذشت ایرانِ نوین
زمان، آرام‌ترین و منصف‌ترین داور تاریخ است. گاهی باید دهه‌ها بگذرد تا غبار هیاهوها، اختلاف‌ها و روایت‌های سیاسی کنار برود و روشن شود که یک انسان چگونه زیست، چه ساخت و چه میراثی برای سرزمین خود بر جای گذاشت.
امروز، پس از گذشت دهه‌ها، برای بسیاری از ایرانیان روشن‌تر شده که رضاشاه و محمدرضاشاه پهلوی چه نقشی در ساختن ایران نوین داشته‌اند؛ مردانی که میراثی بزرگ از آبادانی، نوسازی و پیشرفت برای ایران بر جای گذاشتند و نامشان با بخش مهمی از تاریخ این سرزمین گره خورده است.
آریامهر، محمدرضاشاه پهلوی حتی در سخت‌ترین روزهای زندگی‌اش، در زمانی که با فروپاشی حکومت، بی‌وفاییِ بسیاری از نزدیکان، بی‌مهریِ بیشترِ متحدان و ناسپاسیِ مردمان میهنش روبه‌رو شد، وقار و منش خود را از دست نداد. تلخی آن روزها را نه با کینه و خشم، که با همان نگاه شاهانه‌ای پذیرفت که در تمام زندگی با آن زیسته بود؛ نگاهی که حتی در شکست نیز نشانی از بزرگی و نجابت داشت. از آن نگاه، دریچه‌ای برای ما به یادگار مانده است؛ دریچه‌ای که هر بار از آن به گذشتهٔ میهنمان می‌نگریم، گویی آینده‌ای را می‌بینیم که هنوز آرزویش را در دل داریم.
شاید پیش از هر چیز، باید آن‌گونه زندگی کنیم که وقتی سال‌ها از رفتنمان گذشت و حافظهٔ تاریخی جامعه خواست از ما یاد کند، آنچه از ما به یاد می‌آورد، چیزی جز نیکی، بزرگی و اثری ماندگار نباشد.
#محمد_مرکبیان
@simar50
708
...
ما هم همینطور رفیق! سخنگوی نچسب دولت با دار و دسته، هلک و هلک راه افتاده‌اند به سمت جنوب کشور که مثلا از قول رییس‌جمهور پیام «خدا قوت» برای اهالی ببرند. چیزی که حسابش را نکرده بودند اما، واکنش خنثی و رخوت‌زده این آدم‌ها بود؛ کسانی که به رزق حلال آراسته‌اند، نان از آب می‌گیرند و بر خلاف مهاجرانی و اطرافیان، نیازی به مجیزگویی و تملق ندارند. حضرات به اشتباه گمان می‌کنند مردم این سرزمین همان پنج درصدی هستند که صبح تا شب در صداوسیما به تصویر کشیده می‌شوند و دل به دل این قمیش‌ها می‌دهند؛ غافل از آن که انبوه ایرانیان، سال‌هاست از همه چیز بریده‌اند. آنها در سوگ رویاهای جوانی پیر شدند و همه عمر در حسرت یک زندگی معمولی سوختند، در کشور خودشان شهروند درجه دو بودند و هر روزشان دریغ از دیروز شد. چرا جنوبی‌ها؟ خدا قوت به خودتان که به جای رشد و رفاه و رونق، رنج و عذاب و محنت آوردید. خوب تماشا کنید؛ صورت سرد صیاد، حس و حال همه ماست. صدای این سکوت، بلندتر از همه فریادهاست؛ بلندتر از جیغ‌های بیست‌وچهار ساعته تلویزیون چهل هزار میلیاردی‌تان، بلندتر از جلدهای سری دوزی شده ده‌ها روزنامه بی‌مایه و رانتخوارتان، بلندتر از توییت‌های کپی- پیستی لشکر سایبری‌تان، بلندتر از نطق کارمندهای غیررسمی‌تان در آن همه شبکه ریز و درشت ماهواره‌ای که مثلا مال یک جای دیگرند، اما در عمل شعبه برون‌مرزی صداوسیما هستند و همین حرف‌ها را با چهار لاخ موی عریان و پاپیون و کراوات تکرار می‌کنند. همه ثروت‌مان را شما برداشته‌اید و محروم‌تر و محدودتر از آنیم که تلویزیون خودمان را داشته باشیم. رسانه ملی ما، شاید همین نگاه خسته و بیزار هموطن جنوبی باشد که هزاران بار تقدیم‌تان. #رسول_بهروش @simar50
