کیهانشناسی و کوانتوم
📈 Аналітичний огляд Telegram-каналу کیهانشناسی و کوانتوم
Канал کیهانشناسی و کوانتوم (@persiancosmology) у мовному сегменті Фарсі є активним учасником. На даний момент спільнота об'єднує 17 552 підписників, посідаючи 785 місце в категорії Факти та 18 926 місце у регіоні Іран.
📊 Показники аудиторії та динаміка
З моменту свого створення невідомо, проект продемонстрував стрімке зростання, зібравши аудиторію у 17 552 підписників.
За останніми даними від 23 вересня, 2026, канал демонструє стабільну активність. Хоча за останні 30 днів спостерігається зміна кількості учасників на 792, а за останні 24 години на 34, загальне охоплення залишається високим.
- Статус верифікації: Не верифікований
- Рівень залученості (ER): Середній показник залученості аудиторії становить 2.65%. Протягом перших 24 годин після публікації контент зазвичай збирає 1.75% реакцій від загальної кількості підписників.
- Охоплення публікацій: В середньому кожен допис отримує 465 переглядів. Протягом першої доби публікація в середньому набирає 308 переглядів.
- Реакції та взаємодія: Аудиторія активно підтримує контент: середня кількість реакцій на один пост – 5.
- Тематичні інтереси: Контент зосереджений навколо ключових тем, таких як سیاره, ناسا, ستاره, آسمان, توسط.
📝 Опис та контентна політика
Автор описує ресурс як майданчик для висловлення суб'єктивної думки:
“زیبایی علم این است که ادعا نمیکند کامل است.
🖋آلبرت انیشتین”
Завдяки високій частоті оновлень (останні дані отримано 24 вересня, 2026), канал підтримує актуальність та високий рівень охоплення публікацій. Аналітика показує, що аудиторія активно взаємодіє з контентом, що робить його важливою точкою впливу в категорії Факти.
🌌 چرا آسمان شب سیاه است؟🔰شاید در نگاه اول سؤال سادهای به نظر برسد: خورشید غروب کرده، پس طبیعی است که آسمان تاریک شود. اما وقتی کمی دقیقتر فکر کنیم، یک مشکل عجیب ظاهر میشود. جهان پر از ستاره است؛ فقط کهکشان راه شیری صدها میلیارد ستاره دارد و در سراسر جهان نیز تعداد بسیار عظیمی کهکشان وجود دارد. بنابراین چرا وقتی شب به آسمان نگاه میکنیم، با دریایی از نور مواجه نیستیم؟ چرا بخش عمده آسمان کاملاً تاریک به نظر میرسد؟ این سؤال در تاریخ کیهانشناسی به پارادوکس اولبرز (Olbers' paradox؛ مسئلهٔ ظاهراً متناقضِ تاریکی آسمان شب با وجود تعداد عظیم ستارگان) معروف شده است. 🔰برای فهم مسئله، یک جهان فرضی را تصور کنیم که ازلی و بینهایت باشد، در همهجا تقریباً بهطور یکنواخت ستاره داشته باشد و در حال انبساط هم نباشد. اگر در هر جهت نگاه کنیم، خط دید ما باید بالاخره به یک ستاره برخورد کند. ستارههای نزدیکتر بخش کوچکی از آسمان را روشن میکنند، اما ستارههای دورتر هم تعدادشان بسیار بیشتر میشود. در چنین جهانی، تاریکی واقعی آسمان تقریباً معنایی نداشت؛ چون در نهایت تقریباً هر خط دید به سطح یک ستاره ختم میشد. بنابراین مسئله فقط این نیست که «ستارهها دورند»؛ دور بودن بهتنهایی جواب کافی نیست. 🔰یکی از کلیدهای اصلی پاسخ، سن محدود جهان است. جهان حدود ۱۳٫۸ میلیارد سال عمر دارد و نور برای رسیدن از یک نقطه به نقطه دیگر زمان لازم دارد. بنابراین ما نمیتوانیم نور تمام اجرام موجود در جهان را ببینیم؛ فقط نوری را دریافت میکنیم که فرصت داشته به ما برسد. از طرف دیگر، جهان در حال انبساط است و این انبساط باعث میشود نور اجرام دور هنگام رسیدن به ما دچار انتقال به سرخ کیهانشناختی (cosmological redshift؛ کشیدهشدن طول موج نور در اثر انبساط فضا) شود. بخشی از نور اجرام بسیار دور نیز به طول موجهایی منتقل میشود که چشم انسان قادر به دیدن آنها نیست. 🔰یک عامل مهم دیگر هم وجود دارد: ستارهها و کهکشانها در یک جهان واقعی، نه بینهایت عمر کردهاند و نه در تمام گذشته به شکل امروزی وجود داشتهاند. خود ستارهها در دورهای از تاریخ کیهان شکل گرفتهاند و بسیاری از آنها نیز عمر محدودی دارند. بنابراین آسمان شب تاریک، صرفاً نتیجه کمبود ستاره نیست؛ بلکه نتیجه مستقیم سن محدود جهان، سرعت محدود انتشار نور، انبساط کیهان و تحول ستارهها و کهکشانها است. جالب اینکه همین تاریکی، خودش یک پیام علمی دارد: وقتی به آسمان شب نگاه میکنیم، در واقع داریم محدودیتهای دیدن جهان و تاریخ کیهان را هم میبینیم. 🆔 @persiancosmology
🌌 ارواح پنج ابرنواختر تصویر نجومی روز ناسا — ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۶🔺این تصویر خارقالعاده، بقایای پنج انفجار ابرنواختری را در صورت فلکی ارابهران (Auriga) نشان میدهد؛ پنج انفجار ستارهای که هزاران سال پیش رخ دادهاند و اکنون تنها پوستههای گازیِ در حال گسترش و رشتههای ظریف باقیمانده از آنها در پهنه آسمان دیده میشود. این تصویر حاصل حدود ۲۰۰ ساعت رصد در رصدخانه اوکایمدن مراکش است و ناحیهای از آسمان را پوشش میدهد که مساحت آن تقریباً معادل کنار هم قرار گرفتن هزار قرص کامل ماه است. 🔺هر انفجار ابرنواختری، موجی از گازِ شوکدیده را به فضای اطراف فرستاده و پوستهای گسترده از ماده ایجاد کرده است. ساختارهای رشتهای قرمز عمدتاً مربوط به هیدروژن و ساختارهای آبی مربوط به اکسیژن هستند. این پنج انفجار مستقل از یکدیگر رخ دادهاند و بقایای آنها در فاصلههایی تا چند هزار سال نوری از زمین قرار دارند؛ برخی از این رویدادها نیز دهها هزار سال قدمت دارند. 🆔 @persiancosmology
🌞 اگر خورشید ناگهان ناپدید شود، چه اتفاقی برای زمین میافتد؟🔺خورشید فقط منبع نور و گرمای زمین نیست؛ گرانش آن نیز زمین را در مدار خود نگه میدارد. اما اگر خورشید همین لحظه ناپدید شود، ما بلافاصله متوجه هیچکدام نمیشویم؛ چون نور خورشید حدود ۸ دقیقه و ۲۰ ثانیه طول میکشد تا به زمین برسد. 🔺پس از این مدت، آسمان ناگهان تاریک میشود و تقریباً همزمان، اثر گرانشی خورشید نیز دیگر به زمین نمیرسد. زمین دیگر در مدار فعلی خود حرکت نمیکند و در مسیر تقریباً مستقیم، با همان سرعت مداری پیشین به حرکت ادامه خواهد داد. 🔺اما فاجعه اصلی کمی دیرتر خودش را نشان میدهد. بدون انرژی خورشید، سطح زمین بهسرعت سرد میشود، فتوسنتز متوقف میشود و زنجیرههای غذایی بهتدریج فرو میپاشند. بااینحال، زمین فوراً به یک گلوله یخی تبدیل نمیشود؛ اقیانوسها و گرمای درونی سیاره برای مدتی انرژی ذخیرهشده در خود دارند. 🆔 @persiancosmology
سیارهای که خلاف جهت ستارهاش میچرخد♨️سیارهٔ فراخورشیدی GJ 3090 b در فاصلهٔ حدود ۷۳ سال نوری از زمین، ویژگی بسیار غیرمعمولی دارد: صفحهٔ مداری آن نسبت به استوای ستارهٔ میزبانش بهشدت کج است و خود سیاره در مداری پسرونده حرکت میکند؛ یعنی برخلاف جهت چرخش ستاره. این سیاره حدود ۴٫۵ برابر زمین جرم و ۲٫۲ برابر زمین شعاع دارد و در ردهٔ «زیرنپتونها» قرار میگیرد. ♨️سیارات معمولاً در دیسک چرخان گاز و غبار اطراف ستارهٔ جوان شکل میگیرند؛ بنابراین انتظار میرود مدارشان تقریباً همصفحه و همجهت با چرخش ستاره باشد. اما برای GJ 3090 b زاویهٔ Ψ حدود ۱۳۶ درجه اندازهگیری شده، در حالی که این زاویه برای زمین حدود ۷ درجه است. اندازهگیری با ابزار فروسرخ NIRPS در رصدخانهٔ لا سیلا انجام شد و هندسهٔ نامعمول این سامانه را آشکار کرد. ♨️نکتهٔ مهم این است که ظاهراً در این سامانه جرم پرجرمی وجود ندارد که چنین انحرافی ایجاد کند. یکی از فرضیههای مطرح این است که ستاره در گذشته یک دیسک ثانویه و نامنطبق را جذب کرده و سیاره در همان دیسک شکل گرفته است. 🆔 @persiancosmology
پژوهش تازهای روی دو شهابسنگ کربندار،🔹پژوهش جدید نشان میدهد که مواد آلی موجود در این اجرام بسیار پیچیدهتر از چند آمینواسید و قند سادهاند. دانشمندان با استخراج مرحلهای مواد آلی محلول و بررسی آنها با طیفسنج جرمی ۲۱ تسلا و میکروسکوپ نیروی اتمی با تفکیک مولکولی، توانستند مستقیماً بخشی از ساختار این ترکیبات را مشاهده کنند. 🔹در مورچیسون بیش از ۶۶ هزار و در آگواس زارکاس بیش از ۹۱ هزار فرمول مولکولی منحصربهفرد شناسایی شد؛ ترکیباتی با ۱۰ تا ۷۰ اتم کربن و جرمی تا حدود ۱۰۰۰ واحد جرم اتمی. جالبتر اینکه ترکیبات استخراجشده با حلالهای مختلف تقریباً همپوشانی نداشتند و حتی مولکولهای آلی فلزی حاوی آهن و منیزیم، با زنجیرههایی بیش از ۳۵ اتم کربن، شناسایی شدند. 🔹این نتایج تصویر دقیقتری از شیمی پیشازیستی منظومه شمسی ارائه میکند: شهابسنگها صرفاً حامل چند «ماده اولیه حیات» نبودهاند، بلکه مخازنی عظیم از صدها هزار ترکیب آلی گوناگون بودهاند که بخشی از آنها پیش از شکلگیری سیارات و حتی پیش از تولد خورشید شکل گرفتهاند. 🆔 @persiancosmology
🔭تصویر نجومی روز ناسا-دهانهٔ تازهای روی ماه: مکگچین🔺دهانهای که شاید تنها یکبار در طول عمر انسان پدیدار شود، روی ماه شکل گرفته است. یک دنبالهدار یا سیارک به اندازهای در حدود یک نهنگ گوژپشت، یعنی تقریباً ۱۰ تا ۲۰ متر، زمانی بین آوریل و مه ۲۰۲۴ با ماه برخورد کرده است. مدارگرد شناسایی ماه ناسا (LRO) که ماه را بهطور منظم پایش میکند، تصاویر سطح ماه را پیش و پس از این رویداد ثبت کرده است. 🔺دهانهٔ حاصل که به افتخار مکگچین، دانشمند علوم ماه در دوران برنامهٔ آپولو، نامگذاری شده، حدود به اندازهٔ دو زمین فوتبال وسعت دارد. انتظار میرود برخوردهایی که دهانهای با این ابعاد ایجاد میکنند، تنها حدود هر ۱۳۲ سال یکبار رخ دهند. تصاویر حرارتی بعدی نیز ناحیهای سرد و گسترده را در اطراف دهانهٔ گرم نشان دادند. برخورد، خاک سست سطح ماه یا رگولیت را به اطراف پراکنده و متورم کرده و باعث شده این ناحیه چگالی کمتری داشته باشد و گرما را دشوارتر حفظ کند. این برخورد ناحیهای بسیار بزرگتر از خود دهانهٔ قابل مشاهده را تحت تأثیر قرار داده است 🆔 @persiancosmology
⚠️یه نکتهی جالب هم اینه که مدار زمین کاملاً دایرهای نیست، بلکه کمی بیضویه؛ بنابراین فاصلهی زمین و خورشید در طول سال تغییر میکنه. اما این تغییر فاصله عامل اصلی فصلها نیست. حتی زمین در اوایل ژانویه، یعنی در میانهی زمستان نیمکرهی شمالی، به نزدیکترین فاصلهاش از خورشید میرسه. چیزی که واقعاً فصلها رو تعیین میکنه، کجی محور زمین، زاویهی تابش خورشید و طول مدت روشنایی روز است🆔 @persiancosmology
به اعتدال پاییزی رسیدیم ! اما تغیر فصول چرا و چگونه رخ میدهد ؟ 🤔🔹فکر میکنیم وقتی زمین به خورشید نزدیکتر میشه، تابستونه و وقتی دورتر میشه، زمستون. ولی ماجرا دقیقاً برعکسه! 🔹 دلیل اصلی تغییر فصلها انحراف حدود ۲۳٫۵ درجهای محور زمین نسبت به صفحهی مدارشه. وقتی نیمکرهی شمالی به سمت خورشید متمایل میشه، نور خورشید مستقیمتر بهش میتابه و روزها هم طولانیتر میشن؛ نتیجه؟ تابستون. همون موقع نیمکرهی جنوبی زمستون رو تجربه میکنه. 🔹چند ماه بعد، جهت متمایل بودن زمین نسبت به خورشید برعکس میشه و جای فصلها هم عوض میشه. پس چیزی که فصلها رو میسازه، بیشتر از فاصلهی زمین تا خورشید، زاویهی تابش نور و طول روزه. 🆔 @persiancosmology
آمریکا به استقرار سلاح در مدار زمین اعتراف کرد؛ اما تسلیحات فضایی دقیقاً چیست؟🔺تروی مینک، وزیر نیروی هوایی آمریکا، ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۶ در کنفرانس سالانه نیروی هوایی و فضایی آمریکا اعلام کرد که این کشور اکنون سلاحهایی برای کنترل فضا در مدار دارد که میتوانند از نیروهای نظامی آمریکا در برابر اقدامات خصمانه دشمنان محافظت کنند. بااینحال، او عمداً از ارائه جزئیات درباره نوع، تعداد، محل استقرار یا قابلیتهای این سلاحها خودداری کرد. 🔺یک گزینه، سلاحهای جنبشی ضدماهوارهای است که با برخورد فیزیکی، ماهواره هدف را نابود میکنند. آمریکا، چین و روسیه پیشتر آزمایشهایی از این نوع انجام دادهاند.مشکل بزرگ این روش، چیزی است که پس از نابودی ماهواره باقی میماند: هزاران قطعه زباله فضایی که با سرعت بسیار زیاد در مدار حرکت میکنند. 🔺 پیمان فضای ماورای جو که در سال ۱۹۶۷ به امضا رسید، استقرار سلاحهای هستهای و سایر تسلیحات کشتار جمعی را در مدار زمین ممنوع میکند. این پیمان همچنین کشورها را از استقرار تأسیسات و تسلیحات نظامی و انجام آزمایشهای نظامی در ماه و دیگر اجرام آسمانی منع کرده است. 🆔 @persiancosmology
🔭تصویر نجومی روز ناسا —همترازی اتفاقی سهگانه: هواپیما، ایستگاه فضایی، خورشید🔹این تصویر یک نمای غیرمنتظره را ثبت کرده است. اما این جرم تاریک چیست؟ اینها لکههای خورشیدی نیستند؛ لکههای خورشیدی نواحی کوچک و تاریکی هستند که در اثر تمرکز میدان مغناطیسی روی قرص درخشان خورشید ایجاد میشوند و معمولاً هفتهها دوام دارند. این لکهها از پیش دیده شده بودند و وجودشان قابل انتظار بود. 🔹همچنین آن جرم تاریک کوچک در سمت چپ و میانه تصویر، ایستگاه فضایی بینالمللی (ISS) نیست؛ زیرا عکاس با زمانبندی کمتر از یک ثانیه، عبور ایستگاه فضایی از مقابل خورشید را از پیش برنامهریزی کرده بود. جرم دیگری که از مقابل خورشید عبور کرده، یک هواپیما است. 🔹این تصویر در ماه ژوئن، از منطقهٔ پراژک در جمهوری چک ثبت شد؛ درست هنگام نوردهی، یک هواپیما نیز عبور کرد و یک گرفت جزئی بسیار کوچک از خورشید ایجاد کرد. نتیجه، این تصویر شگفتانگیز از خورشید است که در آن خورشید، ایستگاه فضایی و هواپیما در یک راستای دید قرار گرفتهاند. 🆔 @persiancosmology
آزمایش بل؛ آزمونی برای یکی از عمیقترین پرسشهای فیزیک💢در مکانیک کوانتومی، دو ذره میتوانند در حالتی قرار بگیرند که به آن «درهمتنیدگی کوانتومی» میگوییم. در این حالت، توصیف کامل سیستم دیگر به دو ذره مستقل تقسیم نمیشود و نتایج اندازهگیریهای آنها میتوانند همبستگیهایی بسیار قوی داشته باشند. این مسئله از همان ابتدا برای فیزیکدانان پرسشبرانگیز بود. در سال ۱۹۳۵، اینشتین، پودولسکی و روزن با طرح پارادوکس EPR استدلال کردند که شاید مکانیک کوانتومی توصیف کاملی از واقعیت نباشد و شاید ذرات پیش از اندازهگیری دارای ویژگیهای مشخصی باشند که ما از آنها اطلاع نداریم. این ایده بعدها در قالب «متغیرهای پنهان» مطرح شد. نکته مهم این بود که اگر این ویژگیهای از پیش تعیینشده وجود داشته باشند و هیچ تأثیری سریعتر از نور میان دو طرف آزمایش منتقل نشود، همبستگی نتایج باید محدودیت مشخصی داشته باشد. 💢جان استوارت بل در سال ۱۹۶۴ یک گام تعیینکننده برداشت. او نشان داد که اختلاف میان این دو دیدگاه فقط یک بحث فلسفی نیست و میتوان آن را به یک پیشبینی تجربی تبدیل کرد. در یک آزمون بل، منبعی دو ذره درهمتنیده تولید میکند و آنها را به دو آزمایشگر که معمولاً «آلیس» و «باب» نامیده میشوند، میفرستد. هر آزمایشگر میتواند نوع یا جهت اندازهگیری خود را از میان چند گزینه انتخاب کند و سپس نتیجهای مانند «+» یا «−» دریافت کند. اگر نتایج ذرات از قبل توسط متغیرهای پنهان محلی تعیین شده باشند، ترکیب آماری نتایج نمیتواند از حدی که بل تعیین کرده عبور کند. اما مکانیک کوانتومی برای بعضی حالتهای درهمتنیده پیشبینی میکند که این حد میتواند نقض شود. بنابراین موضوع آزمایش این نیست که آیا دو ذره «بهطور عجیب» با هم ارتباط دارند؛ بلکه سؤال دقیقتر این است که آیا الگوی آماری همبستگیهای مشاهدهشده را میتوان با یک نظریه دارای واقعیت از پیش تعیینشده و محلی توضیح داد یا نه. 💢آزمایشهای واقعی دقیقاً همین همبستگیها را اندازهگیری میکنند. برای مثال، در آزمایشهای فوتونی، قطبش فوتونها اندازهگیری میشود و انتخاب تنظیمات اندازهگیری در دو طرف تغییر میکند. سپس نتایج تعداد زیادی از جفتهای ذرات با یکدیگر مقایسه میشوند. نکته بسیار مهم این است که یک جفت ذره بهتنهایی چیزی را ثابت نمیکند؛ نتیجه از الگوی آماری تعداد زیادی آزمایش به دست میآید. در آزمایشهای اولیه مشکلاتی مانند بازده آشکارسازها، نحوه انتخاب نمونهها و فاصله میان آزمایشگاهها وجود داشت که به آنها «شکافهای بل» گفته میشود. آزمایشهای بعدی برای بستن این شکافها طراحی شدند و نشان دادند که نقض نابرابریهای بل فقط حاصل یک نقص ساده در آزمایش نیست. بنابراین، دادههای تجربی با پیشبینیهای نظریههای دارای متغیر پنهان محلی سازگار نیستند. 💢اما یک سوءبرداشت بسیار رایج باید کنار گذاشته شود: آزمایش بل ثابت نمیکند که اطلاعات با سرعتی بیشتر از نور منتقل میشود. درهمتنیدگی باعث ایجاد همبستگیهایی میشود که با تصویر کلاسیک «ذراتی که از ابتدا پاسخهای از پیش تعیینشده دارند» قابل توضیح نیستند؛ اما از این همبستگی نمیتوان برای ارسال یک پیام کنترلشده سریعتر از نور استفاده کرد. در واقع، نتایج هر اندازهگیری بهصورت محلی تصادفی به نظر میرسند و برای آشکار شدن الگوی همبستگی، نتایج دو طرف باید بعداً با یکدیگر مقایسه شوند. اهمیت واقعی آزمایش بل در جای دیگری است: این آزمایش نشان میدهد که جهان کوانتومی را نمیتوان به سادگی با ترکیبی از ویژگیهای از پیش موجود، اثرگذاری کاملاً محلی و تصویر کلاسیک از واقعیت توصیف کرد. همین نتیجه، آزمایش بل را از یک بحث تاریخی میان اینشتین و بور فراتر برده و آن را به یکی از پایههای تجربی فهم امروزی ما از اطلاعات و فناوریهای کوانتومی تبدیل کرده است. 🆔 @persiancosmology
🔍همه چیز درمورد آزمایش بِل 🤔🔹یکی از مهمترین آزمونهای تجربی برای فهمیدن ماهیت عجیب جهان کوانتومی است. پرسش اصلی این بود: آیا ذرات درهمتنیده پیش از اندازهگیری، ویژگیهای مشخصی دارند و فقط ما از آنها بیخبریم، یا واقعاً نتیجه اندازهگیری تا حدی در همان لحظه شکل میگیرد؟ جان بل در سال ۱۹۶۴ نشان داد که میتوان این دو دیدگاه را با یک آزمون تجربی از هم جدا کرد. 🔹در آزمایشهای بل، دو ذره درهمتنیده از یک منبع به دو سمت متفاوت فرستاده میشوند و ویژگیهایی از آنها با انتخابهای مختلف اندازهگیری میشود. اگر نتایج صرفاً حاصل مجموعهای از ویژگیهای از پیش تعیینشده و اثرات محلی باشند، همبستگی میان نتایج نمیتواند از حد مشخصی عبور کند؛ این محدودیت به «نابرابری بل» مربوط است. 🔹آزمایشهای متعدد، از آزمایشهای اولیه تا آزمایشهای دقیقتر و آزمایشهای بدون شکافهای مهم در دهههای اخیر، نقض تجربی این محدودیت را نشان دادهاند. 🆔 @persiancosmology
مرکز جرم زمین ثابت نیست و در طول سال به اندازه چند میلیمتر جابهجا میشود.🔰برای اندازهگیری دقیق این تغییرات، دانشمندان حرکت ماهوارهها را بررسی میکنند، زیرا ماهوارهها در مدار، تحت تأثیر مرکز جرم واقعی زمین قرار دارند. پژوهشهای قدیمی با ماهوارههای LAGEOS این مرکز را با دقتی در حد سانتیمتر تعیین میکردند، اما مطالعه جدید با استفاده از دادههای GPS و ماهوارههای مدار پایین، عدمقطعیت را به کمتر از یک میلیمتر رسانده است. 🔰علت اصلی این جابهجایی، توزیع متغیر جرم روی زمین است. تشکیل برف و یخ در قطبها، تغییر چگالی اقیانوسها بر اثر گرم و سرد شدن و جابهجایی آب در فصل بارندگی، همگی مرکز جرم زمین را در طول سال حرکت میدهند. اما یافته مهم پژوهش این است که این نوسان فصلی تقریباً نصف چیزی است که اندازهگیریهای قبلی نشان میدادند؛ یعنی انتقال آب و هوا میان نیمکرهها کمتر از برآوردهای پیشین است. منبع: universetoday.com 🆔 @persiancosmology
رکوردشکنی کیهانی؛ کشف جوانترین سیاره شناختهشده با عمر کمتر از یک میلیون سال 🔥♨️پژوهشگران میگویند جوانترین سیاره فراخورشیدی کشفشده تا به امروز را شناسایی کردهاند. براساس مطالعهای جدید، این دنیای «نوزاد» که بهتازگی در حال بیرونآمدن از پیله کیهانی خود در اطراف ستارهای نزدیک است، کمتر از یک میلیون سال عمر دارد و میتواند به پژوهشگران کمک کند تا فرایند شکلگیری دیگر سیارهها ازجمله زمین خودمان را بهتر درک کنند. ♨️سیاره جوان که «الیاس ۲-۲۴ بی» (Elias 2-24 b) نام گرفته، به دور ستارهای تازهمتولدشده در فاصله حدود ۴۵۰ سال نوری از زمین میچرخد، بین دو تا چهار برابر مشتری جرم دارد و فاصلهاش تا ستارهی والدش، تقریباً دو برابر فاصله نپتون تا خورشید است. ♨️در مطالعهی جدید، پژوهشگران دادههای سه تلسکوپ را با یکدیگر ترکیب کردند: رصدخانه دبلیو ام کک در هاوایی، آرایه بزرگ میلیمتری/زیرمیلیمتری آتاکاما (آلما) و تلسکوپ بسیار بزرگ رصدخانه جنوبی اروپا (VLT) در شیلی. هدف این بود که شکاف موجود در قرص پیشسیارهای با جزئیات بیشتری بررسی شود. 🆔 @persiancosmology
