وادی | سیده فاطمه مطهری

روزِ صد و بیست و هفتم ایستاده بودیم به انتظار و مثل دیدارهایت در حسینیه امام خمینی «ای پسر فاطمه، منتظر تو هستیم» می‌خواندیم. منتظر بودیم پرده آبی کنار برود و بعد شما ایستاده، با آن قامت رشید، عمامه مرتب، قبا و عبای ساده و تمیز و عصای در دست، در قاب چشمان‌مان ظاهر شوی و ما نفهمیم چطور در سیل جمعیتی که با ورودت به سمت جلو روان شده، در حرکتیم؛ شعار می‌دهیم و اشک می‌ریزیم؛ و بعد صدایت در حسینیه می‌پیچد که با طمأنینه می‌گویی بفرمایید، بفرمایید و با دستت اشاره می‌کنی به تک‌تک ما و سلام می‌دهی.... اما این‌بار، این‌باری که بارِ آخر است، اول صدایت آمد، سلام دادی به آقایمان اباعبدالله؛ بعد پرده آرام آرام به جای آنکه کنار رود، پایین رفت و کم‌کم تو نشستی در قاب چشمانمان؛ اما این‌بار نه ایستاده و با قد رشید، بلکه خوابیده در تابوت. و ما دیگر شعار ندادیم، فقط اشک ریختیم و شیون سردادیم.... شیون سردادیم... شیون سر دادیم... که کاش نبودیم و این روز را نمی‌دیدیم؛ نبودیم و تو را در تابوت نمی‌دیدیم؛ نبودیم و پر‌پر شدن خانواده‌ات را نمی‌دیدیم.... ما دیگر تو را نداریم آقای سیدعلی دیگر تو را نداریم پسرِ فاطمه (سلام الله علیها) دیگر برایمان صحبت نمی‌کنی دیگر نصیحتمان نمی‌کنی اما ما تا همیشه دوستت داریم تا همیشه راه را نشانمان داده‌ای کاش تا همیشه در راهت بمانیم؛ گمش نکنیم و کمکی باشیم برای رسیدن این کشتی، به ساحلِ امنش آقای ما دعا کن برایِ ما؛ دعا کن برای ما سیزده تیر ۱۴۰۵ ساعت ۷:۳۰ صبح لحظه نمایان شدن پیکرهای مطهر خانوادۀ شهید خامنه‌ای #باید_برخاست #آقای_شهید #باهم_ببینیم @sfmotahari_ir