کوچه ارغوان🪻

-برایم یک شعر بگو تا دفترم را آغاز کنم! +شعر بلد نیستم ولی بفرما چای.

Manchmal muss man einfach innehalten und die Schönheit des Augenblicks genießen.

Genieße die Stille, denn manchmal sagt sie mehr als tausend Worte.

آلمانی زبان بسیار جامعی است. بعضی واژه‌هایش حتی معادل فارسی ندارد. برای احساس‌ها یا لحظه‌هایی واژه دارند که فقط باید به عمق زبان رفته باشی تا بدانی چه میخواهد بگوید یا از چه می‌گوید!

ذوق جمعه‌ها از همان خوردی در من مانده است. یک نوع شور بچه‌گانه. برنامه‌های مختلف می‌چینم با اینکه میدانم با این عصرهای زیادی کوتاه به همه شان نمی‌رسم. میخواهم کل شهر را قدم بزنم، تمام هزار تا بیشتر آهنگی که در گوشی ذخیره‌ کرده‌ام را گوش بدهم، مکان جدید برای خرید آیسکریم جمعه‌ها پیدا کنم، برای دوستِ از من غافل مانده نامه ارسال نشدنی بنویسم..

یک‌جایی می‌رسد که آدم دست به خودکشی می‌زند نه اینکه یک تیغ بردارد رگش را بزند نه! قید احساسش را می‌زند... #چارلز_بوکوفسکی

تکیه به زنده‌گی مکن عمر وفا نمی‌کند..

این غمِ بی‌حیا مرا باز رها نمی‌کند..

گیر کرده‌ام شبیه سطری بلند در گلوی زنی که شاعر نیست _سید محمد مرکبیان

به پاسبانی اوقات خویش مشغولم، به هیچ کار جهان هیچ کارِ نیست مرا. #صائب_تبریزی

“تو را دوست دارم” و همین، برای ویران کردن من کافی‌ست. #فروغ_فرخزاد

کاش می‌توانستم بیشتر بنویسم، شاید انسان شادتری می‌شدم.

-فوتوسنتز می‌کنی آیا؟ سوالی است که تقریبا خیلی‌‌ها از من می‌پرسند. عادت بدی است. در چیزی که غرق شوم همانجا می‌مانم. حالا فرق نمی‌کند یک فکر کردن ساده باشد یا درس و نقاشی یا هر فعالیت دیگری که من بخواهم جدی به انجام برسانم. من متاسفانه یادم می‌رود که موجود زنده‌ام. آنقدر سرم گرم می‌شود که ناگهان بی‌حال سربلند میکنم و تازه پی‌ می‌برم که آب و غذا هم بخشی از روزمره‌گی است. باید یاد بگیرم احساس تشنه‌گی کنم. باید گرسنه‌ام شود. سبز هم نیستم که اگر سبز هم بودم با این سایه‌نشینی ها همان فوتوسنتز هم مساعد نمی‌شد.

گفتم: غم تو دارم گفتا: غمت سرآید.