کافه‌ مستاجر پلاک ۱۲

برام پیام‌ اومده که‌ آقای فلانی با کد ملی فلان، در تشخیصِ حضورِ شما در‌ ایران به مشکل خوردیم. فردا تشریف بیارید اداره ثبت‌احوال بابت احراز هویت. الان فردا هشت صبح باید پاشم برم اداره ثبت احوال که به این کسمغزا بگم داداش بخدا من ایرانم. که ای کاش نبودم.

از لحاظ روحی نیاز داشتم تو این بار، کنار دوستام باشم.

فروش رفت بالاخره.

سه نفر لفت دادن فکر کنم فامیلای ممد بودن.

بینِ روابطم ممد سگ سیبیل آخرین انسانِ روی کره‌ی زمین بود که انتظار داشتم زن بگیره. خاک بر سرم.

توی این بلبشو همینش مونده بود عروسی مذهبی دعوت بشم. حالا این هیچ‌وقت این موقع سال ازدواج نمی‌کردا. کمک.

تو کی‌ای که هم اینجایی هم اونجا؟ بذارید یه جا هم که شده مخفیانه فعالیت کنم بابا اه.

‎ پستای حامد‌و هر دفعه یه دور توی تریدز هم باید لایک کنم. کمک

می‌گم، من حتی اگه دایرکت یا کامنت کسی رو جواب ندم عذاب وجدان می‌گیرم، اون‌وقت شما چطوری دلتون میاد دیر جواب بدید یا اصلاً جواب ندید تا خودتونو چُس کنید و خفن به نظر برسید؟ منظورم از قصده‌ها، در صورتی که طرف مقابل رو دوست داری. اصلاً چطوری دلت میاد بی‌توجهی کنی بهش؟ خاک تو سرت.

دیدی وقتی یک نفر باهات شوخی می‌کنه، با شوخیش حال نمی‌کنی، ناراحت می‌شی، طرف می‌گه چقدر بی‌جنبه‌ای؟ خب من شاید خوشم نیاد و اصلاً نخوام هرکسی باهام هرشوخی‌ای که دلش بخواد بکنه، چه ربطی به جنبه داره؟

شماهم اخیراً همش دلتون می‌خواد با کسی که درک و فهمش عمیقه حرفای غیرسطحی و عمیق و مکالمه‌ی با کیفیت داشته باشید؟ یا فقط من اینطوری شدم؟

هر روز دارم اینترنت می‌خرم.

سر صبحی پاشدم برم دستشویی، وسط ریدنم برق رفت. آب قطع بود. حدس بزنید چی شد؟ آفرین. هیچکس نبود نجاتم بده.

آقای اینستاگرام ریدم تو قبرت که حتی تا سوراخ کونِ اینکه کی رو فالو دارم و کجا لایک و کامنت می‌کنم رو برای فالوورا و رفیقام ساجست می‌کنی. حریم شخصیت رسماً تو کونِ خره.

رفتم مسواک بزنم، یادم اومد گشنمه. خمیر دندون رو پاک کردم. مسواک‌ رو‌ شستم گذاشتم سرجاش. رفتم یخچال رو باز کردم، دیدم هیچی نداریم. این وسط مقداری از خمیر دندون حروم‌ شد فقط، و شکمِ سیر نشده‌ی من.

چرا انقدر تاکسیک شدن همه؟ نمی‌شه چندتا آدمِ درست حسابی بخوره به مسیرم؟ بخدا من هیچ‌کاره‌ام. نمی‌دونم چرا الگوریتمِ زندگیم مدام آدم‌های تاکسیک رو سر راهم قرار می‌ده.

اگر به شب خواستید تخمه بشکنید و صرفاً یه چیزی ببینید سرگرم بشید، این فیلم جدیده‌ی نتفلیکس رو پیشنهاد می‌کنم. The Last House 2026 شاهکار نبود، بد هم نبود. جالب بود، سرگرمم کرد.

چرا لایک می‌کنی؟ حالا من یه چیزی گفتم. خودت گاو بودی بی‌ادب.

واقعاً گاو بودم تا الان به چایی معتاد نبودم.

این یکی آلبوم، آهنگاش برخلافِ قبلی‌ها هرکدوم داستانِ خودشو داره. تاحالا چهارتا ترک ازش منتشر شده که دارم دونه دونه روی قبلیا ریپلای می‌کنم. Don't miss me Where do I belong? Where do the broken go? The killer تا الان منتشر شدن. با انتشارِ نهاییِ آلبوم، متنِ کامل با ترجمه‌های هر ترک رو باهاتون به اشتراک می‌ذارم. فعلاً یکی یکی لذت ببرید از آهنگا و اگه پشماتون ریخت باهام درمیون بذارید تا انگیزه بگیرم بیشتر بسازم. متشکرم.