کافه‌ مستاجر پلاک ۱۲

رادیو سُک‌سُک، پادکست منه. برای واو به واوش فکر کردم و از عالم و آدم نظر خواستم تا انجامش بدم. تا همین نیم ساعت پیش هم در فکر پاک کردنش بودم. چون در نظرم کافی نبود. اما انجامش دادم. مغزم هنوزم داره فریاد می‌کشه ولی انجامش دادم. این‌ها رو گفتم که بدونید چقدر این پادکست برای من عزیز عه. چون در مقابل خودم ایستادم و رسیدم به چیزی که باید. خوشحال میشم که اونجا ببینمتون.🩷

گرونی باعث شده بهوونه‌ای ایجاد بشه که غذاهایی شبیه به سوپ، عدسی، سالاد ماکارونی و انواع غذاهایی که صرفاً پیش غذان و هیچ‌جوره سیر نمی‌شن سر سفره زیادتر بشه. اعتراضی هم بکنی می‌گن ناشکری نکن، خیلی‌ها همینم ندارن. واژه‌ی جدیدی که یاد گرفتن. خب چی بگم... خداروشکر.

کاش آدم‌های مهابون بیشتر سرراهم قرار بگیرن. دیگه مغزم آدم‌های سمی و خالی از درک و شعور رو تحمل نداره.

از لحاظ روحی دلم می‌خواد با دوستام برم سفر.

هوش مصنوعی برای خطرِ دنیا و حمله کردن به آدم‌ها خیلی کسل کننده و مزخرفه، من واقعاً به زامبی‌ها امید داشتم.

یک سری چیزا دوره‌شون تموم شده که واقعاً دوست نداشتم تموم بشه.

هرموقع که پشتِ فرمون، توی نشان دارم یک مسیری رو می‌رم و نشان به‌جای قطع شدن، بهم مسیرِ جدیدی رو نشون می‌ده، بهم یادآوری می‌شه که زندگی هم همینه. اگه یه جایی رو اشتباه رفتم، لازم نیست تا تهش اشتباه برم. شاید بتونم یه مسیرِ جدیدی رو برای خودم ایجاد کنم.

زندگی همیشه باهات راه نمیاد، گاهی مجبور می‌شی خودت راهتو پیدا کنی.

امیدوارم هیچ‌وقت دچارِ تروما و فوبیاهای دائمی نشید.

هرموقع کمبودها و ضعف‌هام برام یادآوری می‌شه یهو حالم از خودم به‌هم می‌خوره.

...

فضای مجازی واقعاً خنده دار می‌شه بعضی وقتا.

کاش یک گزینه‌ای‌ وجود داشت که می‌تونستم بفهمم کی به آهنگام گوش می‌ده.

زیاد سوال نپرسید و باهام مهربون باشید. https://t.me/HarfChatBot?start=48e197759602

نشستن و عرق خوردن با شوهرخالم و داداشِ شوهرخالم رو هیچ جای زندگیم تجربه نکرده بودم.

پیامِ زیبای راننده اسنپِ امشب.