کافه‌ مستاجر پلاک ۱۲

پلی‌لیستِ امشب ترکیبی‌ از مورد علاقه‌ترین کاورهام از آهنگ‌های مختلفه. یک سری‌هاشون رمیکس چندتا اثر باهمدیگه‌ان. امیدوارم همونقدری که من لذت بردم ازشون، شماهم لذت ببرید. واقعاً شاهکارن. قصد دارم از این به بعد کاورهای بیشتری نسبت به ورژن اصلیِ آهنگا پیدا کنم؛

اگر بیداری سلام https://t.me/HarfChatBot?start=48e197759602

می‌گفت؛ چیزی که تو توش نقشی نداشتی، مقصرش نیستی، گناهی هم نداری. اگه دوست داری غرت رو بزن، ولی انقدر بابتش خودت رو سرزنش نکن وقتی هیچی تقصیرِ تو نبود و نیست. مرسی پسر. یادم می‌مونه.

کسایی باهام غریبه شدن که دوست نداشتم غریبه بشن، درواقع هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم غریبه بشن و بدونِ خدافظی برن، ولی خب اینم بخشی از زندگیه دیگه، کاریش هم نمی‌شه کرد.

این زندگی - اثرِ او و دوستانش و ترکیبی از نقاشی‌های خودم. ( پیشاپیش بابتِ حمایت‌هاتون ممنونم. ) .

https://www.instagram.com/reel/DeemrIpsb_A/?srtk=MXBod2t6c3Vhbnlpdw==

Home sweet home

دلم برای دانشگاه و دورانِ دانشجویی تنگ شده.

آره خب، اصلاً شاید من یا آقای ایکس، نصف زندگی‌مون رو داریم ادا درمیاریم. شاید طرز لباس پوشیدن‌مون، حرف زدن‌مون، سلیقه‌مون، سبک زندگی‌مون و حتی کارهایی که می‌کنیم، از نظر شما یه مشت ادا و اطوار و چُسی‌بازی باشه. خب که چی؟ به تو چه؟ به بقیه چه؟ اصلاً فرض کنیم حق با شماست. فرض کنیم ما صبح تا شب داریم نقش بازی می‌کنیم و برای خودمون شخصیتی ساختیم که هیچ شباهتی به واقعیت نداره. مگه شما مسئول کشف هویت واقعی آدم‌هایی؟ مگه قراره آخر ماه بابت تشخیص اینکه کی اصیله و کی ادا درمیاره، بهت حقوق بدن؟ نمی‌فهمم از کِی به بعد زندگی کردنِ آدم‌ها تبدیل شد به یه مسابقه‌ی عمومی که هرکسی می‌تونه از راه برسه، نمره بده، ایراد بگیره و آخرش هم با افتخار اعلام کنه؛ این یارو خیلی چُسیه! شاید یکی دلش می‌خواد عجیب لباس بپوشه، یکی ادبی حرف بزنه، یکی فیلسوف‌بازی دربیاره، یکی خودش رو روشنفکر بدونه و یکی هم تا آخر عمرش نقش شخصیت اصلی یه فیلم رو بازی کنه. تا وقتی آسیبی به کسی نمی‌زنن، واقعاً مشکل چیه؟ قرار نیست همه اون‌جوری زندگی کنن که به مذاق شما خوش بیاد. قرار نیست برای واقعی بودن، از شما تأییدیه بگیرن. تازه، به‌نظرم از همه خنده‌دارتر اون آدمیه که تمام عمرش داره نقشِ «من از همه واقعی‌ترم» رو بازی می‌کنه و فکر می‌کنه هیچ‌کس متوجه اداش نیست.