کافه‌ مستاجر پلاک ۱۲

از شکاف‌های آسمونِ شب سقوط کردم. اون سمت، یه چراغ دیگه خاموش می‌شه. نیمه‌های شب روی ریل‌های قطار قدم می‌زنم. هیچ‌وقت واقعاً حس نکردم وقتِ مناسبیه. زیر تمام این خودشیفتگی‌ها، به طرز لعنتی‌ای تنهام. نمی‌تونم حتی یه راز رو پیش خودم نگه دارم. گوسفندا رو اشتباه می‌شمرم، خوابم نمی‌بره، انگار به هیچ‌جا تعلق ندارم. بعضیا می‌گن مشکل دارم، بعضیا هم می‌گن از آزار دادن لذت می‌برم. کبودی‌ها، برادر من، دیر یا زود سراغمون میان. یه وقتایی حس می‌کردم حتی پوست تنم هم واقعی نیست؛ انگار از سیلیکون و لاستیک ساخته شده بودم. کبودی‌ها، تاول‌هایی که زیر پوست می‌ترکن. باید عمیق‌تر بری، باید وقتی اون حس سراغت میاد، جلوشو بگیری. دیگه به طرز لعنتی‌ای از پا افتادم، انگار دریازده شدم. یه بچه‌ی خودآزار، با لبی شکافته. انگار دو متر زیر خاکم؛ از شدت اضطراب حتی نمی‌تونم غذا بخورم. هیچی توی معده‌م نمی‌مونه، بدنم همه‌چیز رو پس می‌زنه. مامان، من به هیچ دردی نمی‌خورم. حتی نمی‌تونم شاممو توی معده‌م نگه دارم. پوستم انقدر رنگ‌پریده‌ست که انگار تمام رنگ صورتم از گونه‌هام بیرون ریخته. حقیقت اینه، پدر، که هرکسی عاقبت کاراشو خودش انتخاب می‌کنه. پس شمشیرتو بکش و از دلِ زره ردش کن. . وقتی بال‌هاتو بریدن، بلند شدن از زمین کار آسونی نیست. وقتی از یه لیوان خالی چیزی می‌نوشی، معده‌ت آتیش می‌گیره. می‌دونستی تمام آب اقیانوس از اشک‌های من به وجود اومده؟ من دنیا رو لابه‌لای دنباله‌های فیبوناچی و طناب‌های درهم‌پیچیده‌ی دابل‌داچ می‌بینم. فکر کنم بعضیا خوش‌شانس به دنیا میان و بعضیا نه. سعی کردم تمام تلخی‌های وجودمو با تبر از خودم جدا کنم، اما فقط همه‌چیز رو تیکه‌پاره کردم. تموم جوونی‌مو گذاشتم توی یه صندوق، صندوق رو انداختم پشت یه وانت، و همه‌شو از همون پلی پرت کردم پایین که تو اون شب ازش پریدی. گاهی به اون لحظه فکر می‌کنم. اون‌قدر واضح که انگار دوباره دارم می‌بینمش. اینکه چه حسی داشت وقتی به پایین نگاه کردی و به‌جای ترس، آرامش دیدی. فقط یه حرکت ناگهانی، توی دنیایی پر از هزاران احتمال. فقط یه حرکت کافی بود تا نشون بده چقدر شکننده‌ایم. لعنتی، چقدر دلم برات تنگ شده. حتی دلم برای خودمم تنگ شده. دلم برای روزایی تنگ شده که فکر می‌کردیم هیچ‌چیزی نمی‌تونه نابودمون کنه. دلم برای وقتایی تنگ شده که کنار غارِ اسکله می‌نشستیم و بی‌خیالِ دنیا خوش می‌گذروندیم و بقیه‌ی اون رفقای لعنتی. حتی دلم برای دلتنگ شدنِ اون روزا هم تنگ شده. انقدر خودمو بی‌حس کردم که جای خالیشون رو احساس نکنم. دیگه حتی بهشون زنگم نمی‌زنم. این فاصله، شده گچی که دور زخمم گرفتم. حقیقت اینه که اون روزی که تو پریدی، بچگیِ منم باهات پرید. ولی هنوزم نمی‌تونم ازت عصبانی باشم. هرچقدر می‌گردم، به‌جای خشم، فقط دلتنگی پیدا می‌کنم. رفیق… چقدر دلم برات تنگ شده. با تمام متن‌هایی که نوشتم، با تمام کلمه‌هام. مدام تصور می‌کنم که اگه پنج دقیقه زودتر می‌دویدم، درست به‌موقع می‌رسیدم. تصور می‌کنم که دستتو می‌گرفتم و از لبه‌ی پل می‌کشیدمت عقب. بعد هردومون می‌زدیم زیر گریه. بغلت می‌کردم، و بهت می‌گفتم که همه‌چی درست می‌شه. اما واقعیت این نبود. چون من، مثل یه احمق، دیر رسیدم. و حتی یه روز هم نمی‌گذره که بتونم راهی برای فرار از این درد پیدا کنم. حتی پیکرت هم پیدا نشد، که بتونیم برای آخرین بار، موقع رفتنِ ماشین جنازه‌بر، باهات خداحافظی کنیم. امیدوارم هرجا که هستی، صدامو بشنوی. دوستت دارم، رفیق. دیوانه‌وار دلم برات تنگ شده. لعنتی…