کافه مستاجر پلاک ۱۲
Ir al canal en Telegram
سلام. حامد هستم. عکاس و ادیتورم. قصه می‌نویسم؛ گاهی با کلمه، گاهی با عکس، گاهی با موسیقی. به دنیاهای خیالی، فیلم‌ها، شب‌های طولانی علاقه دارم. اینجا ردپای نوشته‌ها، پلی‌لیست‌ها، و هر چیزی رو پیدا می‌کنی که شاید کمک کنه چند دقیقه از این دنیا فاصله بگیری.
Mostrar másEl país no está especificadoLa categoría no está especificada
2 393
Suscriptores
-524 horas
+157 días
+30830 días
Archivo de publicaciones
2 390
هوا واقعاً هوای هرگونه امیالِ نفسانیه، بدون در نظر گرفتن عقل و منطق و اصولِ اخلاقی.
2 390
اگر دوست داری، این تصویر رو بذار چنلت و تحلیلت رو برام بنویس. برام بنویس مظلوم‌ترین فرد یا خطرناک‌ترین شخصِ این تصویر کدوم موجوده؟ اصلاً خوب و بدی وجود داره؟ هدف و قصه‌ی پشتِ تمامِ اتفاق‌ها چیه؟ یا هر برداشتی که خودت دوست داری رو برام بنویس.
من همه‌شون رو می‌خونم.
2 390
اکانت پرمیوم اسپاتیفای اگر دارید از کجا می‌خرید؟ چه جایی رو پیشنهاد می‌دید؟
2 390
ریلزهای مرتبط به طراحیا توی اینستا کم‌کم دارن ویو می‌خورن و اکسپلور می‌رن و دیده می‌شن. خوشحالم.
2 390
عمیقاً نیاز دارم کارهامو به یک استاد نشون بدم و ازش درس بگیرم ولی نمی‌دونم کجا و پیش کی باید برم برای همچین مدل سبکی.
2 390
فعلاً بیشتر از این مغزم نمی‌کشه چیزی بنویسم. تا همین‌جاش رو از من بپذیرید. تا درودی دیگر با نوشته‌های بیشتر بدرود.
شما رو با چنل، تصویرسازی‌ها و پلی‌لیستم تنها می‌ذارم.
2 390
۵) مدت‌هاست به این فکر می‌کنم که اگر روزی دیگر نباشم، اگر بی‌هیچ توضیحی غیب شوم، از تمامِ زندگی‌ها، خاطره‌ها، ارتباط‌ها و آشنایی‌ها محو شوم، چه اتفاقی می‌افتد؟ نه اینکه بخواهم به زندگی‌ام پایان بدهم؛ صرفاً خودم را از زندگیِ دیگران حذف کنم. طوری که هیچ‌کس نداند کجا رفته‌ام، چه بر سرم آمده و چرا تصمیم گرفته‌ام برای همیشه ناپدید شوم. گاهی کنجکاوم بدانم چند نفر واقعاً متوجهِ نبودنم می‌شوند. چند نفر سراغم را می‌گیرند؟ چند نفر نگران می‌شوند؟ نمی‌دانم این میل به ناپدید شدن از کجا می‌آید. از خستگیِ معاشرت با آدم‌ها، از احساسِ نادیده گرفته شدن، از نیازِ بی‌پاسخ به محبت، یا از این کنجکاویِ تلخ که بفهمم حضورم در زندگیِ دیگران واقعاً چه اندازه اهمیت داشته است. البته خوب می‌دانم که دلتنگیِ آدم‌ها همیشه آشکار نیست. بعضی‌ها بلد نیستند پیگیر شوند، بعضی‌ها سکوت می‌کنند و بعضی‌ها حتی با وجودِ دوست داشتن، نمی‌دانند چطور باید کسی را که فاصله گرفته دوباره پیدا کنند. شاید هرگز نتوان از واکنشِ دیگران به غیبتِ یک نفر، میزانِ محبتشان را اندازه گرفت. اما همچنان این پرسش در ذهنم باقی مانده که آیا کسی هست که بودنِ من، نه از سرِ عادت، بلکه از صمیمِ قلب برایش اهمیت داشته باشد؟ من نمی‌خواهم برای کسی به خاطره‌ای عزیز تبدیل شوم؛ دلم می‌خواهد تا وقتی هستم، عزیز باشم.
