یاس بنفش

ولی زندگی یه‌جایی نشون می‌ده هیچ اتفاقی اون‌قدر دور نیست که نتونه یه‌روز بیاد بشینه درست بغل دست خودت و از نزدیک وادارت کنه بفهمیش.

نمی‌دونم تکلیفِ این چنلم چی می‌شه. ولی لطفاً این پیام رو تا جایی که می‌تونید توی کانال‌هاتون منتشر کنید بلکه هیچکس روی اون لینکِ پستِ آخری که گذاشته شده توی چنلم نره. چون اگه نتونم بهش دسترسی پیدا کنم، احتمالاً اون لینک تا ابد توی کانالم می‌مونه. فعلاً اینجا فعالیت می‌کنم یه مدت بلکه ببینم می‌تونم به هر طریقی کانالِ اصلیم رو پس بگیرم، یا نه. به هرکسی هم که می‌شناسید توی اون کانال عضو بود، اطلاع رسانی کنید لطفاً.

یک روز که این مسیر به آخرش رسید و شد اون چیزی که دلم میخواد بشه، یک گوشه‌ی دنج و قشنگ توو خونه، کنار پنجره درست میکنم و هر شب شعر می‌خونم. سعدی، حافظ، شاهنامه. کتاب‌های مورد علاقه‌ام رو دوباره می‌خونم، با تمرکز و عشق بیشتر.

باید هنرمند باشی، بتونی همزمان در پس زمینه‌ی ذهنت برای آینده برنامه داشته باشی ولی در حال حاضر فقط روی قدم پیش روت تمرکز کنی.

چند دقیقه به آینده فکر میکنم، نفسم تنگ میشه. آدم باش بچه، اینقدر به ده قدم جلوتر فکر نکن.

باور کن بیرون اومدن از روزهای تاریک، شجاعتی می‌خواد که هر کسی نداره.

زندگی که سخت هست اما افکار بهم‌ریخته خیلی سخت‌ و غیرقابل تحمل‌ترش میکنه.

فهمیدم زندگی سخت نیست؛ افکار بهم‌ریخته همه‌چیز رو‌ سخت می‌کنه.

گاهی اوقات هم درباره‌ی بعضی از مسائل قرار نیست کاری انجام بدی، باید صبر کنی، زمان که بگذره خیلی از گره‌های ذهنی تو باز میشه، فکر کردن زیاد به موضوعی که الان درباره‌اش کاری از دستت برنمیاد، فقط خسته ترت میکنه و چیزی حل نمیشه‌. صبر کن، گاهی اوقات گذر زمان خودش گره‌های ذهنت رو باز میکنه و جواب سوالاتت رو میده.

فکر کنم یکی از قشنگ‌ترین حس‌ها اینه که یه نفر ریزترین چیزهایی که گفتی رو یادش بمونه. مثلا یه حرف معمولی که خودتم یادت رفته باشه.

وسط بازی رونالدو اینقدر ناراحت و عصبی بود، اینجوری بودم که الهی بگردم منم همینطور آقای رونالدو منم همینطور.

یکی از بچه‌هایی که توو استادیوم بود یه پوستر درست کرده بود با عکس رونالدو، نقاشی و نوشته. چقدر شما مرفه های بی درد وقت دارید، بی دغدغه‌های گوگولی، پولدار های اروپایی. منم میخواستم کوچولو باشم، پوستر درست کنم و الان فقط برای اینکه رونالدو یه دونه گل هم نزد ناراحت باشم نه برای کل زندگیم.

اولین باری که شروع کردم به کانال نویسی، اسم اونجا یاس بنفش بود و بعد به دلایلی پاکش کردم. دوست دارم اسم اینجا رو به همون یاس بنفش تغییر بدم چون احساس میکنم بیشتر دوستش دارم و حس بهتری بهم میده.

در یک سال اخیر در زندگیم دقیقا به اندازه چهره‌ی رونالدو بعد از گلی که از کنگو خوردن، ناامید و غمگین بودم.

`°☆ این پیامو فوروارد کنید با توجه به وایبی که میگیرم براتون نقاشی بکشم.

همه پرتغال رو به خاطر رونالدو دوست دارن، منم به خاطر برونو فرناندز و رونالدو.

یکی از دلایلی که همیشه عاشق روانشناس و روان‌درمانگر بودن، هستم همینه که اونا یک پناه امن برای آدم‌ها هستن و کمکی که اون‌ها در زندگی به آدما می‌کنن خیلی ارزشمند تر از چیزی هست که فکرش رو می‌کنیم.

همیشه در تلاش بودم پناه امنی برای آدم‌ها باشم، به ویژه افراد مورد علاقه‌ام. یه جون به جونام اضافه میشه وقتی متوجه میشم تلاش‌هام نتیجه داده.

عاشق زمان‌هایی هستم که آدما این حس رو بهم میدن که آدم ِ امنی براشون هستم.