یاس بنفش

باید هنرمند باشی، بتونی همزمان در پس زمینه‌ی ذهنت برای آینده برنامه داشته باشی ولی در حال حاضر فقط روی قدم پیش روت تمرکز کنی.

چند دقیقه به آینده فکر میکنم، نفسم تنگ میشه. آدم باش بچه، اینقدر به ده قدم جلوتر فکر نکن.

باور کن بیرون اومدن از روزهای تاریک، شجاعتی می‌خواد که هر کسی نداره.

زندگی که سخت هست اما افکار بهم‌ریخته خیلی سخت‌ و غیرقابل تحمل‌ترش میکنه.

فهمیدم زندگی سخت نیست؛ افکار بهم‌ریخته همه‌چیز رو‌ سخت می‌کنه.

گاهی اوقات هم درباره‌ی بعضی از مسائل قرار نیست کاری انجام بدی، باید صبر کنی، زمان که بگذره خیلی از گره‌های ذهنی تو باز میشه، فکر کردن زیاد به موضوعی که الان درباره‌اش کاری از دستت برنمیاد، فقط خسته ترت میکنه و چیزی حل نمیشه‌. صبر کن، گاهی اوقات گذر زمان خودش گره‌های ذهنت رو باز میکنه و جواب سوالاتت رو میده.

فکر کنم یکی از قشنگ‌ترین حس‌ها اینه که یه نفر ریزترین چیزهایی که گفتی رو یادش بمونه. مثلا یه حرف معمولی که خودتم یادت رفته باشه.

وسط بازی رونالدو اینقدر ناراحت و عصبی بود، اینجوری بودم که الهی بگردم منم همینطور آقای رونالدو منم همینطور.

یکی از بچه‌هایی که توو استادیوم بود یه پوستر درست کرده بود با عکس رونالدو، نقاشی و نوشته. چقدر شما مرفه های بی درد وقت دارید، بی دغدغه‌های گوگولی، پولدار های اروپایی. منم میخواستم کوچولو باشم، پوستر درست کنم و الان فقط برای اینکه رونالدو یه دونه گل هم نزد ناراحت باشم نه برای کل زندگیم.

اولین باری که شروع کردم به کانال نویسی، اسم اونجا یاس بنفش بود و بعد به دلایلی پاکش کردم. دوست دارم اسم اینجا رو به همون یاس بنفش تغییر بدم چون احساس میکنم بیشتر دوستش دارم و حس بهتری بهم میده.

در یک سال اخیر در زندگیم دقیقا به اندازه چهره‌ی رونالدو بعد از گلی که از کنگو خوردن، ناامید و غمگین بودم.

`°☆ این پیامو فوروارد کنید با توجه به وایبی که میگیرم براتون نقاشی بکشم.

همه پرتغال رو به خاطر رونالدو دوست دارن، منم به خاطر برونو فرناندز و رونالدو.

یکی از دلایلی که همیشه عاشق روانشناس و روان‌درمانگر بودن، هستم همینه که اونا یک پناه امن برای آدم‌ها هستن و کمکی که اون‌ها در زندگی به آدما می‌کنن خیلی ارزشمند تر از چیزی هست که فکرش رو می‌کنیم.

همیشه در تلاش بودم پناه امنی برای آدم‌ها باشم، به ویژه افراد مورد علاقه‌ام. یه جون به جونام اضافه میشه وقتی متوجه میشم تلاش‌هام نتیجه داده.

عاشق زمان‌هایی هستم که آدما این حس رو بهم میدن که آدم ِ امنی براشون هستم.

این زندگی هم مثل سریال from عه. کلا معلوم نیست چی‌به‌چیه و محض رضای خدا علت هیچ‌چیزی رو هم نمیدونی مطلقا ولی ادامه میدی چون دیگه این‌همه راه اومدی که یه چیزی بشه دیگه!

لطفا بزنید فصل بعدی. نمیتونم همزمان هم ایرانی باشم، هم‌امتحان داشته باشم، هم زبان آلمانی بخونم و به فکر امتحانش باشم، هم از گرما بمیرم.

هنوز حتی وارد تابستون نشدیم و یه‌‌‌جوری گرمه که دوست دارم‌ از خورشید بپرسم واقعا بگو ما باهات چیکار کردیم؟