پناهِ بی‌پناهྀི

و حالا تو معجزه‌ای هستی که بهم درد می‌ده.

و آن پرنده‌ی کوچک که رویای من و تو بود در دهانش برگی گذاشتند تا سکوت کند

کاش اون اشک‌ها می‌تونستن غم تو دلش رو بشورن، ای کاش می‌تونستن آرومش کنن. انگار تموم غم‌های عالم آوار شده بود رو دلش. زندگیش هیچوقت اونجوری که می‌خواست پیش نمی‌رفت. دیگه روحش رو خاک گرفته بود همونجور که کتاب‌هاش گوشه‌ی کتاب‌خونه خاک گرفته بودند. ریه‌هاش از دود سیگار پر شده بود. همه بهش می‌گفتن:«خسته‌ای بگیر بخواب.» ولی مگه همه‌ی خستگی‌ها با خواب تموم می‌شه؟ شاید با یه خواب ابدی تموم می‌شد؛ نمی‌دونست. _بهار

_نزار قبانی

مرا ببین ای که بی‌تو منم بی‌تو می‌شکنم ای تمام جهان با من باش

آدم‌خواران_ژان تولی

ناطور دشت_دیوید سلینجر

وقتی مرا در آغوش می‌گیری آرامش تمام وجودم را دربرمی‌گیرد؛ وقتی سرم را روی سینه‌ات می‌گذارم و صدای تپش های قلبت را می‌شنوم می‌فهمم که زندگی هنوز قشنگی‌هایش را دارد. تو زیبایی؛ تو زیباتر از ستاره‌های در آسمانی، آغوشت به رنگ سفید است و آسمان شب چشم‌هایت ستودنی‌ست دوستت دارم همنشین شب های تاریک من.

تو هرکار اشتباهی هم بکنی هنوز برف سفید منی.