پناهِ بی‌پناهྀི

_صدیف کارگر

دزیره_آن ماری سلینکو

سهراب سپهری

و حالا تو معجزه‌ای هستی که بهم درد می‌ده.

و آن پرنده‌ی کوچک که رویای من و تو بود در دهانش برگی گذاشتند تا سکوت کند

کاش اون اشک‌ها می‌تونستن غم تو دلش رو بشورن، ای کاش می‌تونستن آرومش کنن. انگار تموم غم‌های عالم آوار شده بود رو دلش. زندگیش هیچوقت اونجوری که می‌خواست پیش نمی‌رفت. دیگه روحش رو خاک گرفته بود همونجور که کتاب‌هاش گوشه‌ی کتاب‌خونه خاک گرفته بودند. ریه‌هاش از دود سیگار پر شده بود. همه بهش می‌گفتن:«خسته‌ای بگیر بخواب.» ولی مگه همه‌ی خستگی‌ها با خواب تموم می‌شه؟ شاید با یه خواب ابدی تموم می‌شد؛ نمی‌دونست. _بهار

_نزار قبانی

مرا ببین ای که بی‌تو منم بی‌تو می‌شکنم ای تمام جهان با من باش